«Πρώτα τα δικαιώματα του παιδιού»: Η αιχμηρή τοποθέτηση της Χρηστίδου για τη συνεπιμέλεια
Η Σίσσυ Χρηστίδου τοποθετήθηκε δημόσια για το ζήτημα της συνεπιμέλειας, εκφράζοντας τις απόψεις της σχετικά με τον τρόπο που εφαρμόζεται και κυρίως με το ποια συμφέροντα θα πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο. Η αφορμή δόθηκε από μια ανάρτηση της Δέσποινας Καμπούρη, με την παρουσιάστρια να παίρνει τον λόγο κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Super Κατερίνα» και να ανοίγει μια συζήτηση γύρω από τα δικαιώματα των γονέων και τις ανάγκες των παιδιών μετά τον χωρισμό. Η ίδια υπογράμμισε πως το βασικό πρόβλημα προκύπτει όταν η επιδίωξη της ισότιμης συμμετοχής και των δύο γονέων αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από το πραγματικό όφελος για το παιδί. Όπως εξήγησε, κάθε απόφαση θα πρέπει να εξετάζεται με γνώμονα τις ιδιαίτερες συνθήκες της οικογένειας και όχι να αντιμετωπίζεται ως μια απλή κατανομή χρόνου ανάμεσα στους δύο γονείς.
Η Χρηστίδου έθεσε, παράλληλα, το ζήτημα της απουσίας εξειδικευμένων οικογενειακών δικαστηρίων στην Ελλάδα, θεωρώντας πως ένας τέτοιος θεσμός θα μπορούσε να συμβάλει στην καλύτερη αξιολόγηση των υποθέσεων. Αναφερόμενη σε πρακτικές που ακολουθούνται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σημείωσε ότι θα έπρεπε πρώτα να εξετάζεται τι εξυπηρετεί το παιδί και στη συνέχεια να λαμβάνονται υπόψη οι επιθυμίες και τα δικαιώματα των γονέων. Τόνισε ότι δεν είναι λογικό να προηγείται η διεκδίκηση της μητέρας ή του πατέρα, όταν οι αποφάσεις αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά την καθημερινότητα ενός ανήλικου. Μάλιστα, χαρακτήρισε προβληματική τη λογική σύμφωνα με την οποία η ισότητα των γονέων μεταφράζεται αυτομάτως σε ίσο καταμερισμό του χρόνου, χωρίς να εξετάζονται οι συνέπειες για το παιδί.
Η καθημερινότητα του παιδιού δεν μπορεί να γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης
Για να εξηγήσει τη θέση της, η παρουσιάστρια αναφέρθηκε σε συγκεκριμένη δικαστική απόφαση, στην οποία ένας πατέρας κατοικούσε στη Λάρισα και προβλεπόταν το παιδί να φοιτά σε δύο διαφορετικά σχολεία, ανάλογα με την περιοχή στην οποία θα βρισκόταν κάθε φορά. Μέσα από αυτό το παράδειγμα θέλησε να αναδείξει τις δυσκολίες που μπορεί να δημιουργήσει στην καθημερινότητα ενός παιδιού η αυστηρή εφαρμογή ενός μοντέλου ισόχρονης κατανομής. Όπως επισήμανε, είναι διαφορετικό να μοιράζονται οι γονείς τον χρόνο με το παιδί τους και διαφορετικό να αναγκάζεται εκείνο να μετακινείται διαρκώς ανάμεσα σε δύο περιοχές, σχολεία και δραστηριότητες. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην περίπτωση ενός παιδιού μόλις δύο ετών, το οποίο ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπο με συνεχείς αλλαγές στο περιβάλλον του, επειδή οι δύο γονείς διεκδικούν ίσο χρόνο μαζί του. Για τη Χρηστίδου, μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να παραβλέπει τις πραγματικές ανάγκες του ανηλίκου.
VIRAL
Από την άλλη πλευρά, ξεκαθάρισε πως δεν θεωρεί ότι η συνεπιμέλεια είναι λανθασμένη σε κάθε περίπτωση. Υπάρχουν, όπως ανέφερε, οικογένειες στις οποίες οι γονείς κατοικούν κοντά ο ένας στον άλλον, διατηρούν καλή επικοινωνία, συνεργάζονται και μπορούν να συνεννοηθούν για το σχολείο, τις δραστηριότητες και τις υπόλοιπες ανάγκες του παιδιού. Σε τέτοιες συνθήκες, όταν δεν υπάρχουν συνεχείς συγκρούσεις και το παιδί μπορεί να ανταποκριθεί στις αλλαγές, η συγκεκριμένη λύση ενδέχεται να λειτουργεί θετικά. Η ίδια επανέφερε, μάλιστα, μια προσωπική της άποψη που έχει εκφράσει και στο παρελθόν: το ιδανικό θα ήταν να διατηρεί το παιδί ένα σταθερό σπίτι και να μετακινούνται οι γονείς ανάλογα με το πρόγραμμα φροντίδας. Αναγνώρισε, ωστόσο, ότι ένα τέτοιο μοντέλο απαιτεί τρεις κατοικίες, κάτι που συνεπάγεται σημαντικό οικονομικό κόστος και δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί από τις περισσότερες ελληνικές οικογένειες.
«Τα δικαιώματα του παιδιού πρέπει να προηγούνται»
Κλείνοντας την παρέμβασή της, η Σίσσυ Χρηστίδου επέμεινε ότι δεν υπάρχει μία ενιαία λύση που να μπορεί να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις οικογένειες. Κάθε υπόθεση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και απαιτεί προσεκτική αξιολόγηση, ώστε να διαπιστώνεται ποια ρύθμιση εξυπηρετεί πραγματικά το παιδί. Εφόσον η συνεπιμέλεια μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία και την καθημερινότητά του, τότε ασφαλώς μπορεί να αποτελεί μια κατάλληλη επιλογή. Αυτό που, σύμφωνα με την ίδια, δεν θα πρέπει να συμβαίνει είναι να ξεκινά η συζήτηση αποκλειστικά από το δικαίωμα του κάθε γονέα να περνά ίσο χρόνο με το παιδί του. Αντίθετα, η νομοθεσία και οι σχετικές αποφάσεις θα πρέπει να έχουν ως αφετηρία το συμφέρον του ανηλίκου και στη συνέχεια να εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ικανοποιηθούν και τα δικαιώματα των δύο γονέων. «Θα έπρεπε ο νόμος να ξεκινάει από τα δικαιώματα του παιδιού και μετά να προχωράει στους γονείς», ήταν το βασικό μήνυμα της τοποθέτησής της.
0 ΣΧΟΛΙΑ