Το ήξερες ότι ο Βασίλης Αυλωνίτης βγήκε στη σκηνή για «πλάκα» και έτσι έγινε ηθοποιός

Ο Βασίλης Αυλωνίτης δεν υπήρξε απλώς ένας ηθοποιός, αλλά ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννημένος στην Αθήνα την 1η Ιανουαρίου του 1904, κουβαλούσε από παιδί μια έμφυτη κωμική φλέβα που δεν χρειαζόταν σπουδές για να λάμψει. Αν και η σκηνή τον έλκυε μαγνητικά, η μοίρα το έφερε έτσι ώστε να μην ακολουθήσει την κλασική οδό της υποκριτικής εκπαίδευσης. Η πορεία του προς τη δόξα ξεκίνησε με τον πιο αναπάντεχο τρόπο, επιβεβαιώνοντας πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες συχνά ανακαλύπτονται από την ίδια τη ζωή.

Η «πλάκα» στο Θησείο που γέννησε έναν αστέρα

Ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο άνθρωπος που μετέτρεψε τον αυτοσχεδιασμό σε ύψιστη τέχνη

Η καριέρα του Αυλωνίτη ξεκίνησε κυριολεκτικά από ένα σπρώξιμο. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, ο νεαρός τότε Βασίλης δούλευε ως βοηθός σκηνικών στο θέατρο «Έντεν» του Θησείου. Τα βράδια, το ταλέντο του ξεδιπλωνόταν στα γειτονικά ταβερνάκια, όπου διασκέδαζε τους συναδέλφους του με τα αυτοσχέδια καμώματά του. Ένα βράδυ του 1924, οι φίλοι του τον έσπρωξαν ξαφνικά πάνω στη σκηνή για να κάνουν «πλάκα». Παρά την αρχική αμηχανία, ο Αυλωνίτης άρχισε να χορεύει κωμικά και να κάνει γκριμάτσες, προκαλώντας παροξυσμό γέλιου στο κοινό. Εκείνο το βράδυ, το ενθουσιώδες χειροκρότημα του κόσμου ήταν η «σφραγίδα» της γέννησης ενός μεγάλου κωμικού.

Το επίσημο ντεμπούτο και οι χρυσές συνεργασίες

Η τυχαία εμφάνιση στο «Έντεν» οδήγησε στο επίσημο ντεμπούτο του λίγους μήνες μετά, με το έργο «Ερωτικές Γκάφες». Η άνοδός του ήταν ραγδαία. Μέχρι το 1928 είχε ήδη συγκροτήσει δικό του θίασο, κυριαρχώντας στον χώρο της επιθεώρησης. Η ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει και η πληθωρική του προσωπικότητα τον έκαναν περιζήτητο. Σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε το 1961, όταν δημιουργήθηκε η θρυλική θιασαρχική τριάδα «Βασίλης Αυλωνίτης – Γεωργία Βασιλειάδου – Νίκος Ρίζος». Αυτό το «χρυσό τρίγωνο» του γέλιου περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα αλλά και στη Γερμανία, προσφέροντας παρηγοριά και γέλιο στους Έλληνες μετανάστες, σημειώνοντας επιτυχία που όμοιά της σπάνια είχε δει το ελληνικό θέατρο μέχρι το 1965.

Η κυριαρχία στη μεγάλη οθόνη: Από τη Λατέρνα στη Σοφερίνα

Στον κινηματογράφο, ο Αυλωνίτης πρωτοεμφανίστηκε το 1929 στην ταινία «Μαρία η Πενταγιώτισσα», αλλά η καθιέρωση ήρθε τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Συμμετείχε σε περισσότερες από 80 ταινίες, αφήνοντας πίσω του χαρακτήρες που παραμένουν αθάνατοι μέχρι σήμερα.

VIRAL

Αποκλειστικό από το θρίλερ της Καλαμάτας: Το «μαύρο κουτί» του γυναικοκτόνου – Βρέθηκε σκληρός δίσκος με 40 κωδικούς και απόρρητα αρχεία! Τι κρύβει μέσα;

Airbnb-ντροπή: Οι ιδιοκτήτες ξέχασαν να αδειάσουν τη ντουλάπα και η τουρίστρια έπαθε το σοκ της ζωής της!

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την ερμηνεία του στο «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» δίπλα στον Μίμη Φωτόπουλο ή τον ρόλο του στο «Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο Κοντός»; Ταινίες όπως «Η ωραία των Αθηνών», «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» και «Η Σοφερίνα» αποτελούν πλέον μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Ο Αυλωνίτης είχε τη μοναδική ικανότητα να κλέβει την παράσταση ακόμα και με μια απλή κίνηση των χεριών του ή ένα ανασήκωμα των φρυδιών.

Μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές του Βασίλη Αυλωνίτη

Το τελευταίο χειροκρότημα ενός αθεράπευτου εργάτη της τέχνης

Ο Βασίλης Αυλωνίτης παρέμεινε ενεργός μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1970 στην ταινία «Η Αριστοκράτισσα και ο Αλήτης». Η μοίρα θέλησε να «ρίξει αυλαία» λίγες μόλις ημέρες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Στις 10 Μαρτίου 1970, ο μεγάλος κωμικός έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή. Ο θάνατός του βύθισε στη θλίψη το πανελλήνιο, όμως το έργο του παραμένει ζωντανό. Κάθε φορά που προβάλλεται μια ταινία του, ο Αυλωνίτης συνεχίζει να πετυχαίνει αυτό που ξεκίνησε για πλάκα στο Θησείο: να κάνει τον κόσμο να γελάει με την ψυχή του.

Η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Βασίλης Αυλωνίτης ξεπερνά τα στενά όρια της υποκριτικής, καθώς κατάφερε να γίνει ο δικός μας άνθρωπος, ο πληθωρικός θείος ή ο καλοκάγαθος γείτονας που όλοι θα θέλαμε να έχουμε. Το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα, δεκαετίες μετά τη φυγή του, οι ατάκες του παραμένουν επίκαιρες και οι γκριμάτσες του προκαλούν αυθόρμητα χαμόγελα στις νεότερες γενιές, αποδεικνύει πως το πηγαίο ταλέντο δεν έχει ημερομηνία λήξης. Ο «αριστοκράτης» της λαϊκής κωμωδίας απέδειξε πως η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή μπορεί να ξεκινήσει από ένα απλό σπρώξιμο, αρκεί να έχεις την ψυχή και το θάρρος να χορέψεις στον ρυθμό που σου επιβάλλει η στιγμή.