Σαν σήμερα, 24 Μαρτίου 1821: Ο ξεσηκωμός των Ντρέδων – Οι Αδούλωτοι Αρβανίτες της Άνω Μεσσηνίας ρίχνονται στη μάχη

Ενώ οι περισσότεροι Έλληνες συνδέουν την 25η Μαρτίου με την επίσημη έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η ιστορική πραγματικότητα στην Πελοπόννησο είναι μια διαδοχή από τοπικές εκρήξεις που ξεκίνησαν ήδη από τα μέσα Μαρτίου. Μία από τις πιο ηρωικές, αλλά συχνά παραγνωρισμένες σελίδες της εθνικής παλιγγενεσίας, γράφτηκε σαν σήμερα, στις 24 Μαρτίου 1821, στα ορεινά της Άνω Μεσσηνίας. Είναι η μέρα που οι Ντρέδες, οι πολεμικοί Αρβανίτες του Σουλινά, κήρυξαν τον δικό τους ανένδοτο αγώνα κατά των Τούρκων.
Ποιοι ήταν οι Ντρέδες; Το «Σούλι της Μεσσηνίας»
Οι Ντρέδες (ή Ντρηδες) αποτελούσαν μια ιδιαίτερη πληθυσμιακή ομάδα Αρβανιτών που είχαν εγκατασταθεί στα ορεινά χωριά της περιοχής Τριφυλίας (τα λεγόμενα Σουλιμοχώρια) ήδη από τον 14ο αιώνα. Κατοικούσαν σε χωριά όπως το Σουλιμά, το Ψάρι, το Κούβελα και το Λάπι.
Το όνομά τους, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από την αρβανίτικη λέξη για τον «ίσιο», τον «δίκαιο» και τον «ανυπότακτο». Οι Ντρέδες δεν ήταν απλοί γεωργοί, ήταν μια καθαρά πολεμική κάστα. Λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής τους, απολάμβαναν ένα καθεστώς ημι-αυτονομίας και λειτουργούσαν ως «κλέφτες» και «αρματολοί» της Μεσσηνίας. Η πολεμική τους αρετή ήταν τέτοια που οι Τούρκοι απέφευγαν να εισέλθουν στα λημέρια τους, αποκαλώντας την περιοχή τους «Σούλι της Πελοποννήσου».
24 Μαρτίου 1821: Η Σύναξη στο Σουλιμά και ο Γιαννάκης Μέλλιος
Την 24η Μαρτίου, μία ημέρα μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τον Κολοκοτρώνη και τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ο αναβρασμός στην Άνω Μεσσηνία έφτασε στο αποκορύφωμά του. Οι επικεφαλής των Ντρέδων, με πρωτοστάτη τον θρυλικό Γιαννάκη Μέλλιο, συγκεντρώθηκαν στο κεντρικό χωριό, το Σουλιμά (σημερινή Άνω Δωριό).
Ο Γιαννάκης Μέλλιος, μια φυσιογνωμία που ενέπνεε δέος, ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης έξω από τον ναό του Αγίου Δημητρίου. Μαζί του ήταν και άλλοι σημαντικοί οπλαρχηγοί της φυλής, όπως ο Δημήτριος Παπατσώρης και ο Κωνσταντής Μέλλιος. Εκεί, κάτω από τον ιερό όρκο της «Ελευθερίας ή του Θανάτου», οι Ντρέδες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να ριχτούν στον αγώνα, αποτελώντας την πρώτη οργανωμένη στρατιωτική δύναμη της Τριφυλίας που τάχθηκε στο πλευρό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Η Σημασία του Ξεσηκωμού των Ντρέδων
Ο ξεσηκωμός των Ντρέδων δεν ήταν μια τυχαία εξέγερση. Είχε τεράστια στρατηγική σημασία για την εξέλιξη του Αγώνα:
- Φύλακες των Περασμάτων: Η Άνω Μεσσηνία αποτελούσε το φυσικό πέρασμα από τη Μεσσηνία προς την Αρκαδία και την Ηλεία. Οι Ντρέδες έλεγχαν τις διαβάσεις, εμποδίζοντας τις τουρκικές ενισχύσεις να κινηθούν ελεύθερα.
- Η «Σιδερένια Γροθιά» του Κολοκοτρώνη: Ο Γέρος του Μοριά εκτιμούσε βαθύτατα τη μαχητικότητα των Ντρέδων. Στις περισσότερες μεγάλες μάχες (Βαλτέτσι, Δερβενάκια, Άργος), οι Ντρέδες αποτελούσαν το σώμα κρούσης. Ήταν γνωστοί για το «γιουρούσι» τους και την άρνησή τους να οπισθοχωρήσουν.
- Αντίσταση κατά του Ιμπραήμ: Αργότερα, το 1825, όταν ο Ιμπραήμ Πασάς σάρωσε την Πελοπόννησο, οι Ντρέδες ήταν από τους λίγους που πρόβαλαν λυσσαλέα αντίσταση στα βουνά τους, αρνούμενοι να «προσκυνήσουν», πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος.
Ο Γιαννάκης Μέλλιος: Ένας Ήρωας στη Σκιά της Ιστορίας
Ο αρχηγός των Ντρέδων, Γιαννάκης Μέλλιος, υπήρξε το σύμβολο της ενότητας της φυλής. Δεν ήταν μόνο στρατιωτικός ηγέτης αλλά και πολιτικός νους, που κατάφερε να ενώσει τις οικογένειες των Σουλιμοχωρίων κάτω από έναν κοινό σκοπό. Η δράση του ξεκίνησε πολύ πριν το 1821, καθώς είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μεγάλη στιγμή.
Διαβάστε επίσης
Η Κληρονομιά των Ντρέδων σήμερα
Σήμερα, 205 χρόνια μετά εκείνη την 24η Μαρτίου, η μνήμη των Ντρέδων παραμένει ζωντανή στην Άνω Μεσσηνία. Στο Δώριο και στα γύρω χωριά, οι κάτοικοι τιμούν τους προγόνους τους με εκδηλώσεις που θυμίζουν το πάθος εκείνων των ανθρώπων για την ελευθερία. Οι Ντρέδες απέδειξαν ότι η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν έργο μόνο των επωνύμων, αλλά ένας παλλαϊκός ξεσηκωμός όπου διαφορετικές ομάδες –όπως οι Αρβανίτες– ταυτίστηκαν πλήρως με την ελληνική εθνική ιδέα. Η θυσία τους και ο ηρωισμός τους στο «Σούλι της Μεσσηνίας» παραμένουν μια φωτεινή υπενθύμιση ότι η ελευθερία κερδίζεται με αίμα και αδιαπραγμάτευτο πείσμα.






0 ΣΧΟΛΙΑ