19 χρόνια μετά όλοι ξέρουν αλλά σιωπούν – Που βρίσκεται ο μικρός Άλεξ;

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Φεβρουάριος του 2006. Μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα στη Βέροια, ένας 11χρονος μαθητής, ο Άλεξ Μεζισβίλι, φεύγει από την προπόνηση μπάσκετ και δεν επιστρέφει ποτέ στο σπίτι του. Η εξαφάνισή του δεν ήταν απλά μια τραγική απώλεια. Ήταν η αρχή μιας υπόθεσης που συγκλόνισε το πανελλήνιο, άνοιξε τον φάκελο του σχολικού εκφοβισμού στη χώρα μας και άφησε πίσω της περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις. Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, το όνομα του Άλεξ εξακολουθεί να πονάει, να θυμίζει μια αλήθεια που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη και μια σιωπή που βαραίνει τη Βέροια.

Το φαινομενικά ειδυλλιακό ξεκίνημα και η σκοτεινή αλήθεια

Η ιστορία του Άλεξ ξεκινά το 1999, όταν η μητέρα του, Νατέλα Ιντσουαΐτζε, μια ταλαντούχα μουσικός του πιάνου, εγκαταλείπει τη Γεωργία για να ξεφύγει από τις οικονομικές δυσκολίες και να ξεκινήσει μια νέα ζωή στην Ελλάδα. Μαζί της έρχεται και ο γιος της, ο Άλεξ. Ένα ευγενικό παιδί με αγάπη για τη μουσική, ο Άλεξ προσαρμόζεται γρήγορα στη νέα του ζωή στη Βέροια, μαθαίνοντας τη γλώσσα και δημιουργώντας μια καθημερινότητα με τη μητέρα του και τον πατριό του. Όμως, πίσω από την ήρεμη αυτή εικόνα, κρυβόταν μια πραγματικότητα που βασάνιζε το μικρό παιδί: ο Άλεξ είχε γίνει στόχος bullying από μια παρέα ανήλικων συμμαθητών του. Η συμπεριφορά τους, που πολλές φορές έφτανε μέχρι τον ξυλοδαρμό, τον είχε προβληματίσει βαθιά.

Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου του 2006, ο 11χρονος Άλεξ φεύγει από την προπόνηση μπάσκετ στο κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς στη Βέροια, περίπου στις 7 το απόγευμα. Το χιόνι σκέπαζε την πόλη. Ο σκοπός του ήταν να περάσει από το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του και μετά να πάει στο μάθημα ζωγραφικής. Δεν έφτασε ποτέ. Συμμαθητές του τον είδαν για τελευταία φορά στην περιοχή Ελιάς-Άνοιξης. Η μητέρα του, γεμάτη αγωνία, άρχισε να τον ψάχνει μαζί με τους συμμαθητές του. Η εικόνα της, γεμάτη αγωνία και ταραχή, έκανε τον γύρο της Ελλάδας, η οποία παρακολουθούσε το δράμα της αναζήτησης.

Ένας κυκεώνας από φήμες και ολέθρια λάθη

Από την πρώτη στιγμή που η υπόθεση έγινε δημόσια, μια πληθώρα από φήμες και σενάρια άρχισε να κυκλοφορεί, αποπροσανατολίζοντας τελείως την έρευνα. Τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες άρχισαν να αναπαράγουν ιστορίες χωρίς ουσιαστική βάση, μετατρέποντας μια τραγική εξαφάνιση σε ένα μυθιστόρημα μυστηρίου. Κάποιοι μιλούσαν για κέρδη στο Λότο και δολοφονία από ανήλικους, άλλοι για συμβόλαιο θανάτου, ενώ δεν έλειψαν ούτε τα σενάρια για εμπόριο οργάνων, κύκλωμα παιδεραστίας, ακόμη και για απαγωγή από τον ίδιο τον πατέρα ή τον πατριό του. Αυτές οι φήμες όχι μόνο προκάλεσαν τρόμο στους γονείς της Βέροιας, αλλά κυρίως οδήγησαν το τοπικό αστυνομικό τμήμα σε λάθος κατευθύνσεις.

Ο δικηγόρος της οικογένειας, Μανώλης Αναστασάκης, τόνισε αργότερα ότι «χάθηκε πάρα πολύς χρόνος» λόγω των σεναρίων που διέρρευσαν. «Τα σενάρια αυτά δυστυχώς υιοθέτησε και η τοπική αστυνομία και άρχισε να ψάχνει για σενάρια παιδεραστείας, για σενάρια εμπορίας οργάνων, για σενάρια απαγωγής είτε από τον πατέρα του είτε από τον πατριό του». Μια τέτοια καθυστέρηση, που διήρκησε περίπου τέσσερις μήνες, αποδείχθηκε μοιραία, καθώς έδωσε πολύτιμο χρόνο στους δράστες να κρύψουν το σώμα του Άλεξ.

Η συγκλονιστική ομολογία και η περιγραφή του εγκλήματος

Η σκληρή αλήθεια ήρθε στο φως όταν ένα από τα παιδιά της παρέας, του οποίου η μητέρα είχε προσπαθήσει να βοηθήσει τις αρχές ενημερώνοντάς τες για την παραβατική συμπεριφορά του γιου της, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του. Σε μια συγκλονιστική κατάθεση στο «Φως στο Τούνελ», περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια το τι συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ. Ο Άλεξ, φεύγοντας από την προπόνηση, συναντήθηκε με μια παρέα παιδιών, τα οποία τον σταμάτησαν μπροστά στο Δημαρχείο και άρχισαν να τον χτυπούν με μπουνιές και κλωτσιές. Ο Άλεξ προσπάθησε να ξεφύγει τρέχοντας προς τις σκάλες, αλλά ένα από τα παιδιά του έβαλε τρικλοποδιά. Στην πτώση του, χτύπησε το κεφάλι του σε ένα σκαλοπάτι και άρχισε να αιμορραγεί.

Τα παιδιά, βλέποντας τον Άλεξ λιπόθυμο, πανικοβλήθηκαν. Σκέφτηκαν ότι είχε πεθάνει. Ένας από αυτούς σκούπισε το αίμα από το κεφάλι του με ένα χαρτομάντιλο. Φοβούμενοι ότι θα μπλέξουν, αντί να καλέσουν ασθενοφόρο, τον μετέφεραν σε ένα κοντινό ακατοίκητο σπίτι. Εκεί, διαπίστωσαν ότι ο θάνατος δεν ήταν ακαριαίος. Ο Άλεξ ξεψυχούσε αργά. Το πρωί της Κυριακής, η ίδια παρέα επέστρεψε στο σπίτι. Ένας από τους δράστες έφερε ένα χαλασμένο οικοδομικό καρότσι, το τύλιξαν σε μια κουβέρτα και το μετέφεραν στα στενά της Κυριώτισσας και τη γέφυρα της Μπαρμπούτας. Εκεί, το σώμα του Άλεξ πετάχτηκε στο ποτάμι.

Η δικαιοσύνη μίλησε, αλλά το σώμα αγνοείται

Οι ανήλικοι δράστες, όπως ήταν φυσικό, οδηγήθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης. Το μονομελές δικαστήριο ανηλίκων Θεσσαλονίκης τους έκρινε ένοχους για μη σκοπούμενη θανατηφόρα βλάβη και για προσβολή νεκρού, επιβάλλοντας αναμορφωτικά μέτρα. Το 2011, ο παππούς δύο εκ των παιδιών καταδικάστηκε για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία, ενώ οι γονείς των παιδιών τιμωρήθηκαν με φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων.

Παρά τις δικαστικές αποφάσεις, το σώμα του Άλεξ δεν βρέθηκε ποτέ. Αυτό το γεγονός έχει κρατήσει την υπόθεση ανοιχτή και έχει στοιχειώσει τη Βέροια για σχεδόν δύο δεκαετίες. Το 2022, άνοιξε ένας νέος κύκλος ερευνών, με την εκπομπή «Φως στο Τούνελ» να αποκαλύπτει νέα μαρτυρία. Σύμφωνα με αυτή, η σορός του Άλεξ ενδέχεται να έχει θαφτεί στην παλιά εβραϊκή συνοικία στην Μπαρμπούτα, όπου φέρονται να έσκαψαν άτομα που παρίσταναν εργάτες του δήμου. Η μητέρα του Άλεξ, Νατέλα, δήλωσε στην εκπομπή ότι ο χρόνος έχει σταματήσει για εκείνη στο 2006. «Δεν έχω βρει ακόμα το παιδί μου. Απλώς περιμένω. Ελπίζω κάποια στιγμή οι εμπλεκόμενοι να μου πουν πού βρίσκεται ο γιος μου. Γιατί όλοι ξέρουν, αλλά σιωπούν. Εγώ όμως είμαι πάντα εδώ για να τους θυμίζω τι έγινε, για να μην ξεχάσουν, γιατί εγώ δεν ξεχνώ».

Το μήνυμα κατά του bullying και η ανάγκη για δικαιοσύνη

Η τραγική ιστορία του Άλεξ παραμένει ένα ισχυρό μάθημα για όλους μας. Μας υπενθυμίζει ότι πίσω από τα φαινομενικά αθώα πρόσωπα των παιδιών, μπορεί να κρύβεται η βία του bullying. Η μητέρα του, μέσα από τον ατελείωτο πόνο της, έστειλε ένα σοβαρό μήνυμα κατά του σχολικού εκφοβισμού, τονίζοντας την ανάγκη να προστατεύονται τα παιδιά και να συζητιούνται τέτοια περιστατικά, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοιες τραγωδίες.

Για την Νατέλα, δεν υπάρχουν ψευδείς ελπίδες. Υπάρχει μόνο η ατελείωτη αγωνία να βρει τη σορό του παιδιού της, να τον κηδέψει και να κλείσει με αυτόν τον τρόπο ένα κεφάλαιο που της έχει στερήσει κάθε χαρά και ηρεμία. Η υπόθεση του Άλεξ δεν είναι απλώς μια ακόμα ιστορία εξαφάνισης. Είναι ένα σύμβολο της αποτυχίας μιας κοινωνίας να προστατέψει τους πιο ευάλωτους, και μια διαρκής υπενθύμιση ότι η σιωπή μπορεί να είναι εξίσου καταστροφική με τη βία.