«Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά»: Η ιστορία πίσω από το νοσταλγικό τραγούδι του Δάκη

Σαν σήμερα, 26 Αυγούστου, το 1943, γεννήθηκε ο Βρασίδας Χαραλαμπίδης, ο καλλιτέχνης που έγινε ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Δάκης. Ο αγαπημένος τραγουδιστής, που «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο, άφησε πίσω του έναν τεράστιο μουσικό θησαυρό.

Η ζωή, η καριέρα και οι διεθνείς επιτυχίες

Ο Δάκης ξεκίνησε την πορεία του στην Ελλάδα το 1963, σε ηλικία 20 ετών, αφού είχε μεταναστεύσει από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Λίγο μετά, το 1964, ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στα αγγλικά με τίτλο «Deep in the Heart of Athens», ανοίγοντας το δρόμο για μια διεθνή καριέρα που τον οδήγησε να τραγουδήσει σε Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά.

Το όνομα Δάκης προέκυψε από το υποκοριστικό «Βρασιδάκης», με το οποίο τον φώναζε η μητέρα του. Η επιλογή του ήταν αποτέλεσμα της σύστασης του τότε μάνατζέρ του Μάτσα, που θεώρησε ότι το «Βρασίδας» ταίριαζε μόνο για ρεμπέτικα τραγούδια.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κυκλοφόρησε 39 δίσκους και 19 singles, ενώ οι μεγαλύτερες επιτυχίες του περιλαμβάνουν τραγούδια όπως τα «Monsieur Cannibal», «Tu Veux ou tu veux pas», «Mourir ou vivre» και «Gaston». Με την ιδιαίτερη φωνή και το ανεπιτήδευτο στιλ του, ο Δάκης κατάφερε να αγαπηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, χαρίζοντας ανεξίτηλες στιγμές στη μουσική σκηνή.

VIRAL

«Κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα»: Η αποκρουστική ρητορική μίσους που ξεπλένει τη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα προκαλεί οργή!

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Ποια είναι η Μαρία Αντωνά: Η ηλικία, η σχέση που έφτασε στον γάμο με τον Σοϊλέδη, η νέα αρχή και η γνωριμία με τον Λιάγκα

Το τραγούδι «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά»

Ο ποιητής και στιχουργός Δημήτρης Ιατρόπουλος σε συνέντευξή του με τον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη μίλησε για τη δημιουργία του τραγουδιού «Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά». Ο γνωστός στιχουργός αποκάλυψε πώς γεννήθηκαν οι στίχοι, την έμπνευση πίσω από την ιστορία που αφηγείται το τραγούδι και την συνεργασία του με τον Μίμη Πλέσσα, που ανέλαβε τη μουσική και τη διεύθυνση της ορχήστρας.

Το μουσικό ταξίδι του Δάκη

Πιο συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος ανέφερε:

Το 1968, με φώναξε ο Μίμης Πλέσσας και μου είπε ότι υπάρχει ένας νεαρός τραγουδιστής πολύ καλλιεργημένος, είναι ξάδελφος του Ντέμη Ρούσσου, από πολύ καλή οικογένεια, με γαλλική παιδεία, και λέγεται Βρασίδας Χαραλαμπίδης. Το χαϊδευτικό του, όμως, είναι Δάκης. Και τραγουδάει στο Pan Bar στην ταράτσα του Hilton. Τότε έπαιρνε 50 δραχμές την ημέρα -χρήματα του 1968 λέμε τώρα. Μου είπε ο Μίμης ότι υπάρχει ένα τραγούδι δικό του, που στηρίζεται σε μεγάλη ορχήστρα, με τρομπέτες και λοιπά -οι μεγάλες ορχήστρες ήταν της μόδας τότε-, μου έδωσε τη μουσική και σκέφτηκα ένα νέο αγόρι που εκείνο τον καιρό το κοινό των νεαρών τραγουδιστών ήταν τα κορίτσια του σχολείου, όπως και σήμερα, όπως και πάντα έτσι πρέπει να είναι. Κι έτσι έγραψα ένα τραγούδι μ’ έναν τρυφερό ερωτικό στίχο, όπου τον «αρραβωνιάζω» στην Κηφισιά γιατί τότε, τον χειμώνα, όσοι είχανε χρήματα πηγαίνανε στην Κηφισιά όταν έπεφταν τα πρώτα χιόνια για να συναντήσουνε τον χειμώνα. Δηλαδή ο ευρωπαϊκός χειμώνας στην Αθήνα ήταν στην Κηφισιά. Ήτανε της αστικής τάξης, αν θέλεις, το «ξεχειμωναριό» -για να φτιάξω μια λέξη κατά το «ξεκαλοκαιριό». Γράψαμε το τραγούδι και αστραπιαία ο Δάκης έκανε μεγάλη επιτυχία! Να σκεφτείς, Κωνσταντίνε, ότι μετά από πολύ λίγο καιρό, μετά από 1-2 μήνες, πήγε στην Παμέλα Καπετανάκη στην τότε «Νεράιδα» και από 50 δραχμές, που έπαιρνε στο Hilton, πήρε 2.500 δραχμές… νυχτοκάματο! Άλλαξε τη ζωή του τελείως. Εγώ έχω συνδεθεί με το τραγούδι αυτό και με τον Δάκη με τη γνωστή ιστορία που έγινε επί χούντας. Όπου ήμουνα σε μία αντιστασιακή οργάνωση μαζί με τον τότε λοχαγό Τάκη Παπαγεωργόπουλο, τον περίφημο λοχαγό της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι συνταγματάρχες κι έστησαν τη χούντα. Το 1967, έφυγε ο Γλύξμπουργκ μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου. Κι επειδή είχα πάει το Νοέμβριο του 1967 στην αεροπορία, ήμουνα 30 ημερών σμηνίτης. Όπου μας βγάλανε ως «σμηναρχία του θανάτου» και ήρθανε τα τανκς της χούντας, τότε που τσακωθήκανε με τον Γλύξμπουργκ κι έγινε ολόκληρη ιστορία, τη γλίτωσα από κει -δεν με συνέλαβαν- αλλά με ειδοποίησε ο Τάκης Παπαγεωργόπουλος να φύγω γιατί κάπου με είχανε καρφώσει. Μου είπε:

– Φύγε, γιατί θα σε φάνε!

Οπότε έπρεπε να κάνω… τον τρελό! Διάβασα τη «Στρατιωτική Ιατρική» του καθηγητή Στεφανή και σε 24 ώρες άρχισα να δημιουργώ προβλήματα συμπεριφοράς και τα λοιπά. «Επιμένουσες νευρωσικές αιτιάσεις». Δηλαδή, άνοιγε μια πόρτα και τιναζόμουνα, τους έλεγα ότι όταν πέφτει ο ήλιος φοβάμαι, ότι αισθάνομαι πως τα κάγκελα του στρατοπέδου έχουν φράξει όλη την Ελλάδα -σαν ποιητής πέρναγα μέσα και το μήνυμά μου για τη χούντα! (γέλια)… Μου δώσανε, λοιπόν, ένα χρόνο αναβολή. Κάθε χρόνο έπρεπε να πηγαίνω σ’ ένα νοσοκομείο της αεροπορίας για 10 μέρες. Τότε στις τρεις αναβολές έπαιρνες απολυτήριο. Την επόμενη χρονιά πήρα και δεύτερη αναβολή. Την τρίτη χρονιά, λοιπόν, έπρεπε να περάσω την τελική εξέταση για να πάρω το απολυτήριο του στρατού από το νοσοκομείο της αεροπορίας, το οποίο ήτανε στην οδό Κυψέλης. Παράλληλα, όμως, πήγαινα στις μπουάτ, στον Λάκη Παππά, που γράφαμε τα τραγούδια μας μαζί κ.λπ., και κάπου εκεί ερχόταν κι ο Δάκης που είχε ήδη ξεκινήσει την καριέρα του με τη μεγάλη μας επιτυχία, και είχε αμέσως γίνει πασίγνωστος. Και κουβεντιάζοντας μαζί του, του λέω ότι θα πρέπει να πάω μέσα στο νοσοκομείο 10 μέρες. Μου λέει:

Η ζωή και οι διεθνείς του επιτυχίες

– Πού;

– Στην Κυψέλης. Στο νοσοκομείο της αεροπορίας.

– Ακριβώς απέναντι μένω, Δημήτρη!

– Ναι;

– Ναι, είμαι στον 3ο όροφο.

– Εγώ θα πάω πάνω στα κάγκελα, στο τρελάδικο.

– Κατά τις 12 που ξυπνάω, να βγαίνεις, να βγαίνω κι εγώ και να σου λέω γεια χαρά.

– Εντάξει Δάκη μου!

Η κληρονομιά μιας σπουδαίας φωνής

Άκου σύμπτωση. Πηγαίνω στο νοσοκομείο, μία μέρα, δύο μέρες, με βάζουνε στο κρεβάτι, τα παλιά τα σιδερένια κρεβάτια του τρελάδικου, και μία από τις πρώτες μέρες που είχα πάει κοιτάζω στις 12 η ώρα απέναντι στον 3ο όροφο και διαπιστώνω ότι ο 3ος όροφος ήταν πιο ψηλά από κει που μπορούσα να δω. Οπότε, όπως ήταν τα σιδερένια κρεβάτια, ανεβαίνω στην κορυφή του κρεβατιού, στο κεφαλάρι. Κι εκεί πραγματικά σηκώθηκα προς τα πάνω και βγήκε ο Δάκης και τον χαιρέταγα και με χαιρέταγε. Εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα στο δωμάτιο η νοσοκόμα, η προϊσταμένη, και μου λέει:

– Τί κάνεις εσύ εκεί;

Κι εγώ ξεχασμένος και χαρούμενος που έχω δει τον φιλαράκο μου, ο οποίος μου χρωστάει την καριέρα του εκείνη τη στιγμή, γυρίζω και της λέω πολύ απλά:

– Τίποτα, είναι απέναντι ο φίλος μου ο Δάκης, ο τραγουδιστής, και τον χαιρετάω. Γεια σου Δακούλη μου! Τι κάνεις;

Χωρίς να την κοιτάξω. Δεν έδωσα σημασία. Και φεύγει τρεχάτη, πάει στον σμήναρχο που ήταν διευθυντής του νοσοκομείου, ψυχίατρος -λεγόταν Σμυρναίος νομίζω- και του λέει:

– Γιατρέ μου, ένας Ιατρόπουλος που έχουμε απάνω στον τέταρτο όροφο έχει ανέβει απάνω στο κρεβάτι και νομίζει ότι ξέρει τον Δάκη τον τραγουδιστή!

– Τί λες; Διώχ’τον αμέσως!

Κι έτσι πήρα το απολυτήριο, μ’ αυτή την ωραία ιστορία!