Πόσο κρατά ο έρωτας; Το μυστικό των ζευγαριών που παραμένουν ερωτευμένα για δεκαετίες
Μπορεί ο έρωτας να αντέξει στον χρόνο ή είναι καταδικασμένος να ξεθωριάσει όσο περνούν τα χρόνια; Μερικούς μήνες, λίγα χρόνια ή ακόμη και μια ολόκληρη ζωή; Το ερώτημα έχει απασχολήσει επιστήμονες και ερευνητές, καθώς η ένταση του αρχικού πάθους θεωρείται συχνά ένα συναίσθημα που σταδιακά υποχωρεί, δίνοντας τη θέση του στην οικειότητα και τη συντροφικότητα. Ωστόσο, υπάρχουν ζευγάρια που φαίνεται να αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Άνθρωποι που, ακόμη και έπειτα από 20, 30 ή και περισσότερα χρόνια κοινής ζωής, εξακολουθούν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον με τρυφερότητα, να αναζητούν τη σωματική επαφή και να αισθάνονται ότι ο σύντροφός τους παραμένει εξίσου ελκυστικός και ξεχωριστός.
Η Αμερικανίδα ανθρωπολόγος και ερευνήτρια ανθρώπινης συμπεριφοράς Helen Fisher αφιέρωσε μεγάλο μέρος της καριέρας της στη μελέτη του έρωτα και των μηχανισμών που τον ενεργοποιούν στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Οι έρευνές της έδωσαν ενδιαφέρουσες απαντήσεις στο ερώτημα αν είναι πραγματικά δυνατό να παραμένουμε ερωτευμένοι για μια ολόκληρη ζωή.
Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν είμαστε ερωτευμένοι
Το 2007, η Fisher και οι συνεργάτες της μελέτησαν μέσω εγκεφαλικών σαρώσεων 17 ανθρώπους που δήλωναν ότι εξακολουθούσαν να είναι βαθιά ερωτευμένοι με τους συντρόφους τους, παρότι βρίσκονταν σε μακροχρόνιες σχέσεις.
Μεταξύ των συμμετεχόντων υπήρχαν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων, οι οποίοι είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: βρίσκονταν με τον ίδιο άνθρωπο για τουλάχιστον δύο δεκαετίες και εξακολουθούσαν να βιώνουν έντονα συναισθήματα έλξης και αγάπης.
VIRAL
Κατά τη διάρκεια της εξέτασης, οι ερευνητές τους έδειξαν φωτογραφίες των συντρόφων τους. Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, καθώς η εγκεφαλική δραστηριότητα που καταγράφηκε παρουσίαζε ομοιότητες με εκείνη που είχε παρατηρηθεί σε ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονταν στα πρώτα στάδια μιας ερωτικής σχέσης.
Παραδοσιακά, οι ψυχολόγοι θεωρούν ότι η ένταση του αρχικού έρωτα διαρκεί περίπου από 18 μήνες έως τρία χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έδειχναν ότι ο εγκέφαλος μπορεί να διατηρεί για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ορισμένα από τα χαρακτηριστικά της ερωτικής διέγερσης.
Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο άγχος
Υπήρχε, ωστόσο, μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους που είχαν μόλις ερωτευτεί και σε εκείνους που παρέμεναν ερωτευμένοι έπειτα από δεκαετίες.
Στους μακροχρόνιους ερωτευμένους δεν παρατηρήθηκε η ίδια έντονη δραστηριότητα στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος και την ένταση. Αντίθετα, ενεργοποιούνταν περισσότερο περιοχές που συνδέονται με την ηρεμία και το αίσθημα ασφάλειας.
Με άλλα λόγια, ο έρωτας μπορεί να αλλάζει μορφή καθώς περνούν τα χρόνια. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εξαφανίζεται, αλλά ότι η ένταση και η αγωνία των πρώτων ημερών μπορούν να δώσουν τη θέση τους σε μια βαθύτερη αίσθηση οικειότητας, ηρεμίας και συναισθηματικού δεσίματος.
Τα ευρήματα αυτά δεν αφορούσαν μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Σε μεταγενέστερη τηλεφωνική έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 317 άνδρες και γυναίκες που βρίσκονταν για χρόνια σε γάμο, το 46% δήλωσε ότι εξακολουθούσε να είναι «πολύ ερωτευμένο» με τον σύντροφό του.
Το μυστικό μπορεί να κρύβεται στις «θετικές ψευδαισθήσεις»
Τι είναι, όμως, αυτό που επιτρέπει σε ορισμένα ζευγάρια να διατηρούν ζωντανή την ερωτική τους σύνδεση ενώ άλλα σταδιακά απομακρύνονται;
Οι ειδικοί έχουν επισημάνει μια σειρά από παράγοντες που συνδέονται με τις επιτυχημένες και μακροχρόνιες σχέσεις: η ουσιαστική επικοινωνία, οι κοινές αξίες, η αλληλοϋποστήριξη, ένα ισχυρό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον, η ικανότητα των συντρόφων να διαχειρίζονται τις συγκρούσεις χωρίς να πληγώνουν ο ένας τον άλλον και, φυσικά, η διαρκής προσπάθεια να παραμένει ζωντανή η σχέση.
Ωστόσο, μια μεγάλη ανασκόπηση εκατοντάδων μελετών που πραγματοποίησε ο ψυχολόγος Marcel Zentner ανέδειξε έναν ακόμη παράγοντα. Δεν φαίνεται να υπάρχει ένας συγκεκριμένος συνδυασμός χαρακτηριστικών προσωπικότητας που να εγγυάται ότι δύο άνθρωποι θα παραμείνουν ερωτευμένοι για πάντα.
Μία εξαίρεση, όμως, φαίνεται να ξεχωρίζει: οι λεγόμενες «θετικές ψευδαισθήσεις».
Πρόκειται για την τάση να συνεχίζεις να βλέπεις τον άνθρωπό σου μέσα από ένα θετικό πρίσμα. Να εξακολουθείς να τον θεωρείς όμορφο, γοητευτικό, αστείο, καλό και κατάλληλο για σένα, ακόμη κι όταν η καθημερινότητα έχει αποκαλύψει όλες τις αδυναμίες και τις ατέλειές του.
Η «ερωτική τύφλωση» που μπορεί να κρατήσει ζωντανό το πάθος
Η Fisher περιέγραφε το φαινόμενο ως μια μορφή «ερωτικής τύφλωσης». Δεν σημαίνει ότι κάποιος αγνοεί την πραγματικότητα ή δεν αναγνωρίζει τα ελαττώματα του συντρόφου του. Σημαίνει περισσότερο ότι, παρά τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος, εξακολουθεί να τον βλέπει ως ένα πρόσωπο ιδιαίτερα ελκυστικό και μοναδικό.
Ίσως, τελικά, αυτή η θετική ματιά να αποτελεί έναν από τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος προστατεύει τον έρωτα από τη φθορά της ρουτίνας. Γιατί μια μακροχρόνια σχέση δεν δοκιμάζεται μόνο από τις μεγάλες κρίσεις, αλλά και από τη μονότονη καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις, την κούραση και τις αναπόφευκτες αλλαγές της ζωής.
Διαβάστε επίσης
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να παραμείνει μια σχέση για πάντα ίδια. Αντίθετα, είναι οι δύο άνθρωποι να συνεχίζουν να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον και να διατηρούν την ικανότητα να βλέπουν στον σύντροφό τους εκείνα τα στοιχεία που τους έκαναν αρχικά να τον ερωτευτούν.
Ο έρωτας, λοιπόν, μπορεί να μην έχει μια προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης. Μπορεί να μεταμορφώνεται, να γίνεται πιο ήρεμος και βαθύς, χωρίς να χάνει απαραίτητα τη δύναμη και τη γοητεία του. Και ίσως το πραγματικό μυστικό των ζευγαριών που παραμένουν ερωτευμένα για δεκαετίες να είναι ακριβώς αυτό: η ικανότητα να επιλέγουν, ξανά και ξανά, να βλέπουν ο ένας τον άλλον με τα μάτια του έρωτα.
0 ΣΧΟΛΙΑ