«Τους πρόλαβα πριν με φάνε»: Ο φοιτητής-«τέρας» που αποκεφάλισε και τεμάχισε ολόκληρη την οικογένειά του στη Θάσο!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν εγκλήματα στην ελληνική εγκληματολογική ιστορία που ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης λογικής, αφήνοντας πίσω τους μια ανείπωτη φρίκη και ερωτήματα που στοιχειώνουν τη μνήμη της κοινωνίας. Μια από τις πιο σκοτεινές, ανατριχιαστικές και αποτρόπαιες σελίδες γράφτηκε τον Μάιο του 1996 στη γραφική Θάσο. Πρωταγωνιστής, ένας 24χρονος φοιτητής νομικής, ο Θεόφιλος Σεχίδης, ο οποίος μετέτρεψε το πατρικό του σπίτι σε πεδίο θανάτου, εξοντώνοντας εν ψυχρώ ολόκληρη την οικογένειά του σε ένα διήμερο αδιανόητης βίας.

Η υπόθεση αυτή παραμένει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη όχι μόνο λόγω του αριθμού των θυμάτων, αλλά κυρίως εξαιτίας του απόλυτου κινισμού, της ψυχρότητας και των μακάβριων μεθόδων που χρησιμοποίησε ο δράστης για να εξαφανίσει τα ίχνη των πράξεών του.

Το χρονικό της εξαφάνισης και το προφίλ του δράστη

Την άνοιξη του 1996, πέντε άνθρωποι εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τη Θάσο. Για σχεδόν τρεις ολόκληρους μήνες, κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκονται, ενώ οι τοπικές αρχές και οι συγγενείς αναζητούν απεγνωσμένα στοιχεία. Το πιο παράξενο, ανατριχιαστικό και ταυτόχρονα ύποπτο στοιχείο σε αυτή την υπόθεση είναι η στάση ενός ανθρώπου: του 24χρονου Θεόφιλου Σεχίδη.

Ο Σεχίδης ήταν φοιτητής Νομικής, ένας νέος που φαινομενικά κινούνταν άνετα στον κοινωνικό του περίγυρο. Η οικογένειά του στη Θάσο αποτελούταν από τους γονείς του, την αδελφή του, τη γιαγιά του και τον θείο του. Παρά την φαινομενικά φυσιολογική εικόνα, πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού εκτυλίσσονταν σκοτεινά σενάρια. Σύμφωνα με όσα υποστήριξε αργότερα ο ίδιος κατά την ομολογία του, οι σχέσεις του με τους συγγενείς του ήταν βαθύτατα προβληματικές. Ο ίδιος είχε πείσει τον εαυτό του ότι βρισκόταν στο στόχαστρο μιας οργανωμένης συνωμοσίας: πίστευε ακράδαντα ότι τα ίδια τα μέλη της οικογένειάς του συνωμοτούσαν εναντίον του και σχεδίαζαν να τον δολοφονήσουν, γεγονός που τον οδήγησε στο να σκεφτεί ότι «πρέπει να τους προλάβει».

Το διήμερο του τρόμου: Πέντε νεκροί στην ίδια οικογένεια

Το μακάριο σχέδιο του 24χρονου εκτελέστηκε μεθοδικά και χωρίς κανέναν δισταγμό. Πρώτο θύμα του ασύλληπτου αυτού εγκλήματος υπήρξε ο θείος του, ο Βασίλης. Την αμέσως επόμενη ημέρα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα απόλυτου τρόμου και παραφροσύνης, ο Σεχίδης προχώρησε στη δολοφονία και των υπόλοιπων τεσσάρων μελών της οικογένειάς του. Μέσα σε λίγες ώρες, πέντε άνθρωποι της ίδιας οικογένειας είχαν εξοντωθεί από το ίδιο τους το παιδί και εγγόνι.

Αυτό όμως που προκάλεσε σοκ ακόμη και στους πιο έμπειρους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας ήταν η αποτρόπαιη διαχείριση των σορών. Προκειμένου να εξαφανίσει κάθε ίχνος του αποτρόπαιου εγκλήματος, ο Σεχίδης προχώρησε στον τεμαχισμό των πτωμάτων χρησιμοποιώντας πριόνι.

Στη συνέχεια, τοποθέτησε τα μέλη των συγγενών του σε σακούλες σκουπιδιών και, με τη χρήση του οικογενειακού αυτοκινήτου και του φέρι μπότ, μετέφερε το μακάριο φορτίο απέναντι, στην ηπειρωτική χώρα. Ένα μέρος των λειψάνων πετάχτηκε σε μεγάλη χωματερή στην περιοχή της Καβάλας. Παρά τις εντατικές έρευνες των αρχών, οι τέσσερις από τις πέντε σορούς δεν βρέθηκαν ποτέ, γεγονός που δυσκόλεψε την πλήρη αποκάλυψη όλων των πτυχών του εγκλήματος.

Η ανατριχιαστική στάση και η σύλληψη

Το πιο ανατριχιαστικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του Θεόφιλου Σεχίδη ήταν η απόλυτη έλλειψη ενοχών και ο κινισμός με τον οποίο αντιμετώπιζε τις πράξεις του. Μετά τις δολοφονίες, ο 24χρονος δεν διέφυγε στο εξωτερικό, ούτε κρύφτηκε. Συνέχισε να κυκλοφορεί κανονικά στη Θάσο, εμφανιζόταν μπροστά σε ανθρώπους που αναζητούσαν τους αγνοούμενους συγγενείς του, συμμετείχε στις έρευνες και έδινε μάλιστα… τη δική του εκδοχή για το πού μπορεί να βρίσκονται!

Όταν οι υποψίες των αρχών εντάθηκαν, ο Σεχίδης προσήχθη στη Θεσσαλονίκη για ανάκριση. Μετά από πολλές ώρες ψυχολογικής πίεσης και εξέτασης, ο νεαρός «έσπασε» και ομολόγησε τα πάντα. Κατά τη διάρκεια της υπόδειξης των σημείων στις αρχές, οι τηλεοπτικές κάμερες κατέγραψαν έναν άνθρωπο χωρίς ίχνος τύψεων.

Όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους πώς αισθάνεται που επιστρέφει στον τόπο όπου έθαψε τους συγγενείς του, ο ίδιος απάντησε με απόλυτη ψυχρότητα: «Αυτό που αισθάνομαι είναι ότι πρέπει να βρεθούν τα πτώματα για να λυθεί ας πούμε και αυτό το τελευταίο ζήτημα… Ήμουν σε οριακές καταστάσεις, υπήρχε συνωμοσία εναντίον μου να με βγάλουν από τη μέση και τους πρόλαβα εγώ». Στο αυτοκίνητό του, οι αστυνομικοί βρήκαν μακάριες αποδείξεις, συμπεριλαμβανομένων οργανικών στοιχείων, που επιβεβαίωναν το αποτρόπαιο έγκλημα.

Η δίκη και η καταδίκη

Η υπόθεση μονοπώλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία ειδήσεων της εποχής, μετατρέποντας τον Θεόφιλο Σεχίδη σε έναν από τους διαβόητους κακοποιούς της ελληνικής εγκληματολογίας της δεκαετίας του ’90.

Η δίκη του πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Δράμας, όπου αντιμετώπισε βαριές κατηγορίες που περιελάμβαναν πέντε ανθρωποκτονίες από πρόθεση, περιβύσμιση νεκρών, καθώς και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων. Κατά τη διάρκεια της απολογίας του, ο κατηγορούμενος δεν επιχείρησε να κρυφτεί, επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς του περί «αυτοάμυνας» απέναντι στη φερόμενη συνωμοσία της οικογένειάς του.

Το δικαστήριο, αξιολογώντας το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, τις ψυχιατρικές πραγματογνωμοσύνες και την ομολογία του, τον κήρυξε ομόφωνα ένοχο. Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν η μέγιστη δυνατή από τον ελληνικό ποινικό κώδικα: πέντε φορές ισόβια κάθειρξη, συνοδευόμενη από πρόσθετες ποινές και χρηματική ικανοποίηση των πολιτικώς ενάγοντων.

Ένα έγκλημα που παραμένει χαραγμένο στη μνήμη

Η υπόθεση του Θεόφιλου Σεχίδη παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις οικογενειακής βίας και ψυχικής διαταραχής στα ελληνικά χρονικά. Το γεγονός ότι οι τέσσερις από τις πέντε σορούς δεν εντοπίστηκαν ποτέ αύξησε το δράμα των συγγενών που επέζησαν, οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να θάψουν με αξιοπρέπεια τους δικούς τους ανθρώπους.

Το «μακελειό της Θάσου» αποτελεί μια διαχρονική υπενθύμιση των ορίων της ανθρώπινης ψυχής και της ανάγκης για έγκαιρη ανίχνευση και αντιμετώπιση σοβαρών ψυχικών διαταραχών, προτού αυτές μετατραπούν σε ανείπωτες τραγωδίες.