Σαν σήμερα, 21 Ιανουαρίου 1943: Πνίγεται σε ναυάγιο ο Κωνσταντίνος Δαβάκης, ήρωας της Πίνδου στο Έπος του ’40

Μόλις ξεκίνησε η επίθεση των ιταλικών δυνάμεων του Μουσολίνι στην Ελλάδα, ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης ανέλαβε μια κρίσιμη αποστολή: ως διοικητής του «Αποσπάσματος Πίνδου» έπρεπε να σταματήσει την επίλεκτη Γ’ Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια», που αριθμούσε 10.000 άνδρες, ενώ εκείνος διέθετε μόλις 2.000 ελαφρά εξοπλισμένους στρατιώτες.
Οι μάχες ήταν αδιάκοπες και σκληρές. Το απόσπασμά του κατέλαβε το ύψωμα Ταμπούρι, το χωριό Φούρκα και οι ιππείς ανακατέλαβαν τη Σαμαρίνα. Την επόμενη μέρα, όμως, ο Δαβάκης τραυματίστηκε σοβαρά στο στήθος. Όταν ένας αξιωματικός προσπάθησε να τον βοηθήσει, εκείνος του είπε: «Άσε με εμένα, πες με πεθαμένο! Και πρόσεξε να μη χάσουν οι θέσεις μας! Τράβα!».
Στρατιωτική πορεία και πρώτες διακρίσεις
Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης γεννήθηκε το 1897 στα Κεχριανικά της Λακωνίας, γιος δασκάλου. Η ζωή του από μικρός ήταν στενά συνδεδεμένη με τον στρατό· αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916 ως υπολοχαγός και συνέχισε τις σπουδές του στις σχολές πολέμου της Αθήνας και στο Παρίσι (γαλλική σχολή Αρμάτων).
Πήρε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διακρίθηκε στο μακεδονικό μέτωπο και τραυματίστηκε από ασφυξιογόνα αέρια. Το 1918 προήχθη επ’ ανδραγαθία σε λοχαγό και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας για τη γενναιότητά του στα υψώματα του Αλμπανός.
Μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε ως επιτελάρχης, δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές και συνέγραψε μελέτες για τη στρατιωτική ιστορία και τις τακτικές τεθωρακισμένων. Το 1931 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Το 1937 αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας, αλλά όταν πλησίαζε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ανακλήθηκε και ανέλαβε διοικητής του Αποσπάσματος Πίνδου.
Η ιστορική νίκη απέναντι στην ιταλική μεραρχία «Τζούλια»
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, με την επίθεση των Ιταλών, ο Κωνσταντίνος Δαβάκης βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Μεραρχία «Τζούλια». Παρά τον υπερδιπλάσιο αριθμό των εχθρών και τον περιορισμένο εξοπλισμό των στρατιωτών του, κατάφερε να οργανώσει αποτελεσματική άμυνα.
Σημαντική ήταν η παρατήρησή του ότι οι Ιταλοί προχωρούσαν ατημέλητα χωρίς να καλύπτουν τα πλευρά τους. Με τη βοήθεια του ταγματάρχη Ιωάννη Καραβία και των στρατιωτών του, οργάνωσαν την ελληνική αντεπίθεση, που ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1940. Στην πρώτη αυτή μάχη σκοτώθηκε ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος.
Το τραγικό τέλος του Δαβάκη
Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του, ο Δαβάκης συνέχισε να καθοδηγεί τις δυνάμεις του. Μαζί με τον Καραβία κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες της ιταλικής στρατιάς και να τους παγιδεύσουν. Στις 8 Νοεμβρίου η Μεραρχία «Τζούλια» αναγκάστηκε σε υποχώρηση. Η νίκη αυτή θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως η πρώτη ήττα του Άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δυστυχώς, η υγεία του Δαβάκη δεν του επέτρεψε να συνεχίσει και μεταφέρθηκε αναίσθητος στο νοσοκομείο.
Διαβάστε επίσης
Το 1942 οι Ιταλοί, αν και γνώριζαν την αδυναμία του, τον συνέλαβαν μαζί με άλλους αξιωματικούς και τον μετέφεραν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία με το ατμόπλοιο Citta Di Genova. Στις 21 Ιανουαρίου 1943, το πλοίο τορπιλίστηκε από συμμαχικό υποβρύχιο και βυθίστηκε στα ανοιχτά της Αλβανίας. Οι περισσότεροι επιβαίνοντες, ανάμεσά τους και ο Δαβάκης, πνίγηκαν.
Τα οστά του συνταγματάρχη Δαβάκη μεταφέρθηκαν αρχικά στον Αυλώνα και αργότερα στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών. Το 1948 του απονεμήθηκε μεταθανάτια το αργυρό μετάλλιο της αυτοθυσίας, τιμώντας τη γενναιότητά του και την ανυπέρβλητη προσφορά του στην πατρίδα.






0 ΣΧΟΛΙΑ