Σαν σήμερα, 16 Οκτωβρίου 1961: Πρεμιέρα μετ’ εμποδίων για την ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το όνειρο» – Η αστυνομία επεμβαίνει και διακόπτει την προβολή της ταινίας, λόγω της αριστερής της οπτικής
Σαν σήμερα, στις 16 Οκτωβρίου του 1961, ένα κινηματογραφικό γεγονός που έμελλε να αφήσει το στίγμα του στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου γινόταν πραγματικότητα. Η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη, «Συνοικία το όνειρο», έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας. Ωστόσο, η προβολή της δεν ήταν καθόλου εύκολη. Η ταινία, λόγω της έντονα αριστερής της οπτικής, αντιμετώπισε τη σφοδρή αντίδραση της πολιτείας και της αστυνομίας, με αποτέλεσμα η προβολή της να διακόπτεται συχνά, σε μια περίοδο όπου η λογοκρισία ήταν μέρος της καθημερινότητας.
Μια ταινία για τους «απόκληρους»
Η «Συνοικία το όνειρο» δεν ήταν μια τυπική ελληνική ταινία της εποχής. Ενώ ο κινηματογράφος είχε κατακλυστεί από κωμωδίες και μελοδράματα, ο Αλέκος Αλεξανδράκης αποφάσισε να κάνει μια ταινία που θα απεικόνιζε την ωμή και σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας της εποχής. Η ταινία, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, περιγράφει τη ζωή των φτωχών κατοίκων της συνοικίας της Αθήνας, της Αγοράς.
Πρωταγωνιστές της ταινίας ήταν ο ίδιος ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο θρυλικός Μάνος Κατράκης και η Αλίκη Γεωργούλη. Οι ερμηνείες τους ήταν συγκλονιστικές, με τον Κατράκη να δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, ως ένας φτωχός εργάτης που παλεύει να επιβιώσει.
Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη
Η μουσική της ταινίας, που φέρει την υπογραφή του Μίκη Θεοδωράκη, ήταν ένα από τα πιο δυνατά της στοιχεία. Ο Θεοδωράκης, ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες της εποχής, έγραψε για την ταινία ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», σε στίχους του Τάσου Λειβαδίτη. Το τραγούδι αυτό, που ερμηνεύει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, έγινε ο ύμνος της φτώχειας και της κοινωνικής αδικίας. Η μουσική του Θεοδωράκη δεν ήταν απλώς μια υπόκρουση. Ήταν η φωνή της κοινωνικής αγωνίας.
VIRAL
Η λογοκρισία και οι αντιδράσεις
Η ταινία, λόγω της αριστερής της οπτικής, αντιμετώπισε τη λογοκρισία της εποχής. Η Ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι η ταινία θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές, προσπάθησε να την απαγορεύσει. Παρόλα αυτά, η ταινία προβλήθηκε σε κάποιες αίθουσες, αλλά η αστυνομία επενέβη και διέκοψε την προβολή της.
Οι αντιδράσεις, ωστόσο, δεν ήταν μόνο από την πολιτεία. Η ταινία δέχτηκε και την κριτική από την δεξιά πτέρυγα, η οποία την κατηγόρησε για την ωμή της απεικόνιση της φτώχειας, ενώ ορισμένοι την χαρακτήρισαν ως «κομμουνιστική προπαγάνδα».
Διαβάστε επίσης
Η κληρονομιά του «Ονείρου»
Παρά τη λογοκρισία, η ταινία «Συνοικία το όνειρο» έγινε ένα σύμβολο του ελληνικού κινηματογράφου. Η αλήθεια της απεικόνισης της φτώχειας και της κοινωνικής αδικίας, σε συνδυασμό με την ποιότητα της σκηνοθεσίας, των ερμηνειών και της μουσικής, την έκαναν ένα διαχρονικό αριστούργημα.
Η 16η Οκτωβρίου 1961 είναι μια ημέρα που μας υπενθυμίζει τη σημασία του κινηματογράφου ως κοινωνικού καθρέφτη.
0 ΣΧΟΛΙΑ