Σαν σήμερα, 15 Αυγούστου 1944: Οι Γερμανοί εκτελούν την Ελένη Βαλλιάνου – Η ηρωίδα της Αντίστασης κατά των Ναζί που έγινε σύμβολο

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Ελένη Βαλλιάνου, Ελληνικής καταγωγής ηρωίδα της Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεννήθηκε το 1909 στο Παρίσι, δίπλα σε όσες πράξεις συνέβαιναν στην Ελλάδα. Ήταν κόρη του κεφαλλονίτη πλοιοκτήτη Μαρίνου Βαλλιάνου και της Δανάης Βαλλιάνου. Η οικογένεια διέμενε σε ένα πολυτελές σπίτι στο Άσκοτ της Αγγλίας, όπου η Ελένη πέρασε τα πρώτα της χρόνια.

Το 1924, οι γονείς της, λάτρεις του γκολφ, μετακόμισαν στις Κάννες της γαλλικής Ριβιέρας για να συνεχίσουν το αγαπημένο τους άθλημα και κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η 15χρονη Ελένη παρέμεινε στο Άσκοτ, όπου φοίτησε στο εσωτερικό σχολείο St. George’s School. Ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους συμμαθητές της, διέπρεπε στο πιάνο, μιλούσε άπταιστα γαλλικά και αγγλικά και συμμετείχε στην αθλητική ομάδα λακρός του σχολείου.

Το 1927, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, μετακόμισε στις Κάννες, στο εντυπωσιακό αρχοντικό της οικογένειάς της στην περιοχή Καλιφορνί, γνωστό ως Βίλα Σανφλερί (Villa Champfleuri). Το σπίτι διέθετε μεγάλη πισίνα, λιμνούλες με φλαμίνγκο και έναν καταπληκτικό κήπο, που αργότερα χαρακτηρίστηκε διατηρητέος. Για την οικογένεια Βαλλιάνου, το σπίτι αυτό ήταν ένας επίγειος παράδεισος. Ο πατέρας της είχε ήδη αναδειχθεί πρωταθλητής γκολφ και προήδρευε στον τοπικό σύλλογο, ενώ η μητέρα της ηγείτο της γυναικείας ομάδας γκολφ της περιοχής.

Η Ελένη Βαλλιάνου έζησε μια ξέγνοιαστη ζωή κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Αγαπούσε τις θαλάσσιες βόλτες με το ταχύπλοο που της είχε δωρίσει ο πατέρας της, ενώ ήταν παθιασμένη με την ορειβασία. Παράλληλα, συνεισέφερε ως αρθρογράφος στην εφημερίδα των αποφοίτων του σχολείου της και μετέφραζε άρθρα στη γραφή Μπράιγ για τις εφημερίδες των τυφλών. Ήταν ενεργή σε κινήματα όπως ο προσκοπισμός και συμμετείχε στα κοινά της αγγλικής κοινότητας στις Κάννες.

Η αντίσταση στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα βασανιστήρια και η εκτέλεση

Η ζωή της άλλαξε δραματικά με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939. Μαζί με τη μητέρα της, πρόσφερε εθελοντική βοήθεια στους Γάλλους στρατιώτες που πολεμούσαν στο μέτωπο της Ιταλίας. Από το 1940, όταν η Γαλλία βρέθηκε υπό γερμανική κατοχή, η Ελένη εντάχθηκε με ενθουσιασμό στην αντίσταση. Ως μέλος των «Μακί» της περιοχής της, γρήγορα αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή του αντιστασιακού κινήματος.

Η δράση της προκάλεσε την προσοχή των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων. Στις 28 Ιουλίου 1944 συνελήφθη από συνεργάτες των Γερμανών και, μαζί με τους γονείς της, υπέστη πιέσεις για να προδώσει τους συντρόφους της. Παρά τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη από τη Γκεστάπο, δεν αποκάλυψε καμία πληροφορία. Στις 15 Αυγούστου 1944, λίγες ώρες πριν την απελευθέρωση των Καννών, εκτελέστηκε μαζί με άλλους 23 συγκρατούμενους.

Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε με τιμές έξι εβδομάδες αργότερα στον Ρωσικό Ορθόδοξο Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Κάννες. Το φέρετρό της ήταν τυλιγμένο με τη γαλλική σημαία, ενώ οι σύντροφοί της απέδωσαν φόρο τιμής. Στη μνήμη της ψάλθηκε το Ave Maria και το αγαπημένο της Viens Douce Mort του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ενταφιάστηκε σε κρύπτη του ναού, όπου κάθε Δεκαπενταύγουστο γίνεται επιμνημόσυνη δέηση.

Οι εφημερίδες της εποχής την αποκάλεσαν «νέα Ζαν ντ’ Αρκ», ενώ μετά θάνατον τιμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και τον Πολεμικό Σταυρό του Φοίνικα. Στις Κάννες ένας δρόμος φέρει το όνομά της (rue Hélène Vagliano), ενώ το 2002 αποκαλύφθηκε τιμητική πλάκα στο Δημαρχείο Λειβαθούς στην Κεφαλονιά, πατρίδα της οικογένειάς της.