ΑΡΧΙΚΗ LIFE RETROMANIA

Σαν σήμερα, 28 Αυγούστου 1940: Γεννιέται ο Μέγας Ναπολέων – Ο επαναστάτης που έγινε Αυτοκράτορας και τελικά… ένας αποτυχημένος στρατηγός

Σαν σήμερα, 28 Αυγούστου 1940: Γεννιέται ο Μέγας Ναπολέων – Ο επαναστάτης που έγινε Αυτοκράτορας και τελικά… ένας αποτυχημένος στρατηγός
Ο Μέγας Ναπολέων
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Ναπολέων ήταν Γάλλος στρατιωτικός και Αυτοκράτορας της Γαλλίας από το 1804 έως το 1814, καθώς και για μια περίοδο εκατό ημερών το 1815. Με τη στρατιωτική και πολιτική του δράση, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας και δικαίως αποκαλείται Μέγας Ναπολέων. Υπήρξε θεμελιωτής της σύγχρονης Γαλλίας και Ευρώπης.

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης (γνωστός ως Ναπολεόν Μποναπάρτ στα γαλλικά και Ναπολεόνε Μπουοναπάρτε στα ιταλικά) γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1769 στο Αιάκειο (Αζαξιό) της Κορσικής, η οποία αποτελούσε γαλλική περιοχή. Ήταν το τέταρτο παιδί του Κάρλο Μπουοναπάρτε, δικηγόρου ιταλικής καταγωγής, και της Λετίτσια Ραμολίνο.

Ανθυπολοχαγός στα 16 του και σύντομα… Αυτοκράτορας

Ο Ναπολέων από νεαρή ηλικία ξεχώριζε για τον ιδιαίτερο και εγωκεντρικό χαρακτήρα του, ενώ απέφευγε τις κοινωνικές επαφές με τους συνομηλίκους του. Στα 16 του χρόνια, ολοκληρώνοντας τη στρατιωτική του εκπαίδευση, έγινε ανθυπολοχαγός του πυροβολικού. Η έντονη φιλοδοξία του τον οδήγησε να σχεδιάσει επαναστατική δράση για την ανεξαρτησία της Κορσικής από τη Γαλλία. Ωστόσο, μετά την αποτυχία του σχεδίου, συμμορφώθηκε ξανά με τη γαλλική κυβέρνηση και τέθηκε επικεφαλής εκστρατείας εναντίον της πατρίδας του.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η ανέλιξή του ήταν εντυπωσιακή. Σε ηλικία μόλις 24 ετών, απέκτησε τον βαθμό του υποστρατήγου. Οι ικανότητές του φάνηκαν ξεκάθαρα όταν συνέβαλε στην καταστολή της εξέγερσης των βασιλοφρόνων στο Παρίσι, τον Οκτώβριο του 1795. Αυτή η επιτυχία τον ανέδειξε σε αρχηγό της στρατιάς της Ιταλίας το 1796, όπου πέτυχε σημαντικές νίκες, κατανικώντας τους Αυστριακούς και απελευθερώνοντας το Μιλάνο. Παρ’ όλα αυτά, η επιβολή βαριών φόρων και οι λεηλασίες της στρατιάς του προκάλεσαν δυσαρέσκεια, ενώ ο ίδιος έδειχνε περιφρόνηση προς τη γαλλική κυβέρνηση.

Συνέχισε τις επιχειρήσεις του εναντίον των Αυστριακών, φτάνοντας ως τη Βιέννη, όπου τους ανάγκασε να υπογράψουν τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο στις 17 Οκτωβρίου 1797. Μέσα από αυτήν τη συνθήκη, η Γαλλία απέκτησε τον έλεγχο των Επτανήσων, γεγονός που γέμισε τους Έλληνες με ελπίδες, καθώς πίστευαν πως οι αρχές της Γαλλικής Επανάστασης θα επεκτείνονταν και στους υπόδουλους λαούς.

Στη συνέχεια, ο Ναπολέων εκστράτευσε στην Αίγυπτο, νικώντας τους Μαμελούκους και κατακτώντας το Κάιρο. Είχε σχέδια να επεκταθεί στη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη, επιδιώκοντας τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρόλο που ο στόλος του καταστράφηκε από τον Άγγλο ναύαρχο Νέλσον. Οι φήμες ότι ο Ναπολέων θα συνεργαζόταν με τους Έλληνες ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο το εθνικό τους φρόνημα, μια ιδέα που είχε ήδη προωθήσει ο Κοραής.

Ο Ναπολέων συχνά αναφερόταν στην Αθήνα, τη Σπάρτη και την αρχαία Ελλάδα. Έδωσε εντολή στους Γάλλους στα Επτάνησα να είναι φιλικοί προς τους Έλληνες και έστειλε στην Πελοπόννησο τους αδελφούς Στεφανόπουλους, Μανιάτες που είχαν εγκατασταθεί στην Κορσική, για να προετοιμάσουν μια ελληνική εξέγερση. Επιπλέον, είχε επικοινωνία με τον Ρήγα Φεραίο, με τον οποίο σχεδίαζε να συναντηθεί στη Βενετία, αλλά η σύλληψη του Ρήγα από τις αυστριακές αρχές ματαίωσε τη συνάντηση.

Το 1804 ο Ναπολέων αναγορεύτηκε αυτοκράτορας, ενώ το 1805 επανέλαβε τον πόλεμο κατά της Αυστρίας. Κατέλαβε τη Βιέννη και νίκησε τον αυστροπρωσικό στρατό στο Αούστερλιτς (2 Δεκεμβρίου 1805) και τον πρωσικό στρατό στην Ιένα (14 Οκτωβρίου 1806). Με την κατάληψη του Βερολίνου συνέχισε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, που τελικά υπέγραψε τη συνθήκη του Τιλσίτ στις 22 Ιουνίου 1807. Την ίδια περίοδο, η Γαλλία ανέκτησε τα Επτάνησα, τα οποία είχαν περάσει στη ρωσική κατοχή.

Στο απόγειο της δόξας του, ο Ναπολέων ήταν πανίσχυρος αυτοκράτορας της Γαλλίας και επικεφαλής μιας οικογένειας ηγεμόνων που διορίστηκαν από τον ίδιο σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη. Επέκτεινε την κυριαρχία του στην Ισπανία και την Πορτογαλία, ενώ σχεδίαζε να υποτάξει και την Αγγλία.

Επειδή δεν απέκτησε διάδοχο με την πρώτη του σύζυγο, την Ιωσηφίνα, κατάφερε να χωρίσει και να παντρευτεί τη 19χρονη αρχιδούκισσα Μαρία-Λουΐζα, κόρη του αυτοκράτορα της Αυστρίας, Φραγκίσκου Α’, τον οποίο είχε νικήσει στη Μάχη του Βάγκραμ (5-6 Ιουλίου 1809). Ο δεύτερος γάμος του έφερε στον κόσμο έναν γιο, τον Ναπολέοντα Β’, που έλαβε τον τίτλο του βασιλιά της Ρώμης.

Η αποτυχία της επίθεσης στη Ρωσία, οι χαμένες μεγάλες μάχες και οι εξορίες

Το 1812, ο Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία με στρατό 500.000 ανδρών, αποτελούμενο από Γάλλους, Ιταλούς, Αυστριακούς, Πρώσους, Γερμανούς και Πολωνούς. Αν και νίκησε τον στρατηγό Κουτούζοφ και κατέλαβε τη Μόσχα, οι Ρώσοι πυρπόλησαν την πόλη, στερώντας από τον στρατό του εφόδια. Ο σφοδρός ρωσικός χειμώνας ολοκλήρωσε την καταστροφή, με αποτέλεσμα να επιβιώσουν μόνο 100.000 άνδρες.

Το 1813, στη Μάχη της Λειψίας (16-19 Οκτωβρίου), αντιμετώπισε Πρώσσους και Αυστριακούς, αλλά ηττήθηκε. Μετά από συνεχείς αποτυχίες, παραιτήθηκε στις 6 Απριλίου 1814. Με τη Συνθήκη του Φοντενεμπλό (30 Μαΐου 1814), οι σύμμαχοι (Μεγάλη Βρετανία, Πρωσία, Ρωσία, Αυστρία) τον εξόρισαν στη νήσο Έλβα.

Η παλινόρθωση της δυναστείας των Βουρβόνων με τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ τον ώθησε να επιστρέψει στη Γαλλία στις αρχές του 1815, με στόχο να ανακτήσει την εξουσία. Ωστόσο, δύο στρατιές κινήθηκαν εναντίον του: μία αγγλική υπό τον Ουέλιγκτον και μία πρωσική υπό τον Μπλίχερ. Παρά τη νίκη του εναντίον του Μπλίχερ στις 16 Ιουνίου 1815, η στρατιά του δεν καταστράφηκε. Στη μάχη του Βατερλό, στις 18 Ιουνίου 1815, ο συνδυασμένος αγγλο-πρωσικός στρατός προκάλεσε σοβαρή καταστροφή στις δυνάμεις του Ναπολέοντα.

Συντετριμμένος, παραιτήθηκε ξανά και παραδόθηκε στον Βρετανό ναύαρχο Μέτλαντ. Η βρετανική κυβέρνηση τον εξόρισε στη νήσο της Αγίας Ελένης, στον Βόρειο Ατλαντικό, όπου πέθανε στις 5 Μαΐου 1821, σε ηλικία 51 ετών.

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου