Σαν σήμερα, 03 Μαρτίου 1990: Όταν η Άννα Συνοδινού είπε «Χαίρετε» στην Πολιτική – Το χρονικό της ιστορικής παραίτησης από τη Βουλή

Ήταν 3 Μαρτίου 1990, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής ρευστότητας για την Ελλάδα, όταν η αίθουσα της Ολομέλειας μετατράπηκε σε σκηνικό πρωτοφανούς αναστάτωσης. Η Άννα Συνοδινού, η μεγάλη ιέρεια του αρχαίου δράματος και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, παρακολουθούσε εμβρόντητη τις διαδικασίες να διολισθαίνουν σε αυτό που η ίδια θεώρησε ως πλήρη ευτελισμό των κοινοβουλευτικών θεσμών, αποφασίζοντας να παραιτηθεί και να αφήσει την πολιτική πίσω της.
Το περιστατικό με το πανό και η «αναρχία» των θεωρείων
Η σπίθα που άναψε τη φωτιά ήταν η ενέργεια της βουλευτού των Οικολόγων-Εναλλακτικών, Μαρίνας Δίζη, η οποία μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου άνοιξε ένα πανό που έγραφε: «ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ για το +1, τον Πρόεδρο και το νέφος». Την ίδια στιγμή, από τα θεωρεία της Βουλής, οπαδοί των Οικολόγων άρχισαν να πετούν λουλούδια, δημιουργώντας μια εικόνα που απείχε παρασάγγας από τη σοβαρότητα που η Συνοδινού θεωρούσε απαραίτητη για τον «Ναό της Δημοκρατίας».
Η αντίδραση της τραγωδού ήταν ακαριαία και συγκλονιστική. Σηκώθηκε και, με τη στεντόρεια φωνή που είχε δαμάσει την Επίδαυρο, απευθύνθηκε στο Προεδρείο: «Κύριε πρόεδρε, σε μια Βουλή που βγάζουν πανό και υπάρχει αναρχία, δεν επιθυμώ να ανήκω! Είναι ελληνικό Κοινοβούλιο αυτό; Χαίρετε!». Με αυτή τη λέξη, η Άννα Συνοδινού αποχώρησε από την αίθουσα, βάζοντας ουσιαστικά τέλος σε μια πολιτική διαδρομή 16 ετών.
Η επιστολή προς τον Τσαλδάρη και η ρήξη με τη ΝΔ
Η παραίτηση της δεν ήταν μια παρορμητική κίνηση της στιγμής, αλλά μια συνειδητή απόφαση αρχής. Λίγο αργότερα, υπέβαλε και επίσημα την παραίτηση της στον Πρόεδρο της Βουλής, Αθανάσιο Τσαλδάρη. Στην επιστολή της, η Συνοδινού υπήρξε καταπέλτης: κατηγόρησε το Προεδρείο για αδυναμία επιβολής της τάξης, ενώ μίλησε για τη μεταβολή του Κοινοβουλίου σε «πλατεία αναρχουμένων».
Το πιο ηχηρό κομμάτι της απόφασης της ήταν ότι δεν παραιτήθηκε μόνο από το βουλευτικό αξίωμα, αλλά αποχώρησε και από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, στο οποίο ανήκε από το 1974. Θεώρησε ότι η πολιτική ζωή της χώρας είχε εκτραπεί σε ένα επίπεδο που δεν την εξέφραζε πλέον, αρνούμενη να γίνει μέρος ενός συστήματος που, κατά την άποψή της, είχε χάσει τον προσανατολισμό και τον σεβασμό του προς τον πολίτη.
Διαβάστε επίσης
Η επιστροφή στην Τέχνη και η υστεροφημία
Μετά την αποχώρηση της, η Άννα Συνοδινού κράτησε την υπόσχεση της και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στην ενεργό πολιτική. Αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στο θέατρο, τη διδασκαλία και τη συγγραφή, παραμένοντας μέχρι τον θάνατο της μια εμβληματική μορφή της δημόσιας ζωής.
Η στάση της το 1990 παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο μελέτης και θαυμασμού. Σε μια εποχή που η πολιτική επιβίωση θεωρείται συχνά αυτοσκοπός, η Συνοδινού απέδειξε ότι η παραίτηση μπορεί να είναι η πιο ισχυρή μορφή πολιτικής παρέμβασης. Για την ίδια, η Βουλή δεν ήταν απλώς ένας χώρος εργασίας, αλλά ένας ιερός χώρος λειτουργήματος, και όταν ένιωσε ότι η ιερότητα αυτή παραβιάστηκε, επέλεξε τη σιωπή της αξιοπρέπειας από τον θόρυβο του συμβιβασμού.






0 ΣΧΟΛΙΑ