Εκλογές στη FIFA: Έτοιμος να “παλέψει” με τον Ινφαντίνο ο Βενγκέρ

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Αρσέν Βενγκέρ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την προεδρία της FIFA απέναντι στον Τζιάνι Ινφαντίνο. Οι εκλογές έχουν προγραμματιστεί για τις 18 Μαρτίου του 2027 στο Ραμπάτ του Μαρόκου, ενώ η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων λήγει στις 18 Νοεμβρίου.

Σύμφωνα με το BBC Sport, στελέχη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τον ενθαρρύνουν εδώ και εβδομάδες να συμμετάσχει στην κούρσα. Πηγές κοντά στον Γάλλο, ωστόσο, αναφέρουν ότι δεν έχει πάρει ακόμη την τελική του απόφαση.

Τα ερωτήματα για την ηλικία του

Ο πρώην προπονητής της Άρσεναλ είναι 77 ετών. Η ηλικία του έχει προκαλέσει ερωτήματα για το αν θα μπορούσε να αναλάβει μακροπρόθεσμα την ηγεσία της FIFA. Κάποιοι υποστηρικτές του φέρονται να θεωρούν αποδεκτό ακόμη και το ενδεχόμενο να αποχωρήσει πριν ολοκληρώσει την τετραετή θητεία. Ο Βενγκέρ εργάζεται στη FIFA από το 2019, ως επικεφαλής της παγκόσμιας ανάπτυξης του ποδοσφαίρου.

Η κριτική για το σχέδιο προσέλκυσης ιδιωτών

Η θέση του Ινφαντίνο δέχθηκε πιέσεις μετά τις αντιδράσεις για σχέδιο που θα επέτρεπε σε ιδιώτες να αποκτήσουν πρόσβαση στη FIFA. Ο Βενγκέρ είχε δηλώσει τότε ότι δεν συμμετείχε στον σχεδιασμό και ότι ενημερώθηκε για το θέμα από τα μέσα ενημέρωσης.

Είχε επίσης υποστηρίξει πως η απόσυρση της πρότασης ήταν αναγκαία, τονίζοντας την ανάγκη για μια ανεξάρτητη FIFA που υπηρετεί το ποδόσφαιρο με διαφάνεια και ακεραιότητα.
Παρά τις αντιδράσεις, ο Ινφαντίνο διατηρεί ισχυρή υποστήριξη σε Νότια Αμερική, Αφρική και Ασία. Πηγές που επικαλείται το BBC Sport εκτιμούν ότι παραμένει φαβορί για μια τέταρτη και τελευταία θητεία, εφόσον διεκδικήσει ξανά την προεδρία.

Οι άλλοι υποψήφιοι

Ο πρώην αμυντικός της Τότεναμ Ραμόν Βέγκα ανακοίνωσε τον Οκτώβριο ότι θα είναι υποψήφιος. Την πρόθεσή του να διεκδικήσει τη θέση έχει γνωστοποιήσει και ο επίτιμος πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ιαπωνίας, Κόζο Τασίμα.

Ο Βενγκέρ έχει βρεθεί στο παρελθόν στο επίκεντρο αντιδράσεων για τις προτάσεις του, μεταξύ των οποίων η διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου κάθε δύο χρόνια και η αλλαγή του κανονισμού του οφσάιντ.

Το άδοξο τέλος του Confederations Cup: Γιατί η FIFA έσβησε από τον χάρτη το πιο παράξενο τουρνουά της;

Υπήρξε κάποτε μια εποχή όπου το διεθνές ποδόσφαιρο διέθετε μια διοργάνωση-στολίδι, η οποία έφερνε αντιμέτωπους τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή και τους πρωταθλητές κάθε ηπείρου του πλανήτη. Ήταν το τουρνουά όπου ο Ρονάλντο και ο Ρομάριο σκόραραν ακατάπαυστα, όπου το Μεξικό υπέτασσε τη Βραζιλία μπροστά σε περισσότερους από εκατό χιλιάδες θεατές, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες άγγιξαν το θαύμα προηγούμενες με 2-0 της «σελεσάο», και όπου μια ομάδα ερασιτεχνών από την Ταϊτή βρέθηκε αντιμέτωπη με τους παγκόσμιους πρωταθλητές της Ισπανίας.

Κι όμως, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, αυτή η διοργάνωση εξαφανίστηκε. Χωρίς μεγάλες αποχαιρετιστήριες φιλοφρονήσεις ή πανηγυρικές ανακοινώσεις, όταν η Γερμανία σήκωνε το τρόπαιο στη Ρωσία το καλοκαίρι, κανείς δεν γνώριζε ότι μόλις είχε κατακτήσει το τελευταίο Confederations Cup στην ιστορία της FIFA. Πώς γεννήθηκε όμως αυτό το παράξενο τουρνουά, πώς εξελίχθηκε στην επίσημη δοκιμή κάθε Παγκοσμίου Κυπέλλου και κυρίως, γιατί οδηγήθηκε σε άδοξο τέλος;

Από το «King Fahd Cup» της Σαουδικής Αραβίας στην αγκαλιά της FIFA

Η ιστορία δεν ξεκίνησε στα γραφεία της FIFA, ούτε καν με την ονομασία με την οποία αγαπήθηκε. Πίσω στο παρελθόν, στη Σαουδική Αραβία, γεννήθηκε το King Fahd Cup, μια διοργάνωση αφιερωμένη στον τότε βασιλέα της χώρας, με μια εξαιρετικά απλή αλλά επαναστατική για την εποχή ιδέα: να συγκεντρωθούν οι πρωταθλητές διαφορετικών ηπείρων σε ένα μίνι διεθνές τουρνουά.

Η πρώτη έκδοση ήταν πρωτόγονη, με τη συμμετοχή μόλις τεσσάρων ομάδων (Σαουδική Αραβία, Αργεντινή, Ακτή Ελεφαντοστού και Ηνωμένες Πολιτείες), χωρίς μάλιστα εκπρόσωπο από την Ευρώπη ή την Ωκεανία. Παρά τον πειραματικό του χαρακτήρα, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή, με δεκάδες χιλιάδες φιλάθλους να γεμίζουν τις εξέδρες. Η Αργεντινή κατέκτησε τον τίτλο, αποδεικνύοντας ότι η ιδέα είχε μέλλον.

Αργότερα, η διοργάνωση επεκτάθηκε σε έξι ομάδες, περιλαμβάνοντας πλέον και την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Δανία, η οποία και κατέκτησε το τρόπαιο νικώντας την Αργεντινή στον τελικό. Βλέποντας την τεράστια δυναμική, η FIFA αποφάσισε να πάρει τα ηνία, να αυξήσει τις ομάδες σε οκτώ και να το μετονομάσει επίσημα σε FIFA Confederations Cup, εντάσσοντάς το σταθερά στο επίσημο διεθνές καλεντάρι.

Το αποκορύφωμα, οι θρύλοι και η λειτουργία της «πρόβας τζενεράλε»

Η διοργάνωση στη Σαουδική Αραβία έδειξε αμέσως τα «δόντια» της. Η Βραζιλία παρατάχθηκε με ένα δίδυμο-φωτιά στην επίθεση, τον Ρονάλντο και τον Ρομάριο, διαλύνοντας στον τελικό την Αυστραλία με ευρύ σκορ, με τους δύο αστέρες να πετυχαίνουν από τρία γκολ ο καθένας. Δύο χρόνια αργότερα, στο Μεξικό, ένας νεαρός τότε Ρονάλντίνιο άρχισε να συστήνεται στο παγκόσμιο κοινό, σε έναν αξέχαστο τελικό όπου το Μεξικό λύγισε τη Βραζιλία μπροστά σε τεράστιο πλήθος θεατών στο θρυλικό «Αστέκα».

Σύντομα, η FIFA αντιλήφθηκε ότι το τουρνουά αυτό μπορούσε να εξυπηρετήσει έναν εξαιρετικά κρίσιμο πρακτικό σκοπό: να λειτουργήσει ως τεστ ετοιμότητας ακριβώς ένα χρόνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στα τουρνουά που ακολούθησαν, η διοργανώτρια χώρα είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει τα νέα γήπεδα, τις μεταφορές, τα μέτρα ασφαλείας και τις τηλεοπτικές υποδομές σε πραγματικές συνθήκες πίεσης.

Οι στιγμές δόξας, η τραγωδία και οι ρομαντικές εκπλήξεις

Το θεσμό στιγμάτισαν ανεξίτηλα στιγμές μεγαλείου αλλά και ανείπωτης θλίψης. Στη Γαλλία, η διοργάνωση σημαδεύτηκε από την τραγική απώλεια του Μαρκ-Βιβιέν Φοε, ο οποίος κατέρρευσε στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του ημιτελικού ανάμεσα στο Καμερούν και την Κολομβία και έφυγε από τη ζωή σε νεαρή ηλικία, βυθίζοντας σε πένθος το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Από αγωνιστικής πλευράς, το Confederations Cup χάρισε ασυναγώνιστες συγκινήσεις. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ελλάδα έδωσε το «παρών» στα γήπεδα της Γερμανίας, εκπροσωπώντας το ελληνικό ποδόσφαιρο ανάμεσα σε κολοσσούς. Αργότερα, οι ΗΠΑ έφτασαν κοντά στο θαύμα αποκλείοντας την Ισπανία, ενώ η συμμετοχή της ερασιτεχνικής Ταϊτής χάρισε μερικές από τις πιο αγνές και ρομαντικές στιγμές στην ιστορία του αθλήματος, υπενθυμίζοντας γιατί το ποδόσφαιρο παραμένει το κορυφαίο λαϊκό παιχνίδι.