Σπύρος Ρωμιοπούλος: «Τον έχουν φάει από μέσα…» – Η υπόθεση που σόκαρε τον Στρατό

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Μια από τις πιο σκοτεινές και στοιχειωμένες υποθέσεις της σύγχρονης ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας είναι αναμφισβήτητα εκείνη του 20χρονου στρατιώτη Σπύρου Ρωμιόπουλου. Το καλοκαίρι του 1997, ο νεαρός στρατιώτης εντοπίστηκε νεκρός στις ερημιές του Έβρου, κάτω από συνθήκες που αρχικά παρουσιάστηκαν ως φυσικά αίτια, αλλά γρήγορα αποδείχθηκε ότι έκρυβαν ένα αποτρόπαιο έγκλημα και μια τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης. Μέσα από το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του καναλιού «Εγκλήματα», ξεδιπλώνονται όλες οι σοκαριστικές λεπτομέρειες μιας υπόθεσης που συγκλόνισε το πανελλήνιο.

Μέσα από το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του καναλιού «Εγκλήματα», έρχονται στο φως λεπτομέρειες που παγώνουν το αίμα. Μια ιστορία μυστηρίου, απειλών, καταφανών ιατροδικαστικών λαθών και ενός ατελείωτου, τιτάνιου αγώνα μιας οικογένειας που δεν δέχτηκε ποτέ να θάψει το παιδί της κάτω από το πέπλο ενός βολικού ψεύδους.

Η θητεία στον αμείλικτο Έβρο και η μοιραία μέρα του Ιουνίου

Η ιστορία ξεκινάει πίσω στο 1997, στη Νέα Λάμσακο Χαλκίδας, όπου ζει η οικογένεια του Ρωμιόπουλου, ενός σκληροτράχηλου οικοδόμου, και της συζύγου του. Ο 20χρονος Σπύρος, ένα χαμογελαστό και απλό παιδί, παίρνει το φύλλο πορείας για να υπηρετήσει την πατρίδα του. Ο δρόμος τον οδηγεί στο ακριτικό Σουφλί και συγκεκριμένα στο 640 Τάγμα Πεζικού, στον Έβρο.

Εκείνα τα χρόνια, ο Έβρος αποτελούσε έναν σκληρό, αφιλόξενο τόπο για τους νεοσύλλεκτους φαντάρους: βαρύς χειμώνας, καμίνι το καλοκαίρι, ατελείωτες σκοπιές και μια βαριά, απομονωμένη ατμόσφαιρα. Ο Σπύρος μετρά μόλις οκτώ ημέρες στη μονάδα. Δεν έχει προλάβει να γνωρίσει καλά-καλά τους χώρους, ούτε φυσικά να δημιουργήσει έχθρες.

Ωστόσο, στις 17 Ιουνίου 1997, το τάγμα συμμετέχει σε μια άσκηση ρουτίνας στην ξερή και κακοτράχαλη περιοχή «Βαμβακιές». Κάτω από τον καυτό μεσημεριανό ήλιο, γύρω στις 3:00 το μεσημέρι, συμβαίνει κάτι εντελώς παράλογο: ένας ανώτερος αξιωματικός αποκόπτει τον Σπύρο από την ομάδα, τον απομακρύνει με το πρόσχημα της προετοιμασίας στόχων για βολή και στη συνέχεια του δίνει μια ακατανόητη διαταγή: να παρατήσει τη θέση του και να επιστρέψει στο στρατόπεδο μόνος του, περπατώντας πορεία χιλιομέτρων μέσα στο λιοπύρι. Ο 20χρονος, υπακούοντας τυφλά ως στρατιώτης, γυρίζει την πλάτη και φεύγει. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαν ζωντανό.

Το «έμφυγμα»-παραμύθι και η φρικτή αποκάλυψη πριν από την κηδεία

Λίγες ώρες αργότερα, ο Σπύρος εντοπίζεται νεκρός πεσμένος μπρούμιτα στο χώμα. Το μήνυμα φτάνει στην οικογένειά του στη Χαλκίδα μέσα στη νύχτα, με τον διοικητή να μιλά αόριστα για έναν στρατιώτη που «χάθηκε κατά τη διάρκεια άσκησης». Η πρώτη, επίσημη νεκροψία που διενεργείται από την ιατροδικαστή Αλεξανδρούπολης, Ελένη Ζαγγελίδου, αποδίδει τον θάνατο σε «φυσικά αίτια» —συγκεκριμένα σε οξύ πνευμονικό και εγκεφαλικό οίδημα— υποστηρίζοντας πως ο οργανισμός του νέου απλά τον πρόδωσε, χωρίς να κάνει καμία απολύτως αναφορά σε κακώσεις ή χτυπήματα.

Η κηδεία οργανώνεται, όμως λίγες ώρες πριν από την ταφή, ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από το εσωτερικό του στρατοπέδου ανατρέπει τα πάντα. Ένας πληροφοριοδότης καλεί την οικογένεια και πετά μια φρικτή αλήθεια: «Τον γιο σου τον έχουν φάει από μέσα… Δεν πέθανε από ανακοπή, δολοφονήθηκε επειδή έπεσε πάνω σε κυκλώματα ναρκωτικών και δουλεμπορίας στα σύνορα!».

Συγκλονισμένος ο πατέρας, ο Τρύφωνας Ρωμιόπουλος, απαιτεί να ανοίξει το φέρετρο. Αυτό που αντικρίζει του κόβει την ανάσα: το σώμα του παιδιού του είναι γεμάτο εμφανή σημάδια άγριου ξυλοδαρμού και κακοποίησης. Η κηδεία ακυρώνεται αμέσως και η σορός μεταφέρεται στην Αθήνα για νέες, ανεξάρτητες ιατροδικαστικές εξετάσεις.

Τα σοκαριστικά πορίσματα: Στραγγαλισμός, βασανιστήρια και αφαίρεση οργάνων

Οι κορυφαίοι ιατροδικαστές Μιχάλης Νώνας και Γιάννης Κουτσάφτης, διενεργώντας τη δεύτερη νεκροψία, καταθέτουν έναν πραγματικό καταπέλτη που διαλύει το αφήγημα του στρατού. Η αιτία θανάτου δεν είναι άλλη από ανθρωποκτονία από πρόθεση και στραγγαλισμό δια περισφίξεως λαιμού από ανθρώπινα χέρια.

Πριν από τον θάνατό του, ο Σπύρος είχε δεχθεί δεκάδες βίαια χτυπήματα, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεννητικά του όργανα —μια κίνηση απόλυτου σαδισμού για να εξουδετερωθεί από τον πόνο. Το πιο ανατριχιαστικό, ωστόσο, εύρημα είναι πως από το άψυχο σώμα του είχαν αφαιρεθεί εσωτερικά όργανα και τα νύχια, σε μια απέλπιδα προσπάθεια επαγγελματικής συγκάλυψης και καταστροφής αποδεικτικών στοιχείων (όπως τοξικολογικών ουσιών). Ο επίτιμος προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, Παναγιώτης Γιαμαρέλος, μιλά ανοιχτά για ένα πρωτοφανές, αποτρόπαιο έγκλημα, τονίζοντας πως τα κακοποιητικά τραύματα ήταν μακροσκοπικώς ορατά και δεν δικαιολογούνται με τίποτα από «πουρναράκια» ή φυσικά αίτια.

Μετά τις πιέσεις, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αλλάζει στάση και η υπόθεση μετατρέπεται επίσημα σε εγκληματική ενέργεια. Ο εισαγγελέας του Στρατοδικείου Ξάνθης ασκεί ποινική δίωξη, ενώ μάρτυρες-στρατιώτες μεταφέρονται μακριά από τον Έβρο για να καταθέσουν. Στο επίκεντρο των ερευνών βρίσκεται ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Άρης Μπακατινάκης, ο αξιωματικός που είχε απομακρύνει τον Σπύρο εκείνο το μεσημέρι, ο οποίος κατηγορείται επίσημα για ανθρωποκτονία από πρόθεση, αρνούμενος πάντοτε τις κατηγορίες.

Παράλληλα, η οικογένεια δέχεται ασφυκτική ψυχολογική πίεση και απειλές θανάτου μέσω τηλεφώνου για να «κλείσει το στόμα της», αναγκάζοντας τα μέλη της να φυγαδεύσουν τα παιδιά τους. Παρά τον τιτάνιο αγώνα που έδωσαν οι γονείς με τη νομική στήριξη του δικηγόρου Θανάση Ταρτή, το Στρατοδικείο κατέληξε τελικά σε αθωωτική απόφαση λόγω «ανεπάρκειας αποδείξεων» και έλλειψης των απόλυτων, ακλόνητων στοιχείων που απαιτεί ο νόμος. Κανένας αρμόδιος δεν λογοδότησε ουσιαστικά για το αποτρόπαιο έγκλημα.

Η τραγωδία για την οικογένεια Ρωμιόπουλου δεν σταμάτησε ποτέ. Πριν από λίγα χρόνια, ο αδερφός του Σπύρου, ο Δημήτρης, έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών, κουβαλώντας το βάρος αυτού του ανείπωτου τραύματος. Η υπόθεση του Σπύρου Ρωμιόπουλου παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία, μια ιστορία που θυμίζει τραγικά άλλες σκοτεινές υποθέσεις στα σύνορα και υπενθυμίζει πως η αλήθεια, όσο κι αν επιχειρούν να τη θάψουν στα λασπωμένα νερά του Έβρου, αργά ή γρήγορα απαιτεί δικαίωση.