«Ίσως φταίνε τα φεγγάρια»: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι της Ελένης Βιτάλη – «Έγραψε πιο πολύ στις καρδιές των γυναικών»
Η Ελένη Βιτάλη θεωρείται μια από τις πιο χαρακτηριστικές και αγαπημένες φωνές της ελληνικής μουσικής. Με δεκάδες τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή, η παρουσία της στη δισκογραφία και στη σκηνή ξεχωρίζει εδώ και δεκαετίες. Γεννημένη σαν σήμερα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1954, μεγάλωσε σε οικογένεια μουσικών – ο πατέρας της, Τάκης Λαβίδας, ήταν δεξιοτέχνης στο σαντούρι, ενώ η μητέρα της, Λούση Καραγεωργίου, τραγουδούσε σε πανηγύρια.
Μια καριέρα γεμάτη συνεργασίες και επιτυχίες
Με καταγωγή από τη ρομά κοινότητα, ήρθε από μικρή σε επαφή με τον κόσμο της μουσικής, συνοδεύοντας δημοτικούς καλλιτέχνες και τσιγγάνους οργανοπαίκτες. Το 1974 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το κομμάτι «Χωρίς δεκάρα», το οποίο αγαπήθηκε αμέσως και καθιερώθηκε ως μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
Η πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση έγινε το 1973 στο πλευρό της σπουδαίας Σωτηρίας Μπέλλου. Από τότε συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Σταμάτης Σπανουδάκης, ο Γιώργος Ανδρέου και πολλοί άλλοι. Η φωνή της συνδέθηκε με τραγούδια που έχουν γράψει ιστορία, όπως τα «Μια γυναίκα μπορεί», «Ανοίχτε τα τρελάδικα», «Τζιβαέρι», «Το τραγούδι των γύφτων (Μπαλαμός)», «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια», «Ταχεία» και πολλά ακόμη, που συνεχίζουν να συγκινούν το κοινό.
Η ιστορία πίσω από το «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια»
Το τραγούδι «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της δισκογραφίας της Ελένης Βιτάλη και παραμένει αγαπημένο μέχρι σήμερα. Κυκλοφόρησε το 1990 μέσα από τον ομώνυμο δίσκο και είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο σημαντικών δημιουργών: του Νότη Μαυρουδή στη μουσική και του Τάσου Σαμαρτζή στους στίχους. Το κομμάτι ξεχωρίζει γιατί καταφέρνει να συνδυάσει την υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα με την απήχηση στο ευρύ κοινό, αποδεικνύοντας πως ένα τραγούδι μπορεί να είναι ταυτόχρονα ουσιαστικό και εμπορικό. Ο συνθέτης Νότης Μαυρουδής μίλησε στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη και αποκάλυψε την ιστορία που κρύβεται πίσω από τη δημιουργία του.
VIRAL
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε: Το «Ίσως Φταίνε Τα Φεγγάρια» είναι σε στίχους του Τάσου Σαμαρτζή. Ήταν ένα τραγούδι που το έγραψα το 1990. Είχα γράψει τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου κι ένα απ’ αυτά ήταν το «Είναι Αβάσταχτο Να Φεύγεις» του Άκου Δασκαλόπουλου, που το ερμήνευσε η Ελένη Βιτάλη εξαιρετικά. Κι αυτό με έβαλε σε ένα κλίμα να θέλω να κάνω κι άλλο τραγούδι με τη Βιτάλη. Τότε συνεργαζόμασταν λοιπόν με τον Τάσο Σαμαρτζή και μου έδειξε διάφορα κομμάτια. Του είπα ότι θέλω ένα λαϊκό απελπισμένο κομμάτι επειδή αυτή η γυναίκα είναι η ίδια απελπισμένη και ξέρει την απελπισία από μέσα, απ’ το μεδούλι της. Ανάμεσα στα διάφορα που μου έδειξε ο Τάσος Σαμαρτζής διάλεξα αυτούς τους στίχους. Μου άρεσε πολύ η φράση: «Ίσως πάλι φταις κι εσύ» ή «στα σεντόνια των πολλών», είναι ωραίες φράσεις. Ο συνδυασμός μιας απελπισμένης γυναίκας μ’ ένα φεγγάρι είναι μαγικό τοπίο. Κι έφτιαξα αυτό το τραγούδι, το οποίο της πήγαινε θαρρείς και ήτανε φτιαγμένο για εκείνην.
Τάσος Σαμαρτζής (στιχουργός): Χειμώνας λοιπόν του ’90 -παρακαλώ να λείπουν οι υπολογισμοί ηλικίας και άλλες τέτοιες αηδίες- και ήμουν τότε παραγωγός στην κρατική ραδιοφωνία με διευθυντή προγράμματος τον Νότη Μαυρουδή… έτσι γνωριστήκαμε. Κάποια στιγμή με ρώτησε αν ήθελα να συμμετάσχω σε μια πολυσυλλεκτική (από άποψη στιχουργών, αλλά και ερμηνευτών) δουλειά κι έτσι, να μην τα πολυλογούμε, συμφωνήσαμε να του παραδώσω στίχους για τέσσερα τραγούδια: «Στο Φαρ-Ουέστ Της Ομονοίας» (Μανώλης Μητσιάς), «Της Ζωής Το Σινεμά» (Αρλέτα) και «Αυτοί Που Αφιερώθηκαν» / «Ερωτικό» (Τάνια Τσανακλίδου). Από τη στιγμή λοιπόν που ανταποκρίθηκα, το ξέχασα το θέμα εντελώς, αφού ποτέ μου δεν πήρα την ιδιότητα του στιχουργού πολύ στα σοβαρά… Πέρασε ο καιρός, ώσπου ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο Μαυρουδής: «Άκου να δεις», μου λέει ασθμαίνοντας, «…συνέβη κάτι και αποφασίσαμε να μην βάλουμε ένα από τα επιλεγμένα τραγούδια στο δίσκο! Το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε στο τέλος των ηχογραφήσεων και πρέπει να μου γράψεις κάτι καλό μέχρι αύριο… δεν υπάρχει χρόνος, με σώζεις!». Για όποιον γνωρίζει ή μπορεί να υποψιασθεί αυτό μοιάζει με διαταγή αναστολής ζωής, αφού σου δένει ένας κόμπος το στομάχι και το μυαλό σου δε λέει να ξεκολλήσει… Το ίδιο βράδυ όμως, είχα κανονισμένο ερωτικό ραντεβού με μία κυρία (εδώ ταιριάζει το κοινότοπο «η σάρκα αντιμάχεται το πνεύμα»)… κι έτσι τραβήξαμε σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο στις παρυφές των Εξαρχείων, διότι οι καιροί –απ’ όσο θυμάμαι- ήσαν πάντα δύσκολοι από οικονομική άποψη. Τις ξέρετε τώρα τις γυναίκες: όταν ανάβεις το «μετά-τσιγάρο» και δε δίνεις την πρέπουσα προσοχή, αρχίζουνε οι γκρίνιες! Εγώ όμως, αντέδρασα αστραπιαία, ζητώντας της ένα μολύβι κι εκείνη μου έδωσε αυτό που διέθετε τέλος πάντων… ένα μολύβι ματιών! Έσπευσα λοιπόν στη τουαλέτα για απομόνωση, κατέβασα το γνωστό καπάκι κι εκεί, με ένα μολύβι ματιών κι ένα μακρόστενο χαρτί από τον «Άσσο σκέτο» που κάπνιζα τότε, έγραψα:
«Μεσ’ το φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών Μεσ’ σε καθρέφτες δίχως μνήμη, θα ξεκινήσουμε λοιπόν… Γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό…» ( . . . ) «Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες πως μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές… Μεσ’ στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών μεσ’ σε καθρέφτες δίχως μνήμη, θα τελειώσουμε λοιπόν…»
Λίγες ώρες αργότερα -σχεδόν ξημερώματα- τα κουπλέ αυτά συνάντησαν το ρεφρέν που τους ταίριαζε, το οποίο είχα γράψει μια δεκαετία πιο πριν (αφού το «πείραξα» λίγο, για να γίνει «θηλυκό»): «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή – νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή… Ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή – που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί… Ίσως φταίνε τα φεγγάρια – ίσως πάλι φταις κι εσύ…»
To μεσημέρι μίλησα με το Νότη και του υπαγόρευσα τον στίχο… δεν είπε κουβέντα κι αυτή τη σιγή δεν ήξερα πως να την ερμηνεύσω. Δεν πρόλαβαν όμως να περάσουν ούτε δυο ώρες και με παίρνει για να μου τραγουδήσει –από το τηλέφωνο- το τραγούδι… Αυτό κι αν είναι βάσανο, καθότι ο μαέστρος είναι μεγάλος μελωδός, συνθέτης και κιθαρίστας, αλλά από φωνή… Ομολογώ πως δεν κατάλαβα πολλά πράγματα και του το είπα! Αργότερα, το απογευματάκι πήγα από το σπίτι του και το άκουσα ζωντανά… Θυμάμαι που περάσαμε κάποιες στιγμές μεσ’ στη σιωπή, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο… «νομίζω ότι είναι σπουδαίο», τόλμησα να πω, «…έτσι είναι» απάντησε χαμηλόφωνα. Είναι κάποιες στιγμές που ξέρεις τι ακριβώς έχει συμβεί! Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο τραγούδι «έγραψε» πιο πολύ στις καρδιές των γυναικών, ίσως γιατί ήταν γραμμένο και σε θηλυκό πρόσωπο, αφού θα το τραγουδούσε η Βιτάλη.
0 ΣΧΟΛΙΑ