«Ανατριχιάζω»: Η ιστορία του τραγουδιού που συνέθεσε και ερμήνευσε ο Στέφανος Κορκολής
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1960 γεννήθηκε στην Αθήνα ο σπουδαίος συνθέτης Στέφανος Κορκολής. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών υπό την καθοδήγηση της αείμνηστης Μαρίκας Παπαϊωάννου και υπό την διδασκαλία της Φοίβης Βάλληνδα, απ’ όπου απέκτησε το δίπλωμα πιάνου και αμέσως μετά ταξίδεψε στο Παρίσι, για να συνεχίσει τις σπουδές του -με υποτροφία του Γαλλικού κράτους- δίπλα στη διεθνούς φήμης πιανίστρια Yvonne Lefébure.
Οι συναυλίες του Στέφανου σε όλο τον κόσμο αποτελούνταν κυρίως από δικά του έργα, καθώς και έργα μεγάλων Ρώσων συνθετών, όπως ο Scriabin και ο Prokofiev. Αργότερα, o Στέφανος έστρεψε την προσοχή του περισσότερο στη σύνθεση. Ο Στέφανος είχε την χαρά να συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο σπουδαίους τραγουδιστές στον κόσμο, οι οποίοι ερμήνευσαν δικά του κομμάτια. Επιπλέον, συνεργάστηκε με σπουδαίες ορχήστρες και έχει παίξει υπό τη διεύθυνση διάσημων μαέστρων.
Πώς γεννήθηκε το τραγούδι «Ανατριχιάζω»
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα τραγούδια του ήταν το «Ανατριχιάζω» με μουσική του ίδιου και στίχους της Άννας Ιωαννίδου. Περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Χαμένες Ατλαντίδες», που κυκλοφόρησε το 1994 και από τότε έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην καριέρα του συνθέτη. Η στιχουργός Άννα Ιωαννίδου αποκάλυψε στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη την ιστορία πίσω από το τραγούδι.
Διαβάστε επίσης
Άννα Ιωαννίδου (συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη): Πολλές συνεργασίες ξεκίνησαν από τα μαγαζιά που τραγουδούσα. Εκεί, λοιπόν, που έκανα διάφορες γνωριμίες, όταν μετά από τα piano bars πέρασα σε μεγαλύτερες πίστες, άρχισα να γνωρίζω και τον κόσμο τον καλλιτεχνικό, παραγωγούς, μουσικούς, τραγουδιστές και συνθέτες, οπότε στη δουλειά εκείνης της εποχής είχε έρθει ο Στέφανος Κορκολής από το Παρίσι -γιατί δεν ζούσε στην Ελλάδα, ζούσε έξω- και τότε είχε πρωτοεμφανιστεί και είχε ξεκινήσει κι αυτός την καριέρα του δειλά-δειλά εδώ στην Ελλάδα και του είχανε προτείνει να κάνει ως μαέστρος το πρόγραμμα στο Shangri-La, δεν ξέρω αν το θυμάσαι, ήταν ένα μαγαζί στο Μαρούσι, στο εμπορικό κέντρο στο Αίθριο, πίσω από τον ΟΤΕ.
VIRAL
Εκεί πέρα γνώρισα στον Στέφανο ως μαέστρο του προγράμματος. Του Στέφανου, επειδή του άρεσε η φωνή του, μου έδωσε τα τραγούδια που είχε γράψει για τη Γαλάνη με τον Παρασκευά Καρασούλο (δίσκος «Παλίρροια», 1989) και τα έλεγα εγώ στο πρόγραμμα. Κι είχαμε γνωριστεί με τον Στέφανο, του είπα κιόλας ότι γράφω, και μου λέει:
– Μ’ ενδιαφέρει αυτό!
Τότε ο Στέφανος είχε κάνει τον πρώτο του δίσκο, που είχε τους «Πέντε Ανέμους» (δίσκος «Οι Μέρες Της Φωτιάς», 1991), με τη συγχωρεμένη την Ιφιγένεια Γιαννοπούλου, και είχε κάνει μεγάλη επιτυχία και ξεκίνησε την καριέρα του μετά βαΐων και κλάδων. Και μου πρότεινε να συνεργαστούμε και να είμαι στην ομάδα των συναυλιών του, γιατί ήμουνα και vocalist κι έκανα πολλά φωνητικά στο στούντιο -έτσι ξεκίνησα. Λόγω του Sierra, που σου είπα προηγουμένως ότι είχα γνωριστεί με τον Ηλία και τον Μάκη Αχλαδιώτη, είχα ξεκινήσει να κάνω στη δισκογραφία φωνητικά, σχεδόν σε όλους. Ο Στέφανος, λοιπόν, μου είπε:
– Θα κάνω συναυλίες και μαγαζιά και θέλω μία ομάδα μαζί μου.
Ήθελε τότε τρεις κοπέλες για να κάνουνε τα φωνητικά στα τραγούδια του και να τον βοηθάνε, γιατί ο Στέφανος δεν ήτανε ποτέ τραγουδιστής αλλά σ’ αυτά που έλεγε τα τραγούδια μόνος του ήθελε μία υποστήριξη. Έτσι μπήκα στην ομάδα των φωνητικών του Στέφανου και γύρω στα 4-5 χρόνια συνεργαζόμουν αποκλειστικά μαζί του, μέχρι που έκανε τις «Χαμένες Ατλαντίδες» (1994). Πριν είχε κάνει το «Εφ’ Όλης Της Ύλης» (1993). Εκεί πέρα ήταν και η πρώτη μου δισκογραφική παρουσία με τον Στέφανο, όπου είχα πει το «Κι Άκουγα Την Ανάσα Σου» σε ζωντανή ηχογράφηση από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου είχε κάνει ο Στέφανος μία μεγάλη συναυλία.
Στο επόμενο άλμπουμ που έκανε, τις «Χαμένες Ατλαντίδες», το ένα μέρος ήταν ορχηστρικό -τα «Λιμάνια»- και το άλλο μέρος ήταν τραγουδιστικό, με διάφορους στιχουργούς μέσα -τον Βασίλη Μαστροκώστα, την Εύη Δρούτσα κ.ά.- και μου πρότεινε να κάνουμε κάποια κομμάτια. Κι εκεί έκανα έξι κομμάτια. Το «Ανατριχιάζω» ήταν αυτό που ακούστηκε πρώτο. Και κάναμε επίσης το «Ενώ Εσύ», το «Μη γυρνάς», το «Νύχτα Μαστίγιο», που ήταν bonus track στο βινύλιο, το «Αλήτισσα Βραδιά» σε στίχους του Βασίλη Μαστροκώστα που το λέμε μαζί με τον Στέφανο, το «Εν Ψυχρώ» και το «Είσαι Αστέρι».
Αυτός ο δίσκος είχε κάποια κομμάτια που για μένα είναι μοναδικά, κυρίως λόγω του Στέφανου, τον οποίο θεωρώ αξεπέραστο μουσικό και συνθέτη. Εκεί πέρα μπορώ να σου πω ότι η μουσική μού έδινε το στίχο. Δηλαδή δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι και να γράψει ο Στέφανος από πάνω. Ο Στέφανος καθόταν στο πιάνο, έπαιζε, κι εγώ ταυτόχρονα έγραφα. Δεν ήταν ο άνθρωπος που θα σου δώσει τη μουσική και θα κάτσεις μετά να το σκεφτείς, να το δουλέψεις και να γράψεις. Έπαιζε εκείνη την ώρα κι έπρεπε να είσαι τόσο γρήγορος και τόσο μέσα σ’ αυτό το συναίσθημα, που να μπορείς να το βγάλεις εκείνη την ώρα. Κι εγώ τη χημεία αυτή την είχα με τον Στέφανο και το ‘κανα. Όταν είχε ακούσει τη λέξη «Ανατριχιάζω», μου είπε:
– Τί θα πει «ανατριχιάζω»; Είναι λέξη αυτή;
Στην αρχή έκανε πίσω. Δεν του άρεσε. Εμένα μου άρεσε αυτό. Ήθελα πάντα να έχω κάτι που να «ξινίζει», ευχάριστα όμως. Μου είπε:
– Δεν χρησιμοποιείται αυτή η λέξη στα τραγούδια. Άλλαξέ το!
– Ναι, αλλά όλα τα τραγούδια είναι πλέον «σ’ αγαπώ», «σε θέλω», «μου λείπεις». Μη γράφουμε τα ίδια.
Το «Ανατριχιάζω» ήταν μία λέξη που στην αρχή φάνηκε «κάπως». Ο Στέφανος ανατρίχιασε με το που την άκουσε! (γέλια) Αλλά μετά κάθισε τόσο καλά με το υπόλοιπο, και με τη μουσική, που δεν υπήρχε περίπτωση ν’ αλλάξει. «Ανατριχιάζω όταν σε κοιτάζω». Δηλαδή είναι τόσο έντονο αυτό το πράγμα, που μου σηκώνεται η τρίχα. Ήθελα κάπως να το εκφράσω αυτό το πράγμα. Κι ο Στέφανος με πίστευε. Δεν μου άλλαζε πράγματα.
0 ΣΧΟΛΙΑ