Στέλιος Καζαντζίδης: Η φωνή του λαού που έγινε θρύλος – Γεννήθηκε σαν σήμερα, 29 Αυγούστου του 1931

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου του 1931, γεννήθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Ιωνίας ένας άντρας που έμελλε να γίνει η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς: ο Στέλιος Καζαντζίδης. Η ζωή του, γεμάτη αγώνες και αντιξοότητες, αντανακλάται πλήρως στα τραγούδια του, που έγιναν ο ύμνος του πόνου, του μόχθου και της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού.

Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από τη φτώχεια και τις δυσκολίες. Μεγάλωσε στη σκιά του πολέμου και του Εμφυλίου, ενώ ο θάνατος του πατέρα του τον ανάγκασε να βγει από νωρίς στη βιοπάλη. Δούλεψε σε διάφορες δουλειές, από υπάλληλος σε υφαντουργείο μέχρι πωλητής στο δρόμο, αλλά η μεγάλη του αγάπη, το τραγούδι, δεν τον άφησε ποτέ.

Τα πρώτα βήματα και η καθιέρωση

Η φωνή του, βαθιά, μελωδική και γεμάτη συναίσθημα, ξεχώρισε από νωρίς. Το 1952, ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι, το «Για κάποιο λόγο» και ακολούθησαν οι συνεργασίες που έμελλαν να τον καθιερώσουν. Ο Μανώλης Χιώτης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας και ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν μόνο μερικοί από τους μεγάλους δημιουργούς με τους οποίους συνεργάστηκε.

Η συνεργασία του με τη Μαρινέλλα στα μέσα της δεκαετίας του ’60 δημιούργησε ένα θρυλικό δίδυμο που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του. Μαζί, ερμήνευσαν τραγούδια που μίλησαν στην καρδιά του κόσμου, όπως τα «Ζιγκουάλα», «Δεν θα ξαναγαπήσω» και «Εγώ ποτέ δεν αγαπώ». Η φωνή του Καζαντζίδη, όμως, δεν ήταν απλώς τεχνικά άρτια. Ήταν μια φωνή-κατάθεση, μια φωνή-ψυχή που έβγαζε το συναίσθημα κάθε στίχου με τρόπο μοναδικό.

Η μεγάλη αποχώρηση και η επιστροφή

Στην κορύφωση της καριέρας του, το 1966, ο Στέλιος Καζαντζίδης πήρε μια απόφαση που σόκαρε τον κόσμο: αποσύρθηκε από τα νυχτερινά κέντρα και τις ζωντανές εμφανίσεις. Η κίνησή του αυτή θεωρήθηκε επαναστατική για την εποχή, καθώς ήταν η απάντησή του στην εμπορευματοποίηση του λαϊκού τραγουδιού. Αν και συνέχισε να ηχογραφεί δίσκους, η απουσία του από τη σκηνή τον μετέτρεψε σε έναν μύθο.

Το ρεπερτόριό του είναι τεράστιο και οι επιτυχίες του αμέτρητες. Τραγούδια όπως το «Υπάρχω», το «Φεύγω», το «Δε σε ζητώ» και το «Έρωτα μου αγιάτρευτε» είναι ύμνοι που ακούγονται μέχρι και σήμερα και περνούν από γενιά σε γενιά. Ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν τραγουδούσε απλώς, αλλά αφηγούνταν ιστορίες. Τις ιστορίες των ανθρώπων που αγάπησε, που πάλεψαν και που πόνεσαν.

Ο θάνατός του στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001 σκόρπισε θλίψη σε όλη την Ελλάδα. Όμως, η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή. Η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη είναι η φωνή της ίδιας της Ελλάδας, μια φωνή που θα συνεχίσει να συγκινεί και να εμπνέει για πάντα.