«Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες»: Σφοδρές εσωκομματικές «βολές» κατά Καρυστιανού και Γρατσία
Οι πολιτικές αναταράξεις και οι εσωτερικές τριβές στον νεοσύστατο πολιτικό χώρο «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» όχι μόνο δεν κοπάζουν, αλλά αντίθετα κλιμακώνονται επικίνδυνα, απειλώντας τα θεμέλια του κόμματος λίγο καιρό μετά την ίδρυσή του. Η επεισοδιακή και αιφνιδιαστική διαγραφή του Θανάση Αυγερινού έχει πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση εσωκομματικών αντιδράσεων, φέρνοντας στο προσκήνιο βαρύτατες καταγγελίες, αιχμές και ανοιχτές αμφισβητήσεις προς την ηγετική ομάδα, με κύριους αποδέκτες τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία. Η εσωτερική κρίση αποκαλύπτει βαθιές διαφωνίες γύρω από τη στρατηγική, τη λήψη αποφάσεων και τον τρόπο λειτουργίας του κινήματος, μετατρέποντας το εσωτερικό τοπίο σε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης.
Η διαγραφή-σοκ του Θανάση Αυγερινού και η πρώτη αντίδραση
Υπενθυμίζεται ότι η εσωκομματική κρίση ξέσπασε με αφορμή την απόφαση να τεθεί εκτός κόμματος ο Θανάσης Αυγερινός. Ο γνωστός δημοσιογράφος, ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο των εξελίξεων, δεν έκρυψε την οργή και την απογοήτευσή του για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την ηγεσία. Απαντώντας άμεσα και με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο στη Μαρία Καρυστιανού για την απόφασή της να τον θέσει εκτός κομματικών τειχών, ο κ. Αυγερινός χρησιμοποίησε την κλασική και βαρυσήμαντη φράση: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι», προαναγγέλλοντας ουσιαστικά έναν ανελέητο πόλεμο αποκαλύψεων για το τι πραγματικά συμβαίνει στα παρασκήνια του νεοσύστατου πολιτικού φορέα.
Η κίνηση αυτή λειτούργησε ως θρυαλλίδα εξελίξεων, καθώς στελέχη της πρώτης γραμμής, τα οποία είχαν επενδύσει προσωπικά και πολιτικά στο εγχείρημα, άρχισαν να παίρνουν ανοιχτά θέση, αμφισβητώντας ευθέως τις πρακτικές, τις αποφάσεις και την πολιτική κατεύθυνση που χαράσσει η κορυφή της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Η σφοδρή επίθεση του Ηλία Μιχάλα: «Ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες»
Τελευταία, αλλά εξαιρετικά ηχηρή προσθήκη σε αυτό το κύμα των αποκαλύψεων, είναι η δημόσια τοποθέτηση του επικοινωνιολόγου Ηλία Μιχάλα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Μιχάλας δεν αποτελεί ένα τυχαίο πρόσωπο στο κόμμα, καθώς υπήρξε ένας από τους επτά βασικούς πρωταγωνιστές που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος στις 26 Μαΐου, μαζί με τον Θανάση Αυγερινό. Η γνώση του εκ των έσω προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα και αξιοπιστία στις καταγγελίες του.
VIRAL
Με μια ανάρτηση που προκάλεσε σεισμό στα πολιτικά πηγαδάκια και τιτλοφορείται χαρακτηριστικά «ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες», ο κ. Μιχάλας στρέφει τα πυρά του προς την ηγεσία, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ρόλο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία. Σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει, το πολιτικό παρελθόν της κυρίας Γρατσία αποτελούσε ερωτηματικό για πολέμιους και φίλους, με τον Θανάση Αυγερινό να λειτουργεί μέχρι πρότινος ως το απαραίτητο «αντίβαρο» ισορροπίας εντός του κόμματος. Η εκδίωξή του, ωστόσο, τίναξε τις εσωτερικές ισορροπίες στον αέρα.
Καταγγελίες για «σκοτεινά πρόσωπα» και «παρασκηνιακές εντολές»
Ο γνωστός επικοινωνιολόγος δεν περιορίζεται σε γενικόλογες επικρίσεις, αλλά προχωρά σε καυστικές περιγραφές για την καθημερινή λειτουργία του κόμματος μετά την ίδρυσή του. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει, ενώ αρχικά υπήρχε δυναμική και αισιοδοξία, ξαφνικά πάτηθηκε «ΦΡΕΝΟ» στις διαδικασίες.
«Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές», αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του ο κ. Μιχάλας, καταγγέλλοντας ευθέως την ηγεσία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Μάλιστα, προσθέτει με σκωπτική διάθεση ότι η ηγεσία «και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon», υπονοώντας την παντελή έλλειψη διαφάνειας, θεσμικών κανόνων και δημοκρατικών διαδικασιών στο εσωτερικό του φορέα, ενώ καταγγέλλει ότι η πολιτική τους γραμμή «έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες» αντί να τους συσπειρώνει.
Διαβάστε επίσης
«Το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας»: Βαριές αιχμές για τα εσωτερικά
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Ηλίας Μιχάλας αφήνει ανοιχτά και βαριά υπονοούμενα για τη συνολική πορεία και τις πραγματικές προθέσεις πίσω από το εγχείρημα, βάζοντας στο «κάδρο» κι άλλα στελέχη που αποχώρησαν ή αποστασιοποιήθηκαν.
«Ανεξήγητα; Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας», σημειώνει με έμφαση. Οι δηλώσεις αυτές αποτυπώνουν την απογοήτευση προσώπων που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ίδρυσης, επιβεβαιώνοντας ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» διέρχεται την πιο κρίσιμη και ασταθή καμπή της ιστορίας της, με το μέλλον της να φαντάζει πλέον εξαιρετικά αβέβαιο.
Όλη η ανάρτηση του Ηλία Μιχάλα
Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…
Η ιδρυτική διακήρυξη της “ελπίδας για την δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.
Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού και την Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..
Ο Θανάσης κι εγω, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.
Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.
Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.
Τον Θανάση δεν τον ήξερα.
Εκεί γνωριστήκαμε.
Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.
Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.
Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.
Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.
Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”…
Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.
Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.
Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.
Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.
Ξέραμε τι λέει και σε ποιά πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.
Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.
Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.
Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.
Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.
Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.
Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.
Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.
Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.
Ανεξήγητα?
Όχι για μένα.
Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..
Τα καλύτερα έρχονται..
(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..
0 ΣΧΟΛΙΑ