Ιράν: «Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λουτρό αίματος» – Ένας Ιρανός πρόσφυγας μιλάει στο Athensmagazine.gr για την επανάσταση και την επόμενη ημέρα

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Από την προηγούμενη εβδομάδα, οι μαζικές διαδηλώσεις στο Ιράν φαίνεται να έχουν κοπάσει, ως αποτέλεσμα της αμείλικτης και αιματηρής καταστολής από το καθεστώς. Οι εικόνες που έφτασαν στη δημοσιότητα προκαλούν αποτροπιασμό: αγριότητες κατά αμάχων και δυνάμεις ασφαλείας που περιπολούν στους δρόμους, πυροβολώντας αδιάκριτα για να επιβάλουν τον τρόμο. Ακόμα και στις κηδείες των θυμάτων, εκεί που ο πόνος συναντά την οργή, οι συγγενείς και οι παρευρισκόμενοι δεν δίστασαν να καταραστούν δημόσια το όνομα του Αλί Χαμενεΐ, σπάζοντας το φράγμα του φόβου.

Καθώς οι Ιρανοί αποκτούν σταδιακά και πάλι πρόσβαση στο διαδίκτυο, αρχίζουν να διαρρέουν εικόνες φρίκης από τις προηγούμενες ημέρες, αποκαλύπτοντας το πραγματικό μέγεθος της θηριωδίας. Ωστόσο, ο λαός γνωρίζει πως αυτή είναι μόνο η επιφάνεια· εξαιτίας του παρατεταμένου ψηφιακού αποκλεισμού, αμέτρητα περιστατικά βίας και δολοφονιών δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά. Ακόμη και αν το θέμα φθίνει σταδιακά από την επικαιρότητα των διεθνών μέσων ενημέρωσης, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η ηρεμία στους δρόμους είναι εύθραυστη και η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας συνεχίζει να «βράζει», με το ποτάμι να μη γυρίζει πίσω.

Η συνέντευξη του Ριμπουάρ Κομπαντί για το Ιράν

«Αυτή τη φορά δεν είναι απλώς εξέγερση. Είναι επανάσταση». Ο Ριμπουάρ Κομπαντί, πολιτικός πρόσφυγας στην Ελλάδα περίπου δύο δεκαετίες, παρακολουθεί τις τρέχουσες εξελίξεις στο Ιράν με την αγωνία και την ελπίδα του ανθρώπου που έχει βιώσει την καταπίεση του ισλαμικού καθεστώτος.

Θύμα βασανιστηρίων και πρώην φυλακισμένος, προσπερνά την προσωπική του ιστορία και εξηγεί στο Athensmagazine.gr και τη δημοσιογράφο Αναστασία Κολυβά γιατί αυτή η μάχη είναι διαφορετική, μεταφέροντας την αισιοδοξία ότι ο λαός στο τέλος θα νικήσει.

«Aισθάνομαι πνιγμένος. Έμαθα την προηγούμενη εβδομάδα ότι ένας συγγενής μας, μόλις 28 ετών σκοτώθηκε στις διαδηλώσεις. Όλη μου η οικογένεια βρίσκεται στο Ιράν. Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση που ελπίζω να μη συμβεί σε κανέναν. Δεν έχουμε καμία επαφή με τους δικούς μας. Ανοίξαν για λίγο οι σταθερές γραμμές, μόνο για να καλέσουνε εκείνοι εμάς που είμαστε εκτός χώρας. Μιλήσαμε μόνο 2-3 λεπτά, μετά η γραμμή έπεσε. Δεν υπάρχει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Κάποιοι είχαν το σύστημα Starlink (ένα δορυφορικό δίκτυο που έχει αναπτύξει και διαχειρίζεται η εταιρεία SpaceX, που ιδρύθηκε από τον Ίλον Μασκ), αλλά τώρα κι αυτό είναι σε blackout. Είναι μια ολόκληρη χώρα, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι, αποκομμένη από τον έξω κόσμο».

Στην παρούσα φάση, τα δεδομένα έχουν αλλάξει· το κύμα λαϊκής οργής κρίνεται μη συγκρίσιμο με προγενέστερες κινητοποιήσεις, μια διαπίστωση στην οποία προβαίνει και ο Ριμπουάρ Κομπαντί.

«Παλιά, όταν διαφωνούσαμε με το καθεστώς, δεν είχαμε τη στήριξη του λαού.Οι μουλάδες είχαν καταφέρει να μας απομονώσουν, και μέσα και έξω από τη χώρα. Στο εξωτερικό υπήρχαν περίπου δέκα διαφορετικά κόμματα και ποτέ δεν καταφέραμε να ενωθούμε. Έτσι το καθεστώς κυβερνούσε ανενόχλητο. Μέσα στη χώρα, λόγω στημένων εκλογών, κορόιδευαν τον λαό για δεκαετίες. Όμως τώρα ο κόσμος έχει ξυπνήσει, ειδικά μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί που πυροδότησε την εξέγερση των γυναικών το 2022. Έγινε μία πολιτιστική επανάσταση, μια αναγέννηση. Βλέπουμε το αποτέλεσμα αυτής της εξέγερσης σήμερα, καθώς όλοι. Δεν περιοριζόμαστε μόνο σε ορισμένες μεταρρυθμίσεις, αλλά ζητάμε την κατάρρευση του καθεστώτος.

Το ντόμινο της 7ης Οκτωβρίου και η απομυθοποίηση της ισχύος

Η 7η Οκτωβρίου 2023 πυροδότησε ντόμινο εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

«Μετά την άγρια καταστολή των διαδηλώσεων πριν από τρία χρόνια, ο κόσμος ήταν πολιτικά σε αδιέξοδο. Θεωρούσαμε ότι δεν θα αλλάξει πια κάτι. Ωστόσο, όλα άλλαξαν όταν ξέσπασε ο πόλεμος Χαμάς–Ισραήλ. Το Ιράν, που χρόνια στηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, είδε το αφήγημά του για την “εξαφάνιση του Ισραήλ” να καταρρέει. Παρότι για δεκαετίες έδειχναν δύναμη και έλεγαν ότι θα κατατροπώσουν το Ισραήλ σε έναν μόνο πόλεμο, η εικόνα του πανίσχυρου κράτους διαλύθηκε. Ειδικά στον πόλεμο του Ιουνίου του 2025, ο λαός κατάλαβε ότι όλα ήταν μια μπλόφα. Όταν μέσα σε δευτερόλεπτα σκοτώθηκαν πάνω από είκοσι στρατηγοί, η εικόνα με τους πυραύλους και τα όπλα που έχτιζαν οι μουλάδες για χρόνια γκρεμίστηκε. Μέσα σε δώδεκα μέρες αποδείχτηκε ότι όλη αυτή η ισχύς ήταν ψέματα», σημειώνει ο Ριμπουάρ Κομπαντί.

Η κατάρρευση του καθεστώτος στο μυαλό του κόσμου είχε άμεσες συνέπειες.

«Το ιρανικό νόμισμα έπεσε σε ιστορικό χαμηλό: από τις 500.000 ριάλ πέρσι, φτάσαμε σήμερα στο 1.455.000 ανά δολάριο. Μέσα σε έναν χρόνο, η αξία του μειώθηκε σχεδόν τρεις φορές, διαλύοντας την αγορά. Ακόμα και ευκατάστατοι επιχειρηματίες ή κρατικοί υπάλληλοι βυθίστηκαν στη φτώχεια. Ο λαός δεν είχε άλλη επιλογή από το να βγει στον δρόμο. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν από το παζάρι της Τεχεράνης και εξαπλώθηκαν παντού: στα πανεπιστήμια, στις κουρδικές περιοχές και σε όλες τις μεγάλες πόλεις, όπως το Ισφαχάν. Στην Τεχεράνη των 12 εκατομμυρίων, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν κάθε νύχτα.

Η κυβέρνηση, απόλυτα ελεγχόμενη από τον θρησκευτικό ηγέτη και τους Φρουρούς της Επανάστασης, επιχείρησε να κατευνάσει την οργή με την “ντροπιαστική” υπόσχεση των επτά δολαρίων τον μήνα. Σε πόλεις με ανεργία 50% και μαύρη φτώχεια, ο κόσμος έφτασε να σπάει σούπερ μάρκετ, δείχνοντας όμως αξιοπρέπεια ακόμα και στην πείνα του. Η καταστολή είναι άγρια».

Υπό ένα απόλυτο ψηφιακό blackout, οι πληροφορίες κάνουν λόγο για 12 έως 20 χιλιάδες νεκρούς. Τα νούμερα είναι τρομακτικά και οι εικόνες που καταφέρνουν να βγουν προς τα έξω είναι ελάχιστες, αναφέρει ο Ριμπουάρ Κομπαντί.

Λουτρό αίματος πίσω από κλειστές πόρτες

«Η απόλυτη φρίκη αποκαλύφθηκε όταν άνθρωπος που κατάφερε να διαφύγει στην Τουρκία, έστειλε βίντεο από το νεκροτομείο της Τεχεράνης: σωροί ανθρώπων σε μαύρες σακούλες, εικόνες που δεν βλέπεις ούτε σε πραγματικό πόλεμο. Το πιο εφιαλτικό είναι ότι το καθεστώς δεν παραδίδει τις σορούς αν οι οικογένειες δεν πληρώσουν 8–10 χιλιάδες ευρώ ή αν δεν υπογράψουν ψευδώς ότι ο δικός τους άνθρωπος —γυναίκα, παιδί ή άτομο με αναπηρία— σκοτώθηκε από “τρομοκράτες”.

Αυτό είναι που με πνίγει: φωνάζεις και δεν ακούγεσαι. Και τώρα κάποιοι εμφανίζονται ως “ανθρωπιστές” λέγοντας πως δεν θέλουν παρέμβαση της Δύσης. Μα τι θέλουν; Να μας σκοτώσουν όλους; Δεν ζητώ να καταλάβουν ξένες δυνάμεις τη χώρα μου, αλλά φανταστείτε μια οικογένεια όπου ο πατέρας κακοποιεί βάναυσα τη μάνα και τα παιδιά. Όταν πια δεν αντέχεις, θα φωνάξεις τον γείτονα ή την αστυνομία. Χωρίς να θέλω να δώσω “credit” στον Τραμπ ως αστυνόμο, φτάνεις στο σημείο να πεις: “Ρε γείτονα, κάνε κάτι να μας απελευθερώσεις από αυτόν τον πατέρα”. Σε αυτή την τραγική κατάσταση βρισκόμαστε σήμερα».

Όλα όσα περιγράφει ο κος Κομπαντί, είναι αυτονόητα, κατά πόσο όμως γίνονται αντιληπτά στις δυτικές κοινωνίες; Ίσως, η κατανόηση σταματά εκεί που αρχίζουν τα πολιτικά συμφέροντα.

Ισραήλ και ΗΠΑ

«Οι Έλληνες, έχοντας ζήσει δικτατορία, εξορίες και βασανιστήρια, μπορούν να καταλάβουν τους Ιρανούς καλύτερα από άλλους λαούς. Δυστυχώς, η πολιτική είναι διχασμένη και παίζονται παιχνίδια στις πλάτες του Ιράν. Εμείς υποστηρίζουμε να είσαι με τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται, χωρίς τα κομματικά κριτήρια που βάζουν κάποιοι. Άκουσα, για παράδειγμα, τον κύριο Γεωργιάδη να υποστηρίζει τον ιρανικό λαό κυρίως όμως για να χτυπήσει την Αριστερά. Από την άλλη, η Αριστερά φοβάται την παρέμβαση της Αμερικής ή του Ισραήλ. Μα ούτε εμείς θέλαμε πόλεμο στη χώρα μας. Αν μιλούσαμε πριν πέντε μέρες, θα έλεγα “όχι” στην ξένη επέμβαση. Τώρα όμως έχω φτάσει στο έλεος. Λέω “αμάν”. Ένα θεοκρατικό δικτατορικό σύστημα —κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία— μας έχει αφήσει άοπλους και χρειαζόμαστε ουσιαστική βοήθεια, όχι απλώς να χτυπηθούν δύο βάσεις.

Όπως γίνεται 47 χρόνια, έτσι και τώρα, το θεοκρατικό καθεστώς καταφεύγει στο γνώριμο αφήγημα των “ξένων δακτύλων” και των “μαριονετών του Ισραήλ”. «Είναι δυνατόν εκατομμύρια πολίτες να είναι κατάσκοποι;», αναρωτιέται ο Κιμπουάρ Κομπαρντί.

«Πρέπει να μου το πει το Ισραήλ ή η Αμερική ότι δεν έχω να φάω ή ότι ως γυναίκα στερούμαι την ελευθερία μου; Δυστυχώς, κάποιοι στην Αριστερά επαναλαμβάνουν την προπαγάνδα του καθεστώτος επειδή είναι κατά της Δύσης. Ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε πριν 30 χρόνια. Δεν είναι όλα ασπρόμαυρα. Ο ιρανικός λαός είναι άνθρωποι, όπως και οι Παλαιστίνιοι. Υποστηρίζω τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, αλλά τώρα καίγεται το Ιράν».

Ο ρόλος του Ρεζά Παχλαβί και η αναζήτηση εναλλακτικής

Μέσα από τη δίνη των πολιτικών εξελίξεων, αναδύεται ξανά το όνομα του Ρεζά Παχλαβί. Ο εξόριστος γιος του πρώην Σάχη της Περσίας, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί δεν είναι πια μόνο μια ιστορική αναφορά, αλλά ένα πρόσωπο που οι ίδιοι οι Ιρανοί φέρνουν στο προσκήνιο. Σε βίντεο και εικόνες που κυκλοφορούν, άνθρωποι στον δρόμο, φωνάζουν συνθήματα υπέρ του, ζητώντας την επιστροφή στην εποχή πριν από τη θεοκρατία.

«Οι Ιρανοί δεν είχαν ποτέ πραγματική κομματική κουλτούρα τα τελευταία πενήντα χρόνια, καθώς τα κόμματα ήταν απαγορευμένα. Αυτό εμπόδισε την πολιτική εκπαίδευση της κοινωνίας, με αποτέλεσμα ο λαός να στρέφεται κάθε φορά σε ό,τι φαινόταν ως εναλλακτική. Λόγω της απόλυτης δυσαρέσκειας προς τους μουλάδες, ο κόσμος βρήκε τα τελευταία χρόνια έναν κοινό παρονομαστή στο πρόσωπο του Ρεζά Παχλαβί.

Αν και ο ίδιος δηλώνει ότι επιδιώκει ένα δημοκρατικό σύστημα και όχι τη μοναρχία, το όνομα του παππού του, Ρεζά Σαχ, ακούγεται έντονα στις διαδηλώσεις. Ο κόσμος θυμάται τις μεταρρυθμίσεις του πριν από έναν αιώνα, όταν απομάκρυνε τους μουλάδες από τη δικαιοσύνη και την εκπαίδευση. Σήμερα, στην Τεχεράνη, το Ισφαχάν και τη Σιράζ, πολλοί φωνάζουν “ο Θεός να σε συγχωρέσει, Ρεζά Σαχ”, στηρίζοντας τον Παχλαβί ως τη μόνη ορατή επιλογή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι, αν γίνονταν εκλογές αύριο, ο Παχλαβί μπορεί να συγκέντρωνε ένα 40% με 45%. Δεν έχω τρόπο να το αποδείξω, αλλά από τα συνθήματα που ακούμε στους δρόμους, φαίνεται πως είναι ένας μεγάλος παίκτης πια. Υπάρχει βέβαια και πολύς κόσμος που μπορεί να συμφωνεί αλλά δεν συμμετέχει, γιατί φοβούνται», τονίζει ο κος Κομπαντί.

«Ακόμα και στο εργατικό κίνημα —που στο Ιράν δεν έχουμε οργανωμένα συνδικάτα όπως εδώ στην Ελλάδα— βλέπουμε κατά καιρούς διαμαρτυρίες από εργάτες σε διάφορες βιομηχανίες. Όμως, δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο σημείο να απεργούν όλοι μαζί ταυτόχρονα, εξαιτίας του φόβου. Στον αντίποδα, ένα 5% που στηρίζει φανατικά τους μουλάδες απολαμβάνει εξουσία και χρήμα μέσω της μαύρης αγοράς. Ενώ εμφανίζονται ως θρησκευόμενοι συντηρητικοί, στέλνουν τα παιδιά τους στα ακριβά πανεπιστήμια της Αμερικής, εκεί που ένας απλός Ιρανός δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα δίδακτρα. Ζούνε σαν βασιλιάδες, μακριά από τους περιορισμούς που επιβάλλουν στον λαό».

Αυτοί οι άνθρωποι ζουν μια ζωή ανώτερη και από των Ευρωπαίων, ταξιδεύοντας συνεχώς σε όλο τον κόσμο με Golden Visa.Το εμπάργκο γι’ αυτούς ήταν “δώρο Θεού”, αφού τους επέτρεψε να πλουτίσουν, ενώ για τον απλό κόσμο και τους επιχειρηματίες έφερε μόνο φτώχεια. Η εξέγερση στο μεγάλο παζάρι της Τεχεράνης ήταν μια αντίδραση στην οικονομική εξαθλίωση. Οι έμποροι, που παλαιότερα ήταν συντηρητικοί, τώρα κλείνουν τα μαγαζιά τους γιατί το νόμισμα πέφτει δραματικά μέσα σε μια νύχτα. Το αίτημα όλων είναι ένα κοσμικό κράτος με πραγματικές εκλογές, ισότητα των φύλων και δικαιοσύνη. Θέλουμε να μπορούμε να αλλάζουμε ηγέτη κάθε τέσσερα χρόνια και όχι να μας κυβερνά ένας μουλάς για δεκαετίες.

Λόγω της απουσίας κομμάτων, ο Παχλαβί βγαίνει μπροστά, αλλά αν το Ιράν απελευθερωθεί, θα αναδειχθούν και άλλοι σημαντικοί παίκτες, όπως οι διανοούμενοι και οι καθηγητές που βρίσκονται τώρα στις φυλακές — ανάμεσά τους και η βραβευμένη με Νόμπελ, Ναργκίς Μοχαμαντί. Ο Παχλαβί δηλώνει ότι θέλει συνεργασία χωρίς εκδικητικές διώξεις και θέλω να τον πιστέψω. Υπάρχει ελπίδα, αλλά το κόστος είναι τρομακτικό: μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες έχουν σκοτωθεί είκοσι χιλιάδες άνθρωποι.

Ο Ερφάν Σολτανί και οι απαγχονισμοί

Ένα από τα πιο σκληρά όπλα πίεσης που χρησιμοποιεί το καθεστώς είναι οι μαζικές εκτελέσεις διά απαγχονισμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ερφάν Σολτανί, του 26χρονου Ιρανού που συνελήφθη για τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις και είχε ανακοινωθεί πως πρόκειται να οδηγηθεί στην αγχόνη. Η οικογένειά του έζησε εφιαλτικές στιγμές όταν οι αρχές τους κάλεσαν για μια «τελευταία επίσκεψη» πριν από την προγραμματισμένη εκτέλεσή του στις 14 Ιανουαρίου. Μετά από ημέρες απόλυτης αγωνίας και διεθνούς κατακραυγής, οι αρχές αρνήθηκαν την ύπαρξη θανατικής ποινής, και μόλις την Κυριακή, 18 Ιανουαρίου, επετράπη στην οικογένειά του μια σύντομη συνάντηση.

«Ο Ερφάν Σολτανί δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο. Οι κρατούμενοι είναι χιλιάδες και κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί. Το καθεστώς ξέρει να διαστρεβλώνει την κοινή γνώμη, να προβάλλει ένα όνομα, ένα πρόσωπο, για να τραβήξει όλη την προσοχή εκεί, ενώ παράλληλα σκοτώνει και άλλους χιλιάδες. Κανείς δεν ξέρει πόσους έχει συλλάβει και βασανίζει. Δυστυχώς, πολλοί από τους 12.000 ή και 20.000 που έχουν σκοτωθεί, δεν πέθαναν στον δρόμο. Πρώτα τους συλαμβάνανε και μετά τους εκτελούσαν μαζικά με σφαίρες στο κεφάλι. Υπήρχε ξεκάθαρη εντολή για εκτελέσεις από κοντινή απόσταση. Ο Αλί Χαμενεί δήλωσε ότι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω και χαρακτήρισε τους διαδηλωτές ταραξίες και τρομοκράτες, υποκινούμενους από ΗΠΑ και Ισραήλ. Τέτοια λόγια αρκούσαν για να προβούν σε βαρβαρότητες. Οι δρόμοι έχουν μετατραπεί σε λουτρό αίματος».

Ο Ριμπουάρ Κομπαντί παρακολουθεί τις εξελίξεις με αγωνία και θεωρεί αβέβαιο πότε και εάν θα επέμβουν οι ΗΠΑ. «Ο Τραμπ είναι απρόβλεπτος. Υπάρχουν διαρροές για αποφάσεις που έχουν ληφθεί, αλλά η έκβαση παραμένει άγνωστη», αναφέρει.

Να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές διαρροές (Axios, NBC), ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται να έκανε πίσω την τελευταία στιγμή στην απόφαση για στρατιωτική επίθεση στο Ιράν, η οποία φαινόταν επικείμενη την περασμένη Τετάρτη. Η αναβολή αυτή αποδίδεται σε έντονες πιέσεις από χώρες της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος, αλλά και σε προειδοποιήσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου για το ενδεχόμενο ιρανικών αντιποίνων. Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος διαμηνύει ότι η στρατιωτική επιλογή παραμένει στο τραπεζι, με τον Τραμπ να δηλώνει ότι η ακύρωση των 800 προγραμματισμένων εκτελέσεων από την Τεχεράνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προσωρινή του υπαναχώρηση.

Ποιος, όμως, μπορεί να πιστέψει ένα καθεστώς που επιδεικνύει τέτοιο μίσος προς τους ίδιους του τους πολίτες, σκοτώνοντάς τους με τον πιο ειδεχθή τρόπο; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτή τη στιγμή, πίσω από τους τοίχους των φυλακών και μακριά από τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας, δεν έχουν ήδη πραγματοποιηθεί εκτελέσεις;

Η ελπίδα για την επόμενη μέρα

Κλείνοντας τη συζήτησή μας θέλησε να στείλει ένα μήνυμα σε όσους κοιτάζουν το Ιράν μόνο μέσα από το πρίσμα των γεωπολιτικών συγκρούσεων, των ΗΠΑ ή του Ισραήλ.

«Δεν είμαστε ούτε Αμερικανοί, ούτε φανατικοί μουσουλμάνοι. Είμαστε ένας λαός που ξέρει τι θέλει και τι δεν θέλει. Ζητούμε την υποστήριξη και τη συμπαράσταση όσων έχουν συμπόνια για το Ιράν. Ελπίζουμε όσοι δεν έχουν, κάποια στιγμή να δουν τις εικόνες και να καταλάβουν ότι αυτή η βαρβαρότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ελπίζουμε οι φωνές μας να βρουν τρόπους να μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τη σφαγή των Ισλαμιστών.

Αν καταρρεύσει το θεοκρατικό καθεστώς, όλη η Μέση Ανατολή θα ηρεμήσει. Θα έρθει ανάπτυξη σε όλες τις χώρες της περιοχής. Δεν θα υπάρχουν πηγές χρηματοδότησης για τρομοκρατικές οργανώσεις, γεγονός που σημαίνει λιγότερους πρόσφυγες προς την Ευρώπη και επιστροφή των προσφύγων στις χώρες τους. Αν έχουμε ελευθερία, θέλω να επιστρέψω στο Ιράν, παρόλο που θεωρώ την Ελλάδα σαν τη δεύτερη πατρίδα μου. Αν πέσει το καθεστώς, πολλά πράγματα θα αλλάξουν», καταλήγει ο συνομιλητής.

Η συζήτηση με τον κ. Κομπαντί κλείνει με μια πικρή αλλά αναγκαία διαπίστωση: η Περσία, μια χώρα με αυτόν τον πανάρχαιο, τεράστιο πολιτισμό και τη βαθιά ιστορία, δεν αξίζει να παραμένει υπόδουλη σε μια ξένη, σκοτεινή δύναμη εδώ και 47 χρόνια. Είναι ένας λαός με εξαιρετικά υψηλό επίπεδο μόρφωσης, όπου οι γυναίκες ηγούνται στην παιδεία, κι όμως η καθημερινότητά τους είναι μια διαρκής προσβολή.

Στο Ιράν σήμερα, η γυναίκα λογίζεται ως “μισός άνθρωπος”. Χρειάζεται την άδεια του συζύγου ή του πατέρα για να ταξιδέψει, κληρονομεί τα μισά, και στο δικαστήριο η φωνή της έχει τη μισή αξία από εκείνη ενός άνδρα. Αυτός ο παραλογισμός έχει οδηγήσει τους Ιρανούς να ξεπεράσουν πια τη θρησκεία. Η θρησκευτική καταπίεση λειτούργησε αντίστροφα: το 90% των προσφύγων που φτάνουν στην Ελλάδα αρνούνται το Ισλάμ, δηλώνοντας χριστιανοί ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να τους προσφέρει την πνευματική ελευθερία που τους στερήθηκε. Είναι ένας λαός που πολεμάει με άδεια χέρια, απέναντι σε ό,τι χειρότερο υπάρχει στον κόσμο. Δεν ζητούν από εμάς να κατακρίνουμε ποιους θέλουν για ηγέτες, ζητούν απλώς να αναγνωρίσουμε τον αγώνα τους.