Ιράν: Σταδιακή αποκατάσταση του διαδικτύου μετά από 200 ώρες σιωπής – Φρικτές αναφορές για νεκρούς

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σταδιακή και περιορισμένη αποκατάσταση της πρόσβασης στο διαδίκτυο καταγράφεται στο Ιράν, σύμφωνα με τον οργανισμό Netblocks, μετά από ένα πλήρες «blackout» 200 ωρών. Η διακοπή, η οποία επιβλήθηκε από τις αρχές για την καταστολή των μαζικών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, αρχίζει να υποχωρεί, επιτρέποντας στις πρώτες πληροφορίες για την κατάσταση στη χώρα να έρθουν στο φως.

Το Ιράν συνδέεται ξανά

Η σταδιακή επαναφορά της επικοινωνίας αποκαλύπτει το μέγεθος της αναταραχής. Σύμφωνα με αναφορές, μια νοσοκόμα έχασε τη ζωή της από πυρά των δυνάμεων ασφαλείας κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων στην πόλη Καράτζ. Την ίδια στιγμή, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν περιστατικά εμπρησμών σε κυβερνητικά κτίρια στην επαρχία Ισφαχάν, αποδίδοντας τις επιθέσεις σε «ταραξίες». Παράλληλα, παρά την έντονη αστυνομοκρατία, σποραδικές εστίες διαμαρτυρίας παραμένουν ενεργές στις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας, όπου κατοικούν κυρίως Κούρδοι, αν και η ένταση των συγκρούσεων φαίνεται να έχει μειωθεί.

Για περισσότερες από δύο εβδομάδες, οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν από την Τεχεράνη σε δεκάδες πόλεις. Τα συνθήματα άλλαξαν χαρακτήρα: από διαμαρτυρία έγιναν κραυγές ανατροπής. Οι δρόμοι γέμισαν νέους ανθρώπους, γυναίκες και άνδρες που φώναζαν «Θάνατος στον δικτάτορα», γνωρίζοντας ότι το τίμημα μπορεί να είναι η ζωή τους. Το καθεστώς του Ιράν προετοιμαζόταν. Οι προειδοποιήσεις είχαν δοθεί. Όταν όμως έπεσε το σκοτάδι, κανείς δεν περίμενε το μέγεθος της αγριότητας που θα ακολουθούσε.

Η στιγμή που έσβησε το διαδίκτυο

Γύρω στις 8:30 το βράδυ, οι αρχές διέκοψαν το διαδίκτυο σε ολόκληρη τη χώρα. Η επικοινωνία κόπηκε απότομα. Κάμερες σίγησαν. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε πεδία μάχης. Σύμφωνα με μαρτυρίες, εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η μαζική καταστολή. Η Ισλαμική Επαναστατική Φρουρά και η πολιτοφυλακή Basij αναπτύχθηκαν σε τεράστιους αριθμούς, συχνά με πολιτικά ρούχα, κρατώντας Καλάσνικοφ και βαριά όπλα. Σε ορισμένες περιοχές της Τεχεράνης καταγράφηκαν ακόμα και πολυβόλα τοποθετημένα σε φορτηγάκια.

«Ήταν σαν εμπόλεμη ζώνη», δήλωσε ο Χάντι Γκαεμί από το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Ιράν. «Είμαστε βέβαιοι ότι έγινε μαζική σφαγή σε όλη τη χώρα».

Λουτρό αίματος

Βίντεο που επαληθεύτηκαν δείχνουν διαδηλωτές παγιδευμένους σε στενά, με πυροβολισμούς να ακούγονται ασταμάτητα. Πολλοί πυροβολήθηκαν από κοντινή απόσταση, στο κεφάλι, στον λαιμό, στο στήθος. Γιατροί περιγράφουν ότι τα τραύματα άλλαξαν «χαρακτήρα»: λιγότεροι τραυματισμοί, περισσότεροι θάνατοι. Νεκροτομεία και νοσοκομεία γέμισαν ασφυκτικά. Σώματα τοποθετούνταν ακόμα και σε δρόμους, τυλιγμένα με λευκά σάβανα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα πτώματα μεταφέρονταν με αγροτικά οχήματα. Οι οικογένειες έψαχναν απεγνωσμένα τους αγνοούμενους, συχνά χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση.

Χιλιάδες νεκροί

Οι αρχές του Ιράν δεν προσπάθησαν να κρύψουν τη σκληρότητα. Ο ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενεΐ χαρακτήρισε τους διαδηλωτές «πράκτορες του εχθρού» και ζήτησε πλήρη καταστολή. Ο εισαγγελέας προειδοποίησε ότι όσοι κατέστρεψαν περιουσία ή πήραν τα όπλα μπορεί να κατηγορηθούν ως «εχθροί του Θεού», αδίκημα που επισύρει θανατική ποινή.

Παράλληλα, πολίτες λάμβαναν απειλητικά SMS που καλούσαν τους γονείς να «συνετίσουν τα παιδιά τους». Σε πολλές γειτονιές, η αστυνομία φώτιζε τα παράθυρα με φακούς και διέταζε τους κατοίκους να μείνουν μακριά.

Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων διαφέρουν δραματικά. Η κυβέρνηση παραδέχθηκε «εκατοντάδες» νεκρούς. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν λόγο για πάνω από 12.000 νεκρούς και 18.400 συλλήψεις, ενώ ορισμένες πηγές μιλούν για ακόμα περισσότερους, γράφουν οι Financial Times. Η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων ήταν διαδηλωτές, αν και αναφέρεται ότι σκοτώθηκαν και περισσότερα από 150 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας. Αν επιβεβαιωθούν τα στοιχεία, πρόκειται για την πιο αιματηρή καταστολή στο Ιράν από τη δεκαετία του 1980.

Σήμερα, σε πολλές πόλεις επικρατεί μια ανατριχιαστική σιωπή. Οι δρόμοι άδειασαν, όχι επειδή τελείωσε η οργή, αλλά επειδή ο φόβος έγινε απόλυτος. Οι οικογένειες θάβουν τους νεκρούς τους όπως μπορούν, συχνά χωρίς τελετές, χωρίς ονόματα, χωρίς δικαιοσύνη.