Ζεφύρι: «Οι γονείς ταξίδευαν από Καστοριά με το Ι.Χ. τους να πάνε να δουν το νεκρό τους παιδί» – Ξεσπάει ο θείος του 23χρονου Γιώργου

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ανείπωτη θλίψη έχει προκαλέσει ο θάνατος δύο πυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους ενώ προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν πυρκαγιά στο Ζεφύρι. Ο 23χρονος Γιώργος Ζυμπίδης και ο 44χρονος Ηλίας Βαλατσός δεν επέστρεψαν ποτέ από την τελευταία τους υπηρεσία, αφήνοντας πίσω συγγενείς, φίλους και συναδέλφους που δυσκολεύονται να αποδεχτούν την απώλειά τους.

Οι δύο άνδρες είχαν μπροστά τους προσωπικούς στόχους και σχέδια για το μέλλον. Άνθρωποι από το στενό τους περιβάλλον μιλούν με συγκίνηση για τον χαρακτήρα τους, ενώ παράλληλα διατυπώνονται σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες της επιχείρησης, την επάρκεια του διαθέσιμου εξοπλισμού και την ενημέρωση των οικογενειών μετά την τραγωδία.

Ο θρήνος της οικογένειας του 23χρονου: Δεν έστειλαν ούτε ένα αμάξι για να τους μεταφέρει

«Μας πήρε η μητέρα του παιδιού και μας ενημέρωσε και αυτοί το έμαθαν από το νοσοκομείο και τους είπαν να πάνε να κάνουν αναγνώριση το πτώμα. Θέλω πραγματικά να το καταγγείλω το γεγονός ότι οι γονείς ταξίδευαν από Καστοριά με το Ι.Χ. τους να πάνε να δουν το νεκρό τους παιδί. Πραγματικά είμαι πολύ, πολύ, πολύ στεναχωρημένος μ’ αυτή την κατάσταση. Οι γονείς ταξιδεύουν, οι παππούδες, τη γιαγιά ήδη την είχαμε στείλει στο νοσοκομείο και είναι σε κατάσταση αμόκ. Τι να σας πω κυρία μου μπορεί να περιγράψει κάποιος όταν ζει έναν θάνατο μέσα στο σπίτι του; Όταν το μάθαμε έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια μας . Και χαμογελαστό παιδί και ευγενικό και έξυπνο παιδί. Τον Ιούνιο ορκίστηκε σαν πυροσβέστης κανονικά είχε τελειώσει τη σχολή μετά την 4έτη θητεία του έδωσε Πανελλαδικές εξετάσεις και είχε περάσει στο οικονομικό γιατί είχε φιλοδοξίες περισσότερες ας πούμε».

Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Πυροσβεστών, Κωνσταντίνος Παπαντώνης, περιέγραψε τις επικίνδυνες συνθήκες που επικρατούσαν στο κτίριο, αναφερόμενος σε μια στενή, στριφτή σκάλα και σε υπόγειο χώρο γεμάτο σκουπίδια και φλόγες. Παράλληλα, εξέφρασε την αγανάκτησή του για τις απώλειες πυροσβεστών κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

«Η φετινή χρονιά είναι από τις χειρότερες. Δε γίνεται δηλαδή κάθε φορά να τυχαίνει κάτι και να την πληρώνει από ένας πυροσβέστης, 13 νεκρούς έχουμε φέτος. Υπήρχε μία στριφτή σκάλα και είχε μία εγκοπή κάτω, ένα υπόγειο κι ήταν γεμάτη από σκουπίδια και από φωτιά. Πατήσανε πάνω στη σκάλα οι συνάδελφοι και φύγαν απ’ το κενό, ήταν πολύ μικρός ο χώρος και δεν μπορούσα να ξαναβγούνε πάνω κι ήταν όλα μες στη φωτιά».

Συγκλονιστικές εικόνες από τους συναδέλφους και καταγγελίες της οικογένειας Βαλατσού

Οι εικόνες που καταγράφηκαν μετά το δυστύχημα αποτυπώνουν το βαρύ κλίμα στο Πυροσβεστικό Σώμα. Συνάδελφοι των δύο ανδρών εμφανίζονται συντετριμμένοι, προσπαθώντας να στηρίξουν ο ένας τον άλλον και να διαχειριστούν την απώλεια ανθρώπων με τους οποίους μοιράζονταν καθημερινά τις δυσκολίες της υπηρεσίας. Ένας στενός φίλος του Ηλία Βαλατσού αναφέρθηκε στη διάθεση προσφοράς που χαρακτήριζε τον 44χρονο, τονίζοντας ότι εκείνοι που εργάζονταν μαζί του έχουν ακόμη περισσότερα να πουν για την προσωπικότητά του.

«Θεωρώ ότι οι συνάδελφοί του, με τους οποίους μάτωνε κάθε μέρα και έπεσε στο καθήκον, έχουν να πουν περισσότερα πράγματα, γιατί δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μοιραστούμε κάτι. Το μόνο που έχω να πω, όπως και στη δουλειά, έβαζε τους άλλους πάνω από όλα». Εξίσου συγκλονισμένος εμφανίστηκε και ένας συμπαίκτης του 44χρονου, με τον οποίο διατηρούσε πολυετή φιλία και μοιραζόταν την αγάπη του για το μπάσκετ.

«Τι να πω τώρα, δεν ξέρω. Έχω πάθει σοκ αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω, δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη. Ήμασταν χρόνια μαζί. Και μπάσκετ μαζί, φίλοι μαζί, παρέα κάναμε, ήμασταν πολλά χρόνια».

Την ίδια στιγμή, ο ξάδελφος του Ηλία Βαλατσού θέτει ερωτήματα για την οργάνωση της επιχείρησης και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκαν οι δύο πυροσβέστες.

«Αμέλεια; Τι να σου πω τώρα; Εξοπλισμός; Δεν μπορώ να σου πω κάτι. Ακόμα δεν ξέρουμε ούτε εμείς. Γιατί πολλοί γράφουν διάφορα ότι επιχειρούσαν 20 πυροσβέστες. Εκείνη την ώρα όμως που έγινε το συμβάν δεν ήταν 20 πυροσβέστες. Ήταν αυτοί οι τρεις μέσα. Δηλαδή μετά από μιάμιση ώρα που βρήκαν εμένα τον ξάδερφό μου και μετά από δύο ώρες τον Γιώργο, το άλλο το παλικάρι, πού ήταν οι υπόλοιποι πυροσβέστες όταν ξέρεις ότι ο εξοπλισμός σου και ο αέρας ο διαθέσιμός σου τελειώνει στα 20 λεπτά; Δεν είναι πουθενά. Το ότι μετά πήγαν 20 άτομα εμένα αυτό δεν μου λέει κάτι. Χάθηκε το παλικάρι; Εγώ εκεί μένω. Δεν με ενδιαφέρει κανένας να μου τον πει ήρωα. Εγώ ξέρω πολύ καλύτερα από αυτούς ότι ήταν ήρωας.

»Το θέμα είναι να μη χάνονται παιδιά έτσι. Δηλαδή είναι δυνατόν να ζητάνε τώρα έξι χρόνια εξοπλισμό και να μην τους παρέχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό; Μου λέει ένας συνάδελφός του ‘αν δεν ήταν ο Ηλίας, θα ήμουν εγώ. Αυτό λέει το πρωτόκολλο, αυτό κάνουμε’. Το θέμα όμως είναι ότι δεν πας έτσι για σφαγή, δηλαδή ξυπνάς το πρωί χαιρετάς την οικογένειά σου και τι λες; ‘Μπορεί να τα πούμε το μεσημέρι, μπορεί και όχι;’. Με τι ψυχή; Είναι ανίκανοι να προστατεύσουν ανθρώπους αυτοί».

Οι ελλείψεις στον εξοπλισμό και η τελευταία μαρτυρία για τον Ηλία Βαλατσό

Στο ζήτημα της προστασίας των πυροσβεστών στάθηκε και ο Κωνσταντίνος Παπαντώνης, ο οποίος, μιλώντας στην εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα», ανέφερε ότι ο εξοπλισμός ατομικής προστασίας δεν έχει ανανεωθεί από το 2020.

Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Πυροσβεστών υποστήριξε ότι οι αρμόδιοι είχαν ενημερωθεί για τις ανάγκες του προσωπικού, ενώ αναφέρθηκε και σε διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε στη Βουλή την προηγούμενη χρονιά. Όπως είπε, μετά τη συγκεκριμένη κινητοποίηση ακολούθησαν Ένορκη Διοικητική Εξέταση και πρόστιμο ύψους 1.200 ευρώ.

Ο ίδιος σημείωσε ότι οι δύο πυροσβέστες διέθεταν εκπαίδευση και μέσα ατομικής προστασίας, ενώ οι φιάλες οξυγόνου θεωρητικά ήταν γεμάτες. Έθεσε, ωστόσο, το ερώτημα εάν είχε προηγηθεί ενημέρωση ότι δεν υπήρχε άνθρωπος μέσα στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, εκτιμώντας ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η επιχείρηση θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί διαφορετικά.

Επιπλέον, ζήτησε συγγνώμη από την οικογένεια του 23χρονου για το γεγονός ότι δεν υπήρξε μέριμνα μεταφοράς των γονέων του από την Καστοριά στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ.

«Η εκπαίδευση υπήρχε, τα μέσα ατομικής προστασίας υπήρχαν, και τίθεται το θέμα για το τι γίνεται με το οξυγόνο. Έτυχε να έχουν τα μέσα, γιατί έχουμε να πάρουμε μέσα ατομικής προστασίας από το 2020. Έχουμε ενημερώσει τον κ. Τουρνά. Διαμαρτυρηθήκαμε πέρσι στη Βουλή και μας έκαναν ΕΔΕ και πρόστιμο 1.200 ευρώ γιατί δείξαμε το θέμα. Για το οξυγόνο θεωρητικά ήταν γεμάτες οι φιάλες. Την αλήθεια είπε(ο ξάδελφος), ότι δεν ξέρουμε όταν φεύγουμε και πάμε το πρωί στη δουλειά, αν θα γυρίσουμε το βράδυ, γιατί τα περιστατικά αυτά είναι έκτακτα και όλα έχουν τη δική τους βαρύτητα. Αν γνώριζαν οι συνάδελφοι, αν είχαν ενημερωθεί ότι δεν υπάρχει κάποιος μέσα, δεν θα έμπαιναν. Θα καθόντουσαν απ’ έξω με τις μάνικες, θα έσβηναν τη φωτιά, όποτε έσβηνε μετά από λίγο και θα έμπαιναν μέσα να δουν και πώς. Ένα συγγνώμη, στην οικογένεια του συναδέλφου που δεν υπήρχε μια μέριμνα από την Πυροσβεστική ή από το υπουργείο το δικό μας να στείλουν αυτοκίνητο να έρθουν οι άνθρωποι κάτω, να αναγνωρίσουν τη σορό και κάνανε οι γονείς των ανθρώπων 400-500 χιλιόμετρα σε αυτή την κατάσταση οδηγώντας να έρθουν κάτω».

Ο ξάδελφος του Ηλία Βαλατσού, σε νέα παρέμβασή του στην ίδια εκπομπή, περιέγραψε τον 44χρονο ως έναν άνθρωπο με μεγάλη καρδιά, που δεν δίσταζε να βοηθήσει όποιον είχε ανάγκη.

«Ήταν ένας αγαθός γίγαντας, δοτικός. Σε πολλές φωτιές είχε πάει, στο Μάτι, στην Ρόδο. Έτρεχε πάντα για όλους. Παντού μπροστά, παντού πρώτος. Δεν φοβόταν ποτέ τίποτα. Έμπαινε μέσα στο καθήκον. ‘Πάνω από όλα το καθήκον’ αυτό έλεγε. Από μικρός έτσι ήταν. Επειδή μεγάλωσε χωρίς κάποια βοήθεια, ήθελε να δίνει. Τον μεγάλωσε ο πατέρας μου. Η μαμά του έφυγε πριν από 4 χρόνια από καρκίνο. Αυτό θέλω εγώ, να μην ξαναγίνουν τέτοια συμβάντα. Το ότι θα τον θυμόμαστε είναι δεδομένο.Οι άλλοι οι καημένοι γονείς ήρθαν να δουν το νεκρό παιδί τους 500-550 χλμ μακριά και δεν υπήρχε κανένας τουλάχιστον να τους φέρει. Σε τι ψυχολογική κατάσταση ήρθαν αυτοί κάτω στην Αθήνα; Και μετά δεν είχαν πού να μείνουνε και πήγανε στο σπίτι που νοίκιαζε το παλικάρι».