Ο πατέρας του Ερμή Θεοχαρόπουλου στο Athensmagazine.gr: «Οι πυροσβέστες άναβαν με αναπτήρες τα χόρτα, δεν είχαν φωτοβολίδες»
Ο Ερμής Θεοφάνης Θεοχαρόπουλος ήταν ένα δραστήριο και κοινωνικό παιδί. Έπαιζε ντραμς και είχε πολλούς φίλους. Με γονείς στο χώρο του βουνού πάρα πολλά χρόνια, ασχολείτο με την αναρρίχηση από όταν θυμόταν τον εαυτό του. Συμμετείχε σε αγώνες, έφτασε να είναι στην εθνική ομάδα και σκόπευε κάποια στιγμή να αγωνιστεί και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η ιστορία του Ερμή που χάθηκε στα Τζουμέρκα
Δυστυχώς το νήμα της ζωής του κόπηκε βίαια στις 30 Ιανουαρίου του 2022. Κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικά απλής διαδρομής με σκι στα Τζουμέρκα, μια μοιραία στιγμή στάθηκε αρκετή: ο νεαρός πρωταθλητής γλίστρησε και βρέθηκε στο κενό. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που κατέβηκε στην δύσβατη χαράδρα για να τον σώσει. Μετά από ώρες αναμονής σε μια χαράδρα που έμελλε να γίνει ο επίλογος της ζωής του, ο Ερμής άφησε την τελευταία του πνοή, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια ανοιχτή πληγή για την κρατική ολιγωρία.
Μιλώντας αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr και τη δημοσιογράφο Αναστασία Κολυβά ο πατέρας του Ερμή, Γιάννης Θεοχαρόπουλος, καθηγητής Φυσικής Αγωγής και οδηγός βουνού περιγράφει το χρονικό της εγκληματικής καθυστέρησης που στοίχισε τη ζωή στον γιο του και μιλά για τη μάχη που δίνει ώστε κανένας άλλος πολίτης να μην αφεθεί αβοήθητος στο βουνό.
Το χρονικό
«Στις 30 Ιανουαρίου του 2022 βρισκόμουν στα Τζουμέρκα, στο καταφύγιο Καταρράκτη, στα 1.700 μέτρα υψόμετρο. Είχα μαθητές και τους έκανα μάθημα για θέματα ασφάλειας στο χιόνι, όπως διαβίωση σε χιονότρυπα, έλεγχο πτώσης σε παγωμένη πλαγιά και άλλα σχετικά. Κινούμασταν πεζοί κοντά στο καταφύγιο. Ο Ερμής ήρθε εκείνη την ημέρα για βόλτα, για να κάνει ορειβατικό σκι. Πολλές φορές πηγαίναμε μαζί σε εκείνη την περιοχή. Εκείνη τη μέρα ήρθε μόνος του για να κάνει κάποιες αναβάσεις και καταβάσεις.
VIRAL
Διαβάστε επίσης
Γύρω στις 12 η ώρα μιλήσαμε και του είπα ότι σε λίγο τελειώναμε και θα πηγαίναμε στο καταφύγιο για φαγητό, είχαμε μακαρονάδα έτοιμη. Μου είπε ότι θα κάνει ακόμη μία ανάβαση. Ρώτησε πού θα πάμε και του είπα ότι θα πάμε στην κορυφούλα, στο Μπαλκόνι – Αλώνι, περίπου 100 μέτρα πιο πέρα, γιατί ήθελαν και τα παιδιά να πάνε λόγω της θέας.
Προηγήθηκε ο Ερμής με τα σκι, ανέβηκε επάνω και για κάποιον άγνωστο λόγο, πιθανόν πάτησε πάγο, γλίστρησε και έφυγε σε μία χαράδρα από την αντίθετη πλευρά της πορείας μας, από εκεί που δεν πηγαίναμε ποτέ γιατί εκεί ήταν γκρεμός. Μια μαθήτρια τον είδε να πέφτει στη χαράδρα και μου φώναξε: κύριε Γιάννη, ο σκιέρ έπεσε.
Έτρεξα αμέσως προς το σημείο αλλά είχε εξαφανιστεί. Έβλεπα μόνο μια κουκίδα χαμηλά στη χαράδρα. Είχε πέσει από περίπου 2.000 μέτρα και κατέληξε στα 1.500. Ειδοποιήσαμε αμέσως το 112, γύρω στη μία το μεσημέρι».
Η εγκληματική καθυστέρηση
O Γιάννης Θεοχαρόπουλος ήταν ο πρώτος που έφτασε στο σημείο που βρισκόταν ο Ερμής. Είχαν περάσει περίπου 40 λεπτά.
«Ο Ερμής είχε τις αισθήσεις του. Όταν φωνάζαμε το όνομά του σήκωσε το χέρι του και μου είπε: μπαμπάκα μου, βοήθεια. Είδα μόνο το δεξί του χέρι. Το αριστερό του χέρι και του πόδι δεν φαίνονταν. Ήταν κομματιασμένα. Προσπαθήσαμε με ό,τι υλικό είχαμε να περιποιηθούμε τα τραύματά του. Τον τυλίξαμε σε έναν υπνόσακο και του μιλούσαμε συνεχώς, λέγοντάς του να μη μιλάει, μόνο να μας γνέφει για να μη χάνει ενέργεια.
Άρχισα να απαντώ στα τηλέφωνα, γιατί χτυπούσαν συνεχώς. Ειδοποιήθηκαν όλοι για το ατύχημα: η Πολιτική Προστασία, οι δήμαρχοι, ο περιφερειάρχης της περιοχής. Ο αστυνόμος που μιλήσαμε στο τηλέφωνο με διαβεβαίωσε να μην κουνηθώ, λέγοντάς μου ότι είχε ήδη κινητοποιηθεί ελικόπτερο για να έρθει να πάρει το παιδί», περιγράφει ο πατέρας.
Το ελικόπτερο όμως δεν ήρθε. Πέρασε περίπου μία ώρα χωρίς να εμφανιστεί τίποτα.
«Όλο αυτό το διάστημα μιλούσαμε στον Ερμή. Του λέγαμε να μη μας απαντάει, μόνο να μας γνέφει, για να μη χάνει ενέργεια. Οι ώρες περνούσαν και η βοήθεια αργούσε να έρθει. Κάποια στιγμή μας κάλεσαν από το Εθνικό Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων (Ε.Σ.Κ.Ε.ΔΙ.Κ.) για να ζητήσουν το στίγμα. Εκεί εκνευρίστηκα, γιατί θεωρούσα αδιανόητο να μη γνωρίζουν ήδη το σημείο, αφού από την πρώτη στιγμή τους είχαμε πει ότι το ατύχημα έγινε στο ορειβατικό καταφύγιο και μπορούσαν να το δουν στον χάρτη».
Συνολικά χρειάστηκαν τρεισήμισι ώρες για να εμφανιστεί η ΕΜΑΚ.
Οι πυροσβέστες δεν βοήθησαν καθόλου
«Εκείνη την ώρα το παιδί έχασε τις αισθήσεις του και μετά τον σφυγμό του», συνεχίζει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος.
«Αρχίσαμε αμέσως να του κάνουμε ΚΑΡΠΑ. Οι πυροσβέστες που έφτασαν δεν προσέφεραν ουσιαστικά τίποτα. Δεν ανέβηκαν όλοι· κάποιοι έμειναν κάτω στα οχήματα, επειδή έπρεπε να περπατήσουν περίπου 600-700 μέτρα. Από πάνω ήρθαν μόνο τρία-τέσσερα άτομα, χωρίς φαρμακείο, χωρίς εξοπλισμό, με τα χέρια τους.
Την ίδια στιγμή καταφθάνει στο σημείο και μητέρα του Ερμή, η οποία «αν και είχε πάρει 3 με 4 Ζάναξ δεν είχε πέσει κάτω» και ήταν η ίδια που βοηθούσε τους πυροσβέστες να φορέσουν τα κραμπόν ορειβασίας και αναρρίχησης.
Μετά από τέσσερις ώρες εμφανίστηκε ένα ελικόπτερο, το οποίο απλώς έκανε κύκλους πάνω από την περιοχή χωρίς να προσγειωθεί. Οι άνθρωποι εκεί δεν είχαν φωτοβολίδα για να δώσουν σήμα και αναγκάστηκαν να ανάψουν ξερά χόρτα με αναπτήρες, με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά ολόκληρη η πλαγιά, ενώ φυσούσε και λιγάκι. Ήταν άσχετοι οι άνθρωποι».
Μετά από πέντε ώρες, τελικά ήρθε ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού. Κατέβηκε ένας ΟΥΚάς και μαζί του κατέβασαν και το βίντσι του ελικοπτέρου. Εμείς είχαμε ήδη βρει φορείο, γιατί οι πυροσβέστες δεν είχαν φέρει. Κατέβηκα εγώ με έναν ακόμη άνθρωπο για να το πάρουμε, επειδή εκείνοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, ήταν υπέρβαροι άνθρωποι. Το ανεβάσαμε, γιατί μας είπαν ότι το παιδί έπρεπε να είναι σε φορείο για να μεταφερθεί. Γιατρός δεν κατέβηκε, ούτε υπήρχε ιατρική υποστήριξη», αναφέρει ο πατέρας του Ερμή.
«Κάναμε ΚΑΡΠΑ συνεχώς για πάνω από μία ώρα. Ο Ερμής έδινε στιγμιαία σφυγμούς, και μετά η καρδούλα του σταματούσε ξανά. Είχε χάσει πολύ αίμα και συνέχιζε να χάνει. Τελικά τον πήραν και τον μετέφεραν στα Ιωάννινα».
Όλα πήγαν λάθος
Εκεί διαπιστώθηκε πως ο νεαρός ήταν νεκρός. Για τον Γιάννη Θεοχαρόπουλο, όλα πήγαν λάθος εκείνη την ημέρα. Η καθυστέρηση ήταν εγκληματική και κόστισε τη ζωή του παιδιού του.
«Ούτε φωτοβολίδα δεν είχαν οι πυροσβέστες και η ΕΜΑΚ. Ήταν με τους αναπτήρες. Γιατρό δεν είχαν μαζί τους, ούτε φορείο δεν έφεραν μαζί. Άργησαν να έρθουν. Έκαναν τρεισήμισι ώρες να έρθουν από τα Γιάννενα, μια απόσταση που σε μισή ώρα ένας παππούς ή μια γιαγιά με το αμάξι την κάνει».
Αν υπήρχε η κατάλληλη βοήθεια, ο Ερμής θα ζούσε, γιατί τα τραύματα που είχε δεν ήταν θανατηφόρα.
«Η αργοπορία ήταν που τον σκότωσε. Αν είχε θανατηφόρα τραύματα, θα είχε πεθάνει από την αρχή. Θα ήταν νεκρός ή θα είχε διαμελιστεί, γιατί η πτώση του ήταν πάρα πολύ σφοδρή, πάνω σε βράχια. Θαύμα ήταν που δεν διαμελίστηκε, που δεν διαλύθηκε από αυτή την πτώση. Έπεσε από τα 2.000 μέτρα στα 1.500 και χτύπησε σε βράχια. Ο Ερμής αργοπέθανε και οι αρμόδιες αρχές δεν μπορούσαν να του παρέχουν την απαραίτητη φροντίδα και να τον πάνε έγκαιρα στο νοσοκομείο. Δυστυχώς τέτοια περιστατικά συνεχίσουν να συμβαίνουν», επισημαίνει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος.
Ο Μηχανισμός Εναέριας Διάσωσης «Θεοφάνης Έρμης Θεοχαρόπουλος»
Ο θάνατος του Ερμή άνοιξε τη συζήτηση για την ανάγκη ύπαρξης ενός οργανωμένου συστήματος εναέριας διάσωσης και προσβασιμότητας των μηχανισμών σε συνθήκες κρίσης.
«Ο Μηχανισμός Εναέριας Διάσωσης «Θεοφάνης Έρμης Θεοχαρόπουλος» δημιουργήθηκε μέσα στο 2022. Ωστόσο, πέρασε ένας χρόνος για να τροποποιηθεί, τον Νοέμβριο του 2023. Από εκεί και πέρα όμως δεν προχώρησε. Έπρεπε τον Φεβρουάριο του 2024 να είχε προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός για μίσθωση ελικοπτέρων, πιλότων και μηχανικών που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Η Πολιτική Προστασία δεν το έχει προχωρήσει ακόμη».
Ωστόσο, γίνονται και κάποια μικρά θετικά βήματα, όπως αναφέρει ο πατέρας του Ερμή. «Από το 2023 η νομοθεσία για το τραύμα είναι σε εξέλιξη. Χρειάζονται λίγοι μήνες για να ολοκληρωθούν 65 νοσοκομεία σε όλη τη χώρα για το τραύμα. Είναι μια καινοτομία που τη διεκδικούσαν οι γιατροί πάρα πολλά χρόνια. Εισακούστηκε από τον τότε υπουργό Υγείας, τον κύριο Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και η νομοθεσία πέρασε στην επόμενη κυβέρνηση, στον επόμενο υπουργό, τον κύριο Άδωνι Γεωργιάδη. Τα νοσοκομεία είναι σχεδόν έτοιμα, με τις εργασίες να ολοκληρώνονται μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Παράλληλα φτιάχνονται και κάποια ελικοδρόμια σε νοσοκομεία. Γίνονται κάποια θετικά βήματα από την πλευρά της κυβέρνησης, αλλά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα ο διαγωνισμός για τις έξι βάσεις που προβλέπει ο Μηχανισμός Διάσωσης. Βρισκόμαστε σε πιλοτικό στάδιο, γιατί η Ελλάδα με έξι βάσεις δεν μπορεί να καλυφθεί πλήρως. Είναι πολύ μεγάλη η έκτασή της. Είναι 135.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα χερσαία και άλλα 400.000 θαλάσσιοι χώροι με τα νησιά. Είναι σαν να είναι Γερμανία και Αυστρία μαζί.
Κανονικά χρειάζονται 20–22 βάσεις για να καλυφθεί η Ελλάδα. Αν ξεκινήσει να λειτουργεί ο Μηχανισμός και φτιαχτούν αυτές οι πρώτες έξι βάσεις, θα σωθεί αρκετός κόσμος και σιγά σιγά θα φτιαχτούν και οι υπόλοιπες που χρειάζονται. Είναι κάτι που δεν έχει ξεκινήσει ακόμα».
Η κινητοποίηση του κόσμου
«Ελπίζω ότι τα έργα αυτά θα προχωρήσουν, γιατί η ομάδα που δημιουργήσαμε στο Facebook (Theofanis Ermis Connecting Us! Για την Εναέρια Προστασία της Ζωής) και ο αγώνας που δίνουμε αυτά τα σχεδόν τέσσερα χρόνια —205 εβδομάδες, τις οποίες μετράμε σε Κυριακές— έχουν κινητοποιήσει πάρα πολύ κόσμο. Έχουμε 55.000 μέλη στην ομάδα. Κάθε περιστατικό που γίνεται πλέον γίνεται γνωστό», λέει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος.
«Στις αρχές Δεκεμβρίου στην Κρήτη, ο Στέλιος, ένα παλικάρι 37 χρονών έχασε τη ζωή του με τον ίδιο τρόπο. Περίμενε 23 ώρες για να ξεψυχήσει. Πάλι δεν μπόρεσαν οι πυροσβέστες να κάνουν τίποτα και ούτε ήρθε ελικόπτερο. Σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Πιστεύω ότι θα προχωρήσουν τα πράγματα, γιατί τα γεγονότα εξελίσσονται και είμαστε ευάλωτοι. Η εναέρια διάσωση με ελικόπτερα είναι εργαλείο της επείγουσας ιατρικής για να μεταφερθεί ο τραυματίας ή ο πάσχων γρήγορα στο κατάλληλο νοσοκομείο και στον γιατρό. Ειδάλλως δεν μπορεί ο γιατρός να κάνει θαύματα. Δεν μπορεί να κερδίσει τη ζωή που χάνεται».
Στην Ελλάδα δεν έχουμε HEMS
Αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα η αεροδιακομιδή στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις Ένοπλες Δυνάμεις, γιατί δεν υπάρχει άλλος φορέας. Τα ελικόπτερα αυτά όμως έχουν σχεδιαστεί για πολεμικούς σκοπούς. Δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο ιατρικό εξοπλισμό και είναι μεγάλα, βαριά και ακατάλληλα για αποστολές διάσωσης. Επιπλέον, τα ελικόπτερα που διαθέτει το ΕΚΑΒ χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για δευτερογενείς διακομιδές, δηλαδή για τη μεταφορά σταθεροποιημένων ασθενών από ένα νοσοκομείο σε άλλο, κατόπιν προγραμματισμού. Δεν καλύπτονται όλα τα περιστατικά, καθώς απαιτείται ο ασθενής να είναι σταθερός. Για παράδειγμα, αν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της διακομιδής ο ασθενής χειροτερέψει, πιθανόν να καταλήξει μετά από λίγο.
O Γιάννης Θεοχαρόπουλος επισημαίνει ότι οι όλες χώρες της Ευρώπης έχουν HEMS (Helicopter Emergency Medical Services), την Υπηρεσία Επείγουσας Ιατρικής με Ελικόπτερο, δηλαδή ένα εξειδικευμένο «αεροπορικό ασθενοφόρο».
Αυτά τα ελικόπτερα είναι εξοπλισμένα με ιατρικά μηχανήματα και στελεχώνονται από έμπειρες ιατρικές ομάδες για να παρέχουν επείγουσα φροντίδα κατά τη διάρκεια της πτήσης, μειώνοντας δραστικά τον χρόνο απόκρισης και βελτιώνοντας τις πιθανότητες επιβίωσης. Ξεκίνησαν από την Πολωνία και την Ελβετία πριν από 70 χρόνια, αλλά και άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως η Αυστρία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν αναπτύξει εδώ και 50–60 χρόνια τέτοιες υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης
Ο γιατρός φτάνει στο σημείο και παρεμβαίνει επιτόπου: στον δρόμο, στο βουνό, οπουδήποτε βρίσκεται ο πάσχων ή ο τραυματίας. Μπορεί να περάσει φλεβικές γραμμές, να κάνει διασωλήνωση, να δει με ένα υπέρηχο αν έχει εγκεφαλική αιμορραγία και, όπου είναι δυνατόν, να παρέμβει άμεσα ώστε να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος μέχρι τη μεταφορά στο νοσοκομείο. Μέχρι και επεμβάσεις καρδιάς έχουν γίνει σε πολλά μέρη μέσα στο πεζοδρόμιο. Πρόκειται, δηλαδή για ένα μίνι χειρουργείο.
Ποια είναι τα επείγοντα περιστατικά
«Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, τα πιο επείγοντα περιστατικά είναι τα προβλήματα καρδιάς», ενημερώνει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος. «Στην Ευρώπη υπάρχουν περίπου 400 βάσεις και το 1/3 των επιχειρήσεων ετησίως γίνονται για τη διάσωση ανθρώπων που έχουν πρόβλημα καρδιάς. Παίρνουν τους ανθρώπους που παθαίνουν ανακοπές από ταράτσες σε μεγάλες πόλεις, όπως το Παρίσι και το Λονδίνο ή από απομονωμένα σημεία, σε χωριά, γιατί οι αρμόδιες αρχές ειδοποιούνται μέσω της κινητής τηλεφωνίας, οπότε το ελικόπτερο φτάνει πολύ γρήγορα.
Στις υπόλοιπες ευρωπαικές χώρες, μέσα σε 7 λεπτά πρέπει να έχει έρθει η ιατρική βοήθεια, Ο χρόνος αναμονής για το ασθενοφόρο στην Ελλάδα είναι 53 λεπτά μέσα στην Αττική. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σε καμία ευρωπαϊκή χώρα. 7 λεπτά είναι ο μέγιστος χρόνος που θα κάνει για να φτάσει το ασθενοφόρο. Χάρη σε αυτή την ταχύτητα, σώζονται χιλιάδες ζωές από εγκεφαλικά, καρδιακά επεισόδια, τροχαία και εργατικά ατυχήματα. Τα ατυχήματα αναψυχής —ορειβατικά, θαλάσσια ή δραστηριότητες στη φύση— αποτελούν ένα μικρό μόνο ποσοστό των συνολικών επιχειρήσεων».
Η κατάσταση παραμένει θλιβερή στην Ελλάδα, ειδικότερα εάν αναλογιστεί κανείς ότι κάθε χρόνο χάνονται περίπου 50.000–55.000, επειδή δεν προλαβαίνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες να παρέμβουν. Έχουμε 120.000–130.000 θανάτους, ενώ θα έπρεπε να έχουμε 80.000–90.000, όπως έχει η Αυστρία, που είναι μια χώρα μέσα στις χαράδρες, με πολύ χειρότερο κλίμα σε σχέση με το δικό μας, με τον ίδιο πληθυσμό με εμάς.
Κι όμως, εκεί οι άνθρωποι έχουν 80.000–90.000 θανάτους, γιατί έχουν μια τέλεια οργάνωση διάσωσης και ένα πολύ καλό σύστημα υγείας που υποστηρίζει τις επιχειρήσεις διάσωσης», σημειώνει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος.
Tι πρέπει να γίνει
«Έχουν γίνει ορισμένα βήματα στον τομέα των νοσοκομείων. Σήμερα, 65 νοσοκομεία στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει θαλάμους αναζωογόνησης, κάτι απολύτως κρίσιμο για τη διαχείριση σοβαρών τραυμάτων, τροχαίων ατυχημάτων, πτώσεων από ύψος και εγκεφαλικών επεισοδίων. Ωστόσο, η Αθήνα θα έπρεπε να διαθέτει περίπου 500 ασθενοφόρα και σήμερα διαθέτει μόλις 250.
Χρειάζεται άμεση ενίσχυση του στόλου, στελέχωση με προσωπικό και εκπαίδευση των γιατρών στους θαλάμους αναζωογόνησης. Πρέπει επίσης να μισθωθούν ελικόπτερα με πιλότους και με μηχανικούς, ώστε να γίνονται πρωτογενείς διακομιδές, όπως προβλέπει ο μηχανισμός «Θεοφάνης Ερμής».
Οι τριτοκοσμικές συνθήκες στην Ελλάδα
Δυστυχώς, η Ελλάδα έχει μείνει πάρα πολύ πίσω. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ευρώπης στον τομέα της διάσωσης.
«Αυτό είναι αδιανόητο για μια χώρα που αποτελεί κοιτίδα πολιτισμού», τονίζει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος.
«Ο πολιτισμός αποδεικνύεται από την ικανότητα μιας κοινωνίας να περιθάλπει τον συνάνθρωπο. Τι αξία έχουν τα μνημεία και η ιστορία μας, όταν δεν μπορούμε να περιθάλψουμε τον διπλανό μας σε ένα ατύχημα; Λέμε τόσα πράγματα και δεν μπορούμε να περιθάλψουμε τον διπλανό μας σε ένα ατύχημα, πόσο μάλλον σε μια μεγάλη φυσική καταστροφή, ένα αεροπορικό ατύχημα, ή μια σιδηροδρομική τραγωδία όπως στα Τέμπη, όπου άνθρωποι βγήκαν τραυματισμένοι από τα βαγόνια και ξεψύχησαν αβοήθητοι.
Η κατάσταση της προνοσοκομειακής περίθαλψης και της εναέριας διάσωσης στη χώρα μας δεν συνάδει με ευρωπαϊκή χώρα. Είναι χαρακτηριστικό μιας τριτοκοσμικής πραγματικότητας», προσθέτει.
Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του πατέρα του Ερμή στην ανθρωπολόγο Μάργκαρετ Μιντ που έδωσε τη σπουδαιότερη απάντηση όταν ρωτήθηκε ποιο ήταν το σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα. «Ενώ περίμεναν οι φοιτητές της να πει κανένα όπλο ή αγγείο, η ίδια απάντησε: ένα θεραπευμένο μηριαίο οστό. Γιατί αυτό αποδεικνύει ότι κάποιος φρόντισε τον συνάνθρωπό του. Χωρίς περίθαλψη, ακόμη και ένα σπασμένο πόδι μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο.
Έτσι έγινε στο φαράγγι του Αμπά, στην περίπτωση του Στέλιου που έχασε τη ζωή του. Το πόδι του έσπασε, είχε εσωτερικές αιμορραγίες στη λεκάνη και είχε χτυπήσει στον πνεύμονα. Δεν κατάφεραν να τον μεταφέρουν, παρότι βρισκόταν μόλις 200 μέτρα μακριά. Μετά από 20 ώρες, άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια των διασωστών. Αυτό είναι δείγμα του πολιτισμού μας».
Μέσα στον καθημερινό πόνο που βιώνει η οικογένεια του Ερμή εδώ και τέσσερα χρόνια, ο πατέρας του παίρνει δύναμη από το γεγονός ότι ο γιος είχε επιζήσει από την πτώση.
«Είναι θαύμα το ότι έπεσε από τα 2.000 μέτρα και κατέληξε στα 1.500, με σχεδόν ελεύθερη πτώση 140–150 χιλιομέτρων την ώρα, και τον βρήκα ζωντανό. Το ότι ηρέμησε όταν με είδε και έφυγε ήρεμος μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω. Βέβαια, ο πόνος της απώλειας δεν αλλάζει. Είτε έχουν περάσει 27 χρόνια είτε τέσσερα, είναι σαν να συνέβη χθες. Είναι σαν ακρωτηριασμός. Κάτι που δεν αντικαθίσταται.
Ο Ερμής πίστευε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Ήταν πολύ μαχητής στον αθλητισμό, στα ντραμς που έπαιζε, σε ό,τι έκανε. Έλεγε πάντα: «Δεν τα παρατάμε ποτέ. Προσπαθούμε περισσότερο». Ο θάνατός του έχει στοιχίσει σε πολλούς ανθρώπους».
«Ο θάνατος δεν έχει διακρίσεις»
Kλείνοντας, ο πατέρας του Ερμή απευθύνεται σε όλους τους νέους ανθρώπους που μοιράζονται την αγάπη του γιου του για τη φύση και τα αθλήματα, αλλά δεν αισθάνονται ασφάλεια στην Ελλάδα.
«Θα πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ και να έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό. Θα πρέπει να πηγαίνουν με κάποιον εκπαιδευτή και με παρέα. Να κοιτάζουν τι καιρικές συνθήκες θα επικρατούν στην περιοχή που θέλουν να πάνε. Ωστόσο, το απρόοπτο είναι πάντοτε απρόοπτο. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
Ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος παίρνει ως παράδειγμα τον αιφνίδιο θάνατο του Απόστολου Βεσυρόπουλου που ήταν γενικός γραμματέας στη Νέα Δημοκρατία. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών, έπειτα από ανακοπή καρδιάς σε παραλία της Χαλκιδικής.
«Αυτός ο άνθρωπος ήταν από αυτούς που είχαν προσπαθήσει να δοθούν απινιδωτές σε όλη την Ελλάδα. Το ασθενοφόρο χρειάστηκε 40 λεπτά για να φτάσει στο σημείο και ο άνθρωπος ξεψύχησε. Ενώ υποτίθεται ότι ήταν μέσα στο σύστημα, καθώς ήταν άνθρωπος με οικονομική επιφάνεια και τρίτος σε σειρά μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Άδωνι Γεωργιάδη, είχε αυτή την κατάληξη.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι αν ήταν κάποιος υπουργός ή κάποιος άλλος, θα είχε φτάσει γρήγορα το ελικόπτερο. Ποιο ελικόπτερο όμως να φτάσει γρήγορα; Δεν έχουμε τέτοια στην Ελλάδα. Ίδια κατάληξη θα έχει κάποιος είτε είναι πρωθυπουργός, υπουργός ή απλός πολίτης.
«Ο θάνατος δεν έχει διακρίσεις», υπενθυμίζει ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος. Αυτοί που έφυγαν δεν χρειάζονται την εναέρια διάσωση, αλλά εμείς που ακόμη αναπνέουμε. Ως εργαλείο στα χέρια της επείγουσας ιατρικής, σώζει ζωές αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο και σε όλη την Ευρώπη. Η ραγδαία εξάπλωσή του τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι οι άνθρωποι επενδύουν πολύ περισσότερο σε αυτό, γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μετρηθεί. Είναι ασύγκριτη και αναντικατάστατη».
0 ΣΧΟΛΙΑ