«Φανταστείτε πού μας φτάσανε για να φτάσω ως εδώ»: Ο Πάνος Ρούτσι στο Athensmagazine.gr για την απεργία πείνας και τον αγώνα για δικαίωση

Από το πρωί της Δευτέρας (15/09), ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις που «χάθηκε» τραγικά στο δυστύχημα των Τεμπών, ξεκίνησε μια σκληρή απεργία πείνας και δίψας, επιλέγοντας το Σύνταγμα – εκεί, όπου είναι χαραγμένο το όνομα του παιδιού του, στέκεται με πανό και πλακάτ ζητώντας την άδεια εκταφής του γιου του.
Διαβάστε επίσης
Τα συνθήματα που κρατά είναι ξεκάθαρα: «Απαιτώ τώρα την άδεια εκταφής του παιδιού μου από τον Εισαγγελέα βάσει νόμου. Δικαιούμαι. Για τον Ντένι, για όλα τα παιδιά, για Δικαιοσύνη και Αλήθεια, για να μην χαθούν άλλες ζωές για τα κέρδη τους».
«Φανταστείτε πού μας φτάσανε»
Μιλώντας αποκλειστικά στο Athensmagazine.gr και στη δημοσιογράφο Αναστασία Κολυβά, ο κ. Ρούτσι εξηγεί πως η κίνησή του δεν είναι τυχαία: «Για να φτάσω μέχρι εδώ, φανταστείτε πού μας φτάσανε, να παρακαλέσουμε για το αυτονόητο… το αυτονόητο. Η κίνησή μου είναι γιατί έχω δώσει υπόσχεση στο παιδί μου ότι θα το φτάσω μέχρι τέλος, για να ηρεμήσει η ψυχή του. Για να δικαιωθεί, όχι μόνο αυτός, αλλά όλα τα παιδιά, όλοι οι άνθρωποι που ήταν μέσα» αναφέρει.
Όπως τονίζει, καμία αντίδραση δεν έχει έρθει από την πλευρά της κυβέρνησης. Σε ερώτηση για το εάν τον έχει προσεγγίσει κάποιος από την κυβέρνηση και αν έχει λάβει κάποια αντίδραση, ο ίδιος απαντά: «Καμία αντίδραση, τίποτα…». Παρ’ όλα αυτά, η στήριξη του κόσμου είναι για εκείνον μια απρόσμενη πηγή δύναμης: «Ο κόσμος μου δίνει τόση δύναμη να συνεχίσω τον αγώνα μου, που είναι κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να το περιγράψω. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ που είναι δίπλα μου, μου δίνει δύναμη. Κι ακόμα περισσότερο, ο κ. Δημήτρης από χθες είναι δίπλα μου, είναι μαζί μου στον αγώνα μου και τον ευχαριστώ που δεν είχε κάποιον στο τρένο, είναι απλός πολίτης, απλώς είναι δίπλα μου».
Διαβάστε επίσης
Το μήνυμά του προς την κοινωνία είναι απλό αλλά ειλικρινές: «Να μην χάσουν την πίστη τους, θα κάνουμε τα πάντα, είμαι σίγουρος, ότι θα τα καταφέρουμε αν είμαστε όλοι μαζί, μια γροθιά, γιατί πια γίναμε μία οικογένεια».






0 ΣΧΟΛΙΑ