Νοσοκομείο Νάξου: Όταν η υγεία στα νησιά γίνεται «ρώσικη ρουλέτα» και η διακομιδή μονόδρομος επιβίωσης (;)

Η πολιτική συχνά αρέσκεται να ευημερεί με αριθμούς, στατιστικές και έγγραφα που παρουσιάζονται σε τηλεοπτικά παράθυρα. Σήμερα (21/1), ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, μιλώντας στην εκπομπή του Πέτρου Κουσουλού, επιχείρησε να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός πρότυπου συστήματος υγείας στη Νάξο, διαψεύδοντας τα όσα έλεγε η κυρία Κατερίνα Μουστάκη, με αφορμή την περιπέτεια του πατέρα της (το θέμα αναλύεται στο 20:30). Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουμε όσοι καταγόμαστε, ζούμε και αναπνέουμε σε αυτό το νησί, δεν χωράει σε φακέλους υπουργικών γραφείων. Είναι μια πραγματικότητα που γράφεται στις καμπίνες των πλοίων της γραμμής εν μέσω θαλασσοταραχής και στις αγωνιώδεις πτήσεις των ελικοπτέρων.

Το χρονικό μιας διακομιδής: Μάιος 2025 και τίποτα… δεν άλλαξε

Δεν είναι μόνο η περίπτωση της κυρίας Μουστάκη. Είναι και η ιστορία της δικής μου γιαγιάς, μόλις πριν λίγους μήνες, τον Μάιο του 2025, που έρχεται να επιβεβαιώσει πως η έλλειψη βασικών υποδομών παραμένει η ανοιχτή πληγή των Κυκλάδων. Στις 29 Μαΐου, μετά από μια εβδομάδα πόνων, η διάγνωση στο Νοσοκομείο της Νάξου ήταν σαφής: ειλεός. Μια κατάσταση που απαιτεί άμεση χειρουργική επέμβαση.

Εδώ όμως αρχίζει το παράδοξο του «καλύτερου νοσοκομείου». Παρά τη διάγνωση, το χειρουργείο δεν μπορούσε να γίνει. Ο λόγος; Η απουσία Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) και η δικαιολογημένη άρνηση ενός γιατρού να αναλάβει την ευθύνη ενός σοβαρού περιστατικού (και λόγω ηλικίας προφανώς) χωρίς το απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας. Η λύση, η γνώριμη και επώδυνη: διακομιδή.

Το νοσοκομείο της Νάξου

Η μεταφορά με τον «Κερά» (το σκάφος που οι Αξώτες ξέρουν καλά), με… αρκετό αέρα και το στομάχι «κόμπο» από το φόβο, δεν είναι παροχή υγείας: είναι δοκιμασία αντοχής για μια ηλικιωμένη γυναίκα. Και το δράμα δεν τελείωσε στη Σύρο. Η έλλειψη κατάλληλων συνθηκών οδήγησε την επόμενη ακριβώς ημέρα σε νέα διακομιδή, αυτή τη φορά με ελικόπτερο προς το νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα. Αναρωτιέμαι, κύριε Υπουργέ, αν στα δικά σας χαρτιά αυτή η οδύσσεια καταγράφεται ως «επιτυχής διαχείριση περιστατικού».

VIRAL

Δραματικές εξελίξεις στην Καλαμάτα: Δεν μπορεί να αναλάβει τις κόρες της 39χρονης η θεία τους – Τι συμβαίνει

Τι είπε ο 75χρονος στην Ναύπακτο: «Κόλλησε το γκάζι, τι έγινε… και πήγα κι έπεσα πάνω στα 3 μηχανάκια» – Ξέσπασε ο Ευαγγελάτος

Στην φυλακή γνωστός Έλληνας τραγουδιστής: Κατηγορείται για αποπλάνηση ανήλικης κατ΄εξακολούθηση – Τι συνέβη

Η προσωπική «θυσία» των γιατρών και η θεσμική γύμνια

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο εξοπλισμός, είναι οι άνθρωποι. Ή μάλλον, η απουσία τους. Πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, το 2021, χρειάστηκε να μεταβώ στα επείγοντα με σοβαρή κερατίτιδα. Στο «καλύτερο νοσοκομείο», οφθαλμίατρος δεν υπήρχε σε εφημερία. Η μόνη λύση ήταν η προσωπική φιλοτιμία του κυρίου Βενιέρη, ο οποίος άφησε έναν γάμο στον οποίο ήταν καλεσμένος στη μία το βράδυ για να με εξετάσει.

Είναι εξοργιστικό να βασίζεται η δημόσια υγεία ενός ολόκληρου νησιού στο αν ο γιατρός είναι «φιλότιμος» ή αν θα δεχτεί να σηκωθεί από το οικογενειακό του τραπέζι. Πώς μπορούμε να μιλάμε για «τέλεια λειτουργία» όταν η εξειδικευμένη φροντίδα εξαρτάται από τις προσωπικές αντοχές των ελάχιστων λειτουργών που έχουν απομείνει;

Ανάμεσα σε χαρτιά και ελικόπτερα: Η πραγματικότητα της υγείας στη Νάξο

Yγεία «τρίτου κόσμου»

Βρισκόμαστε στο 2026. Είναι αδιανόητο να διαφημίζουμε ψηφιακές υπηρεσίες και τουρισμό για λίγους, όταν οι μόνιμοι κάτοικοι κάνουν τον σταυρό τους να μην πάθουν τίποτα τον χειμώνα ή όταν φυσάει βοριάς.

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα: Πώς ζητάμε από τον κόσμο να στηρίξει την περιφέρεια και τα νησιά, όταν η πολιτεία δεν του εξασφαλίζει το πιο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της ασφαλούς νοσηλείας στον τόπο του; Η απόσταση ανάμεσα στα «χαρτιά» του Υπουργείου και το βίωμα του πολίτη έχει γίνει πλέον χαώδης.

Η αλήθεια δεν βρίσκεται στα στατιστικά

Οι κάτοικοι της Νάξου δεν είναι νούμερα σε μια οθόνη. Είναι άνθρωποι που βλέπουν τα ελικόπτερα να προσγειώνονται και νιώθουν την ανασφάλεια να τους πνίγει. Η διάψευση των καταγγελιών με επίκληση εγγράφων δεν προσφέρει καμία σιγουριά σε όποιον έχει δει το αγαπημένο του πρόσωπο να μεταφέρεται από νησί σε νησί επειδή λείπουν τα «βασικά».

Πριν παινευτούμε λοιπόν ότι όλα βαίνουν καλώς, ας αναλογιστούμε: Θα δεχόταν κανείς, για ένα δικό του πρόσωπο, αυτή την αλυσίδα διακομιδών ως «ιδανική περίθαλψη»; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε τα χαρτιά λένε ψέματα. Και η αλήθεια των κατοίκων της Νάξου είναι πολύ πιο σκληρή από όσο αντέχει η τηλεοπτική αισθητική των υπευθύνων.