Μαρία Καρυστιανού για την κόρη της, Μάρθη: «Αυτά είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τα αλλάξω»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σε μια συνέντευξη που αναμένεται να προκαλέσει αίσθηση, η πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού φωτογραφίζεται για το εξώφυλλο του Downtown Κύπρου. Παρά το lifestyle πλαίσιο του περιοδικού, η ίδια παραθέτει μια σκληρή πολιτική και προσωπική μαρτυρία, ξεκαθαρίζοντας τις προθέσεις της για το μέλλον του πολιτικού της κόμματος και περιγράφοντας με ειλικρίνεια τις τελευταίες συνομιλίες με την κόρη της, Μάρθη.

Η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού

Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό, διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις. Αυτό θα σήμαινε, στην πραγματικότητα, τη διάλυσή του.

Στο ερώτημα αν πρόκειται να ηγηθεί του νέου κινήματος, η ίδια κρατά κλειστά τα χαρτιά της, δίνοντας προτεραιότητα στη βάση: «Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό, δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Θα μείνω σε αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες. Το ποιος θα ηγηθεί είναι το τελευταίο που μας απασχολεί τώρα· αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ουσία και το έργο της ομάδας».

«Η αναπάντητη κλήση που θα με στοιχειώνει»

Η Μαρία Καρυστιανού περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις τελευταίες ώρες πριν το μοιραίο δυστύχημα και την επικοινωνία με την κόρη της, Μάρθη:

«Με πήρε το απόγευμα, στις 7 η ώρα. Ήμουν στο ιατρείο, εξέταζα και δεν απάντησα — κάτι που θα με στοιχειώνει πάντα. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα. Με πήρε ξανά στις 9 και μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχαμε δουλειά στο ιατρείο. Μου είπε: “Θα αργήσουμε, έχω ξεχάσει τα κλειδιά, θα χτυπήσω”. Μιλήσαμε λιγότερο από ένα λεπτό. Ήταν η τελευταία φορά που την άκουσα».

Η ίδια εξομολογείται το βάρος που κουβαλά έκτοτε, επιστρέφοντας νοερά στο παρελθόν: «Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα αυτά τα τηλεφωνήματα. Έχω τύψεις για αυτή την αναπάντητη και την άλλη, τη γρήγορη κλήση. Όπως και για το γεγονός ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως τελικά δεν πήγαινε».

Το παρασκήνιο της «μοναχικής» πορείας Καρυστιανού

Η κύρια αιτία της αποστασιοποίησης, όπως εκφράζεται από πρόσωπα που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στην τραγωδία, είναι ο χρόνος και ο τρόπος της πολιτικής ενεργοποίησης της κυρίας Καρυστιανού. Ο Νίκος Πλακιάς, σε μια αποκαλυπτική παρέμβασή του, τόνισε ότι η πολιτική εμπλοκή τη δεδομένη στιγμή –μόλις δύο μήνες πριν από την έναρξη της δίκης– λειτουργεί αποπροσανατολιστικά.

Σύμφωνα με αυτή την πλευρά, το διακύβευμα της δικαίωσης κινδυνεύει να «βαφτεί» με κομματικά χρώματα, χάνοντας την οικουμενικότητα που είχε στις μεγάλες πορείες των δύο εκατομμυρίων πολιτών. Για πολλούς συγγενείς, η δικαιοσύνη θα έπρεπε να αναζητηθεί πρώτα στις δικαστικές αίθουσες και μόνο αν αυτή αποτύγχανε, θα μπορούσε να τεθεί θέμα πολιτικής δράσης. Η τωρινή συγκυρία, όμως, κάνει πολλούς να φοβούνται ότι η προσοχή μετατοπίζεται από το έγκλημα στις ιδεολογικές πλατφόρμες.

Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της κριτικής αφορά τη θεσμική νομιμοποίηση του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Η παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία χαρακτηρίστηκε από τον κ. Πλακιά ως «άνευ αξίας», καθώς υποστηρίζεται ότι ο Σύλλογος ποτέ δεν εξέφραζε το σύνολο των 57 οικογενειών.

Υπήρχαν, όπως φαίνεται, εσωτερικές πιέσεις από μέλη που ζητούσαν την απομάκρυνσή της, θεωρώντας ότι οι προσωπικές της επιλογές δυσχεραίνουν τον κοινό αγώνα. Η αίσθηση ότι η κυρία Καρυστιανού «έμπαινε μπροστά», όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, ως εκπρόσωπος όλων, ενώ στην πραγματικότητα υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό, δημιούργησε ένα κλίμα δυσπιστίας που πλέον δεν κρύβεται.

Το παρασκήνιο με τα κόμματα και το Ευρωκοινοβούλιο

Σημαντικό ρόλο στη ρήξη έπαιξε και η εμπλοκή πολιτικών κομμάτων στις κινήσεις των συγγενών. Η αποκάλυψη ότι υπήρξαν προτάσεις σε συγγενείς να μεταβούν στις Βρυξέλλες με έξοδα καλυμμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσε «κόκκινο πανί» για ορισμένους. Η άρνηση πολλών να συμμετάσχουν σε τέτοιες πρωτοβουλίες πήγαζε από την επιθυμία τους να μην «χρωματιστεί» ο αγώνας τους και να παραμείνουν ανεξάρτητοι απέναντι σε οποιαδήποτε κομματική σκοπιμότητα.