Κουφοντίνας: Ο δολοφόνος της 17Ν λέει στον Παπαχελά πώς στρατολογήθηκε στην οργάνωση
Για πρώτη φορά μέσα από τον χώρο κράτησής του, ο Δημήτρης Κουφοντίνας καταθέτει δημόσια τη δική του εκδοχή για τη διαδρομή που τον οδήγησε στην οργάνωση «17 Νοέμβρη». Η μαρτυρία του περιλαμβάνεται στο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά και επιχειρεί να φωτίσει τόσο τις ιδεολογικές του αφετηρίες όσο και τις κρίσιμες καμπές που τον οδήγησαν στην ένοπλη δράση. Παράλληλα, διαβάστε αναλυτικά την ανάλυση του ντοκιμαντέρ για τη δολοφονία του Μπακογιάννη.
Από την πολιτική αναζήτηση στην παρανομία
Η αφήγησή του ξεκινά από τα νεανικά του χρόνια, όταν – όπως περιγράφει – ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το όνομα της οργάνωσης στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η περίοδος της Μεταπολίτευσης, με τις έντονες πολιτικές ζυμώσεις και την ιδεολογική αναζήτηση πολλών νέων, αποτέλεσε το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκαν οι πρώτες του αντιλήψεις. Ο ίδιος ανακαλεί προσωπικές μνήμες από την οικογένειά του και από την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, που – όπως λέει – επηρέασαν βαθιά τον τρόπο σκέψης του.
Στη συνέντευξή του, ο Κουφοντίνας περιγράφει μια σταδιακή μετατόπιση από τη συμμετοχή σε νόμιμες πολιτικές και κοινωνικές δράσεις προς την υιοθέτηση πιο ριζοσπαστικών μορφών αγώνα. Αναφέρεται στη συμμετοχή του σε κινητοποιήσεις της δεκαετίας του ’70 και του ’80, υποστηρίζοντας ότι η απογοήτευσή του από τις πολιτικές εξελίξεις τον οδήγησε στην επιλογή της ένοπλης δράσης.
VIRAL
«Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουνα στο καπνοχώρι το πατρικό, στας Σέρρας, που λέγαμε. Ακούσαμε από το ραδιόφωνο την είδηση για την εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που έχω, από την αυθεντία του κομμουνιστή παππού», σημείωσε ο ίδιος.
Χρησιμοποιώντας ιστορικά παραδείγματα επαναστατικών κινημάτων του εξωτερικού, επιχειρεί να εντάξει τη δική του πορεία σε ένα ευρύτερο ιδεολογικό αφήγημα. Μιλά για τη «συνέπεια λόγων και πράξεων» που – κατά την άποψή του – χαρακτήριζε μορφές της επαναστατικής ιστορίας και εξηγεί πως αυτή η αντίληψη λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για τον ίδιο.
Η μετάβαση, ωστόσο, από τη θεωρία στην πράξη αποδείχθηκε καθοριστική. Η ένταξή του στη «17 Νοέμβρη» δεν παρουσιάζεται ως στιγμιαία απόφαση, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πορείας ιδεολογικής ωρίμανσης – όπως ο ίδιος την περιγράφει. Στο εσωτερικό της οργάνωσης ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο «Λουκάς», ενώ σταδιακά εξελίχθηκε σε κεντρικό επιχειρησιακό πρόσωπο.
«Ο Τσε Γκεβάρα έλεγε να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα, να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων. Αυτό που μας έθελξε, ήταν το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του. Η συνέπεια που είχε ανάμεσα στην θεωρία και στην πράξη, στα λόγια και στην πράξη. Είναι μακρύς ο δρόμος για έναν νέο να φτάσει από το Πολυτεχνείο στην ένταξη στη 17 Νοέμβρη. Το ΠΑΣΟΚ του 1974, για έναν νέο 16χρονο τότε, ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, για σοσιαλισμό, αυτοοργάνωση. Έλεγε έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων.
Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Άλλωστε και ιστορικά, ο Ραούλ Σέντικ των Τουπαμάρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ξεκινήσει. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στην νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, ιδεολογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση από εκεί, για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της μεταπολίτευσης, τους δυναμικούς αγώνες, μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση», ανέφερε.
Το περιστατικό του 1985 και η «χαμένη ευκαιρία»
Ιδιαίτερο βάρος στο ντοκιμαντέρ δίνεται σε ένα περιστατικό που, αν είχε εξελιχθεί διαφορετικά, ίσως να είχε αλλάξει την πορεία της υπόθεσης. Ο πρώην επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής, Φώτης Παπαγεωργίου, αποκαλύπτει ότι το όνομα του Κουφοντίνα είχε φτάσει στις αρχές ήδη από το 1985. Αφορμή στάθηκε βομβιστική ενέργεια σε τραπεζικό υποκατάστημα στην οδό Πανόρμου. Σύμφωνα με την περιγραφή, ένας αυτόπτης μάρτυρας που διέμενε στην ίδια πολυκατοικία παρατήρησε ένα ζευγάρι να αποχωρεί από το σημείο και συγκράτησε τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματός τους. Η έρευνα οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το αυτοκίνητο ήταν δηλωμένο στο όνομα του πατέρα του Κουφοντίνα.
Η ταυτοποίηση αυτή έφερε για πρώτη φορά τις αρχές τόσο κοντά στον μετέπειτα καταδικασμένο για συμμετοχή στη «17Ν». Ωστόσο, αντί να κινηθούν με αιφνιδιαστική επιχείρηση, επέλεξαν να επικοινωνήσουν με την οικογένειά του, ζητώντας να παρουσιαστεί για εξηγήσεις. Εκείνος δεν εμφανίστηκε ποτέ. Αντιθέτως, εξαφανίστηκε, περνώντας – σύμφωνα με τις μαρτυρίες – στην πλήρη παρανομία. Η επιλογή αυτή θεωρείται εκ των υστέρων κρίσιμη αστοχία. Αν η σύλληψη είχε πραγματοποιηθεί τότε, ενδέχεται η οργάνωση να είχε αποδυναμωθεί σημαντικά πολύ νωρίτερα. Αντίθετα, η δράση της συνεχίστηκε για πολλά ακόμη χρόνια, με σειρά επιθέσεων που σημάδεψαν τη δημόσια ζωή.
Η σκιά της «17 Νοέμβρη»
Η «17 Νοέμβρη» έδρασε επί σχεδόν τρεις δεκαετίες, προκαλώντας πολιτικό και κοινωνικό σοκ με τις επιθέσεις της. Η εξάρθρωσή της το 2002 έβαλε τέλος σε μια μακρά περίοδο φόβου και αβεβαιότητας, ωστόσο η συζήτηση γύρω από τις συνθήκες που επέτρεψαν τη δράση της παραμένει ανοιχτή. Η μαρτυρία του Κουφοντίνα δεν ανατρέπει τα ιστορικά δεδομένα ούτε τις δικαστικές αποφάσεις που τον καταδίκασαν. Προσφέρει, όμως, μια επιπλέον οπτική για τα κίνητρα και τις ιδεολογικές διεργασίες που – κατά τον ίδιο – τον οδήγησαν στην επιλογή της ένοπλης βίας.
Διαβάστε επίσης
Μια εποχή αντιφάσεων
Η περίοδος της Μεταπολίτευσης χαρακτηρίστηκε από έντονη πολιτικοποίηση, αλλά και από αντιφάσεις. Για ορισμένους νέους της εποχής, η απογοήτευση από την πορεία των πολιτικών εξελίξεων λειτούργησε ως καταλύτης για ριζοσπαστικές επιλογές. Το πέρασμα, όμως, από τη διαμαρτυρία στη βία υπήρξε καθοριστικό και βαρύ σε συνέπειες. Η υπόθεση της παραλίγο σύλληψης το 1985 αναδεικνύει τις αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού εκείνης της περιόδου. Παράλληλα, η τηλεοπτική εξιστόρηση ενός από τα βασικά πρόσωπα της οργάνωσης επαναφέρει στο προσκήνιο ερωτήματα για τις ρίζες της εγχώριας τρομοκρατίας και για τα κοινωνικά και πολιτικά συμφραζόμενα που τη γέννησαν.
0 ΣΧΟΛΙΑ