Κω­στής Μα­ρα­βέ­γιας: «Έ­νας Α­στρο­ναύ­της… στη νύ­χτα της Α­θή­νας»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Την πρώτη φορά που ανέβηκε στη σκηνή, ο πάγος ανάμεσα σε αυτόν και το κοινό έσπασε με μια δική του απρόσμενη… τούμπα! Πολλές εμφανίσεις μετά, ο Κωστής Μαραβέγιας, με το επώνυμο που σημαίνει θαυμάσιος, εξακολουθεί να κερδίζει τον κόσμο. Αυτή τη φορά όμως, με την ιδιαίτερη μουσική, την άποψή του για τα πράγματα και την απίστευτα θετική ενέργειά του.

Πρώ­τη Πα­ρα­σκευ­ή του Δε­κέμ­βρη, ο­κτώ και μι­σή στο live bar Kookoo στο Γκά­ζι. Δύ­ο ώ­ρες πριν α­νοίξουν οι πόρ­τες για τους θα­μώ­νες, μπαί­νει μέ­σα ο Κω­στής μ’ έ­να σχε­τι­κά α­ναμε­νό­με­νο τρό­πο… τρα­γου­δώ­ντας! Το πρώ­το πράγ­μα που σκέ­φτη­κα, ό­ταν τον εί­δα, εί­ναι πως έ­νας τό­σο ή­ρε­μος, γλυ­κός και χα­λα­ρός άν­θρω­πος κρύ­βει μέ­σα του τό­ση «δαι­μό­νια»- ό­πως ο ί­διος τη χα­ρα­κτή­ρι­σε- ε­νέρ­γεια. Κα­θί­σα­με, λοι­πόν, στο κα­μα­ρί­νι πα­ρέ­α με έ­να ε­νο­χλη­τι­κό κου­νού­πι που ο «ιπ­πό­της» Κω­στής κυ­νηγού­σε συ­νε­χώς, προ­κει­μέ­νου αυ­τό να στα­μα­τή­σει να με τσι­μπά­ει κι η κου­βέ­ντα μας ξε­κί­νη­σε… Α­νή­συ­χος και υ­περ­δρα­στή­ριος, μου μι­λά­ει για τους καλ­λί­φωνους γο­νείς του που εί­ναι πο­λύ ε­ρω­τευ­μέ­νοι και πά­ντα τρα­γου­δού­σαν ο έ­νας στον άλ­λο, για τη «μά­χη» που έ­δω­σε σή­με­ρα ως γνή­σιος ερ­γέ­νης με το τη­γά­νι του, για τα τα­ξί­δια, τις σχέ­σεις, τους φί­λους αλ­λά και το κέ­ντρο της πό­λης που τό­σο του α­ρέ­σει να «γυ­ρί­ζει» και να πα­ρα­τη­ρεί…

Στις πα­ρέ­ες α­κού­γε­ται πως, αν δεν έ­χεις δει live τον Μα­ρα­βέ­για, δεν έ­χεις δει τί­πο­τα. Τι εί­ναι αυ­τό που κά­νει ε­σέ­να και τους Maraveyas illegal να ξε­χω­ρί­ζε­τε;

Υ­πάρ­χει μια ε­λεγ­χό­με­νη παι­δι­κό­τη­τα στη σκη­νή! Λειτουρ­γού­με ως έ­να ζω­ντα­νό κύτ­τα­ρο, που θα συ­γκι­νη­θεί, θ’ α­να­πο­λή­σει, θα χορέ­ψει με το κοι­νό και θα χα­ρεί ό­λο αυ­τό το δια­δρα­στι­κό παι­χνί­δι. Εί­ναι σαν μια μορ­φή έκ­στα­σης!

Α­πό πού α­ντλείς ό­λη αυ­τήν την ε­νέρ­γεια;

Α­πό την ε­πό­με­νη μέ­ρα! Η αι­σιο­δο­ξί­α κι η ελ­πί­δα ό­τι αύριο θα συμ­βεί κά­τι ω­ραί­ο, μου δί­νει ε­νέρ­γεια.

Ξε­κί­νη­σες αρ­χι­κά ως μου­σι­κός;

Πά­ντα εί­χα δι­πλή ι­διό­τη­τα, τό­σο ε­πι­στη­μο­νι­κή ό­σο και καλ­λι­τε­χνι­κή. Έ­χω σπου­δά­σει στα­τι­στι­κή κι έ­χω κά­νει διά­φο­ρα με­τα­πτυ­χια­κά πά­νω στην πλη­ρο­φο­ρι­κή και τον έ­λεγ­χο ποιό­τη­τας (ISO). Έ­κα­να πολ­λά και πα­ράλ­λη­λα πράγ­μα­τα.

Δεν α­νή­κεις δη­λα­δή σ’ ε­κεί­νους, που δεν τους τραβά­ει τί­πο­τα άλ­λο ε­κτός α­πό το α­ντι­κεί­με­νο ε­να­σχό­λη­σής τους;

Με τρα­βούν α­κό­μα κι αυ­τά με τα ο­ποί­α δεν έ­χω α­σχο­ληθεί πο­τέ! Μπο­ρεί να με­λε­τή­σω κά­τι που δεν εί­χα φα­ντα­στεί, να εμ­βα­θύ­νω ή να ανα­ζη­τή­σω α­κό­μη και βι­βλιο­γρα­φί­α. Εί­χα πά­ντα τέ­τοιες α­νη­συ­χί­ες, που ναι μεν βο­η­θούν στο να α­πο­κτή­σεις μια σφαι­ρι­κή γνώ­ση, αλ­λά α­πό την άλ­λη το μυαλό σου εί­ναι σε σύγ­χυ­ση!

Πό­σα πράγ­μα­τα έ­χεις α­πο­μυ­θο­ποι­ή­σει μπαί­νο­ντας στο χώ­ρο;

Α­πό το πιο α­πλό, ό­πως το να κά­νω δί­σκο, μέ­χρι το πιο μεγά­λο, ό­πως το να παί­ξω α­πευ­θεί­ας σε ο­κτώ ευ­ρω­πα­ϊ­κά ρα­διό­φω­να!

Μι­λάς για το φε­στι­βάλ Pre Europa;

Αυ­τό -ας πού­με- το έ­βλε­πα κι έ­τρε­μα! Ό­ταν, ό­μως, παί­ξαμε στο κρα­τι­κό ρα­διό­φω­νο του Βε­ρο­λί­νου, ό­λα πή­γαν κα­λά. Κά­θε ό­νει­ρο που πραγμα­το­ποιού­με, εί­ναι μια κα­τά­κτη­ση και με­τά λες… «Θέ­λω πά­λι» ή «θέ­λω κά­τι πιο δύ­σκο­λο!»

Ό­ταν ή­σουν μι­κρό παι­δί, τι ο­νει­ρευό­σουν να γί­νεις;

Α­στρο­ναύ­της! Έ­βγαι­να στο μπαλ­κό­νι και χά­ζευα με τις ώ­ρες το φεγ­γά­ρι και τα α­στέ­ρια. Ε, με­τά κα­τά­λα­βα ό­τι ή­ταν δύ­σκο­λο. Με α­πο­θάρρυ­ναν αρ­κε­τοί, κα­θώς μου έ­λε­γαν ό­τι α­παι­τεί πο­λύ κα­λή φυ­σι­κή κα­τά­στα­ση κ.λπ. Έ­τσι, προ­σγειώ­θη­κα κι εί­πα να γί­νω μου­σι­κός!

Έ­χεις πει ό­τι θα μπο­ρού­σες να ή­σουν κα­πε­τά­νιος, ξενα­γός ή ει­σο­δη­μα­τί­ας τα­ξι­διώ­της…

Θέ­λω πε­ρι­πέ­τεια και να βλέ­πω και­νούρ­για μέ­ρη. Κά­θε τα­ξί­δι εί­ναι για ε­μέ­να μια λύ­τρω­ση, ξα­να­γεν­νιέ­μαι! Προ­τι­μώ μά­λι­στα να ταξι­δεύ­ω με το αυ­το­κί­νη­το πα­ρά με το α­ε­ρο­πλά­νο. Τε­λευ­ταί­α πή­γα στο Βε­ρο­λίνο για 25 η­μέ­ρες και στο Πα­ρί­σι, ό­που προ­έ­κυ­ψε και το τρα­γού­δι Rue Madame.

Α­πό το νέ­ο cd που ε­τοι­μά­ζεις, έ­χει ή­δη ξε­χω­ρί­σει το τρα­γού­δι «Ό­χι» και το ντουέ­το με τον Πά­νο Μου­ζου­ρά­κη «Φί­λα με α­κό­μα». Εί­ναι η πρώ­τη φο­ρά που κά­νεις ντουέ­το δι­σκο­γρα­φι­κά;

Το έ­χω ξα­να­κά­νει με τη Θ. Τζή­μου. Για να κά­νω έ­να ντουέ­το, θα πρέ­πει να υ­πάρ­χει σο­βα­ρή αι­τί­α ό­πως υ­πήρ­χε με τον Πά­νο. Αρ­χι­κά, ξε­κι­νή­σα­με πα­ρέ­α στις ο­ντι­σιόν του Δ. Σαβ­βό­που­λου και έ­χου­με μια πο­λύ κα­λή σχέ­ση. Ε­πί­σης, ο Πά­νος μού έ­στει­λε το τρα­γού­δι του Jovanotti, που εί­ναι ο α­γα­πη­μέ­νος μου Ι­τα­λός τρα­γου­δο­ποιός.

«Κά­θε τρα­γού­δι μου έ­χει μια α­λη­θι­νή ι­στο­ρί­α ως α­φετη­ρί­α», έ­χεις πει. Ποια εί­ναι η ι­στο­ρί­α του πρώ­του, αλ­λά και του τε­λευ­ταί­ου κομ­μα­τιού που έ­γρα­ψες;

Ω­ραί­α ε­ρώ­τη­ση! Το πρώ­το το έ­γρα­ψα για έ­ναν γυ­μνα­σιακό έ­ρω­τα. Έ­λε­γε «… Εί­σαι ό­μορ­φη ό­ταν γε­λάς, εί­σαι ό­μορ­φη ό­ταν κλαις, εί­σαι ό­μορ­φη κι αν δεν το θες!» Ε­κεί­νη, βέ­βαια, μάλ­λον βα­ρέ­θη­κε, για­τί μου εί­χε πει «Ε­ντά­ξει, κά­τι άλ­λο ε­κτός α­πό τ’ ό­τι εί­μαι ό­μορ­φη;» (γέ­λια)

Και το τε­λευ­ταί­ο;

Έ­να πα­ρε­ϊ­στι­κο τρα­γού­δι που λέ­γε­ται «Στην κα­ται­γί­δα» κι α­να­δει­κνύ­ει ό­λο αυ­τό το συ­νω­μο­τι­κό κλίμα που υ­πάρ­χει στο Kookoo.

Σε τι λες α­βί­α­στα «ό­χι»;

Στις ε­πι­πό­λαιες δε­σμεύ­σεις. Μου α­ρέ­σει η ε­λευ­θε­ρί­α. Νο­μί­ζω πως ό­σο με­γα­λώ­νω λέ­ω πιο πολ­λά «ό­χι», πα­ρά «ναι». Ε­ξάλ­λου, εί­ναι τέτοια η ε­πο­χή που αν δεν λέ­γα­με «ό­χι», θα χα­νό­μα­σταν. Σκέ­ψου μό­νο πό­σες ε­ταιρεί­ες και τρά­πε­ζες μας κα­λούν κα­θη­με­ρι­νά.

Πώς α­ντι­με­τω­πί­ζεις τις δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις;

Θέ­λω πο­λύ να το βιώ­σω και να μην ψά­ξω για να το ξε­πε­ράσω. Πολ­λές φο­ρές έ­χω κά­νει… «τα­βα­νο­θε­ρα­πεί­α»!

Εί­σαι αυ­τό που λέ­με «η ψυ­χή της πα­ρέ­ας»;

Α­νά­λο­γα την πα­ρέ­α. Υ­πάρ­χουν και στιγ­μές που λει­τουργώ πε­ρισ­σό­τε­ρο ως δέ­κτης. Μου α­ρέ­σει να α­φου­γκρά­ζο­μαι α­πό­ψεις, συ­ναι­σθήμα­τα κι ο­τι­δή­πο­τε συμ­βαί­νει γύ­ρω μου. Εί­μαι πα­ρα­τη­ρη­τής!

Πού μέ­νεις τώ­ρα;

Το «τώ­ρα» εί­ναι πο­λύ εύ­στο­χη λέ­ξη κι αυ­τή πο­λύ εύ­στο­χη ε­ρώ­τη­ση, που πε­ρι­λαμ­βά­νει τα πά­ντα (γέ­λια)! Εί­χα μια σχέ­ση και συ­ζού­σα. Χώ­ρι­σα και τώ­ρα έ­χω ε­πι­στρέ­ψει στο σπί­τι μου, στου Ζω­γρά­φου.

Ποια μέ­ρη της Α­θή­νας προ­τι­μάς;

Κυ­ρί­ως το κέ­ντρο. Δε συ­μπα­θώ πο­λύ τα μέ­ρη, που δεν έ­χουν γει­το­νιές, ό­πως κά­τι προ­ά­στια που χρειά­ζε­σαι αυ­το­κί­νη­το για να πας στο πε­ρί­πτε­ρο!

Πού συ­χνά­ζεις;

Τώ­ρα τε­λευ­ταί­α πη­γαί­νω στα Πε­τρά­λω­να, στις Πλειά­δες, στο Θε­ρα­πευ­τή­ριο και στη Βρα­ζι­λιά­να για κα­φέ.

Διά­βα­σα ό­τι σου αρέ­σει πο­λύ ο Tarantino και πως α­νά­με­σα στο ποπ- κορ­ν και τις ται­νί­ες του, έ­χουν γεν­νη­θεί οι πρώ­τοι και πιο δυ­να­τοί έ­ρω­τές σου.

Στο σι­νε­μά έ­δω­σα το πρώ­το μου φι­λί! Ο Tarantino, μα­ζί με τον Fellini, εί­ναι α­πό τους α­γα­πη­μέ­νους μου σκη­νο­θέ­τες.

Ε­ρω­τεύ­ε­σαι εύ­κο­λα;

Δεν ξέ­ρω αν ε­ρω­τεύ­ο­μαι εύ­κο­λα, αλ­λά πά­ντα βρί­σκο­μαι σε μί­α ε­ρω­τεύ­σι­μη κα­τά­στα­ση. Ε­πι­διώ­κω τον έ­ρω­τα σε ό, τι κά­νω!

Πώς λει­τουρ­γείς, ό­ταν εί­σαι ε­ρω­τευ­μέ­νος;

Στο photoshop υ­πάρ­χει έ­να φίλ­τρο, το saturate, που στα­δια­κά ζε­σταί­νει τα χρώ­ματα. Α­πό παλ γί­νο­νται ξαφ­νι­κά ό­λα ζε­στά και κόκ­κι­να σαν του Αλ­μο­δο­βάρ… Έ­τσι λει­τουρ­γώ!

Και για πό­σο ζε­σταί­νο­νται αυ­τά τα χρώ­μα­τα;

Έ­λα ντε! Αυ­τή εί­ναι η α­πο­ρί­α.

Φρο­ντί­ζου­με να τα δια­τη­ρού­με ζε­στά;

Ε­γώ δε θέ­λω να εί­μαι συ­νέ­χεια ε­ρω­τευ­μέ­νος ή να μπαίνω στη δια­δι­κα­σί­α να προ­στα­τεύ­σω μια σχέ­ση. Αν δω ό­τι έ­χει κά­νει τον κύ­κλο της, α­πλώς φεύ­γω.

Την η­λί­κί­α σου τη λες;

Τριά­ντα έ­ξι!

Φαί­νε­σαι πο­λύ μι­κρό­τε­ρος!

Ελ­πί­ζω πο­λύ στο ό­τι μπο­ρώ και σκέ­φτο­μαι ως 25ά­ρης.

«Δύ­ο γυ­ναί­κες σε μί­α καρ­διά…» Αυ­το­βιο­γρα­φι­κός ο στί­χος;

Κα­τά φα­ντα­σί­α, ναι!

«Ό­ποιος ζη­λεύ­ει μά­τια μου, να ξέ­ρεις α­γα­πά­ει»;

Ε, ναι, εί­μαι ζη­λιά­ρης!

«Ε­θι­σμός…» Σε τι νιώ­θεις ε­θι­σμέ­νος;

Νο­μί­ζω πως ό­λοι έ­χου­με πολ­λούς μι­κρούς ε­θι­σμούς. Από την κα­τα­νά­λω­ση και το τσι­γά­ρο μέ­χρι τις ου­σί­ες και το αλ­κο­όλ. Μπο­ρώ να σου πω ό­τι εί­μαι ε­θι­σμέ­νος στα πά­ντα, αλ­λά μπο­ρώ ανά πά­σα στιγ­μή και με την ί­δια ά­νε­ση να α­πο­βάλ­λω αυ­τόν τον ε­θι­σμό.

«Τρε­λό α­πό χα­ρά..» Τι σου δί­νει χα­ρά;

Η ί­δια η ζω­ή! Το ό­τι αύ­ριο θα πά­ρω την ε­φη­με­ρί­δα μου και θα α­ρά­ξω στην Καλ­λι­δρο­μί­ου και με­τά θα πά­ω στο πάρ­τι του φί­λου και ντράμερ της μπά­ντας, Νί­κου Πα­πα­βρα­νού­ση.

Η οι­κο­γέ­νεια σού α­ρέ­σει;

Των φί­λων μου, ναι! Η δι­κή μου, ό­μως, θα πρέ­πει να πε­ριμέ­νει για να εί­ναι ευ­τυ­χι­σμέ­νη.

Ποιοι εί­ναι οι πιο ση­μα­ντι­κοί άν­θρω­ποι στη ζω­ή σου;

Η οι­κο­γέ­νειά μου, οι φί­λοι μου αλ­λά κι ό­λοι ό­σοι γνωρί­ζω κι α­πο­κτώ μί­α σχέ­ση ή ό­χι μα­ζί τους. Ό­σοι φί­λοι γι­νό­μα­στε ε­ρα­στές και με­τά α­πό ε­ρα­στές ξα­να­γι­νό­μα­στε φί­λοι…

 

– Έ­χει γε­νέ­θλια στις 13 Μαΐ­ου, εί­ναι 36 ε­τών και Ταύ­ρος

– Με­γά­λω­σε στο Α­γρί­νιο

– Έ­χει έ­ναν με­γα­λύ­τε­ρο α­δελ­φό, που ασχο­λεί­ται με τη φω­το­γρα­φί­α

– Έ­χει πα­ρα­κο­λου­θή­σει σε­μι­νά­ρια μου­σι­κής και κι­νη­μα­το­γρά­φου, με κα­θη­γη­τή τον Ennio Morricone

– Α­γα­πη­μέ­νο του τρα­γού­δι εί­ναι το All the world is green του Τom Waits

– Τυ­χε­ρός του α­ριθ­μός εί­ναι ο «13»