Τα πιο βαρετά πράγματα στην Ελλάδα του 2012

Αυτά είναι τα πράγματα που ανακαλύψαμε ότι είναι βαρετά στην Ελλάδα του 2012

Να αλλάζεις γραμμή στο μετρό

Όπως και να το κάνεις, είναι σαν κάποιος μικρός θεός να παίζει με τα νευρά σου. Γιατί ναι, μπορεί να είναι ζόρικο το γεγονός ότι στριμώχνεσαι όπως η σαρδέλα στη κονσέρβα, αλλά τουλάχιστον παραμένεις σε αυτή τη φάση μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Σκέψου την περίπτωση να πρέπει  να «ξεδιπλωθείς» για να αλλάξεις γραμμή και να τραβήξεις τα ίδια και τα χειρότερα μέχρι να φτάσεις στον τελικό σου προορισμό. Απαράδεκτο;  Σε συνδυασμό με την μπόχα, τις φωνές, τον χαμό, το κακό, μετράς τις στάσεις μια-μια βλαστημώντας, αναρωτώμενος πως γίνεται τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Τα τουρκικά σήριαλ

Δεν ντρέπεστε ρε που πήγατε να πιάσετε στο στόμα σας τα Μυστικά της Εδέμ;  Ορίστε σενάρια και μάλιστα τρισχειρότερα. Που να έχουν αυτοί οι ουγκου-μπούγκου φαντασία; Πληροφοριακά, μαθαίνω από μανάδες φίλων και τη δικιά μου ότι η υπόθεση είναι σχεδόν η ίδια σε κάθε σειρά, με τον εκάστοτε Τουρκαλά να νομίζει πως είναι ο Alain Delon της Τουρκιάς. Κερασάκι στη τούρτα η τουρκική γλώσσα, που όταν την ακούς, νομίζεις ότι κάποιος προσπαθεί να ξεφορτωθεί τη μπριζόλα που του έκατσε στο λαιμό. Άντε ρε  φτιάξτε κανένα ιμάμ-μπαϊλντι που θέλατε και σειρές. Όταν εμείς είχαμε Φώσκολο, εσείς ψάχνατε πρίζες για την τηλεόραση, γκέγκε;

Τα notifications στο Facebook

Που όχι απλά έχεις βαρεθεί να τα κοιτάς, αλλά είσαι και πεπεισμένος πως τα εννιά στα δέκα θα είναι και μπαρούφες. To pc σου γεμίζει ειδοποιήσεις, για να ανακαλύψεις τελικώς ότι  οι περισσότερες από αυτές είναι ‘‘likes’’. Υπερτραγική βαρεμάρα, προκαλούν και τα διάφορα events στα οποία είσαι προσκεκλημένος χωρίς να το θέλεις,  με μπάντες όπως οι ‘‘Priximo’’  να σε θυμούνται σε κάθε τους live εμφάνιση. Ποια είναι η βαρεμάρα στην όλη υπόθεση; Φυσικά το να κάθεσαι να τα σβήνεις.

Η ατάκα «δεν ξέρω τι θέλω»

Καλώς ή κακώς, οι γυναίκες παίζουν ρόλο στη ζωή μας. Την εν λόγω ατάκα, όχι μόνο την έχουμε μάθει απ’ έξω, αλλά πλέον έχουμε μάθει να υπολογίζουμε και τον χρόνο που θα μας την πετάξουν. Αν κάποτε αναρωτιόμασταν τι κάνουμε στραβά, πλέον έχουμε κατανοήσει ότι κάθε φορά που την ακούμε, αντιμετωπίζουμε μια περίεργη τύπισσα. Και συγνώμη δηλαδή τι είναι οι άντρες;  Ινστιτούτο επαγγελματικού προσανατολισμού;

Οι επαναλήψεις στην τηλεόραση

Με την κρίση να βαράει τη χώρα με βαριοπούλα, τα κανάλια αποφάσισαν να μας δείξουν την ‘‘γκαρνταρόμπα ‘’ από σειρές τους. Λεφτά για νέες παραγωγές δεν υπάρχουν, ιδέες καλές δεν υπάρχουν, αυθεντικοί ηθοποιοί στη νέα γενιά δεν υπάρχουν, οπότε πάμε στα παλιά. Ειδικά τώρα που μπήκε ο Αύγουστος, όλα και κάποια Κατερινά Γιουλάκη θα σκάσει από το Ρετιρέ της.

Η γυναικεία γκρίνια

Για τα ταξί που κάνουν απεργία, για τις γόβες που δεν υπήρχαν σε άλλο νούμερο, για το γεγονός ότι δεν σε καταλαβαίνουμε. Ε και; Η γκρίνια είναι γκρίνια, πυρπολεί εν ριπή οφθαλμού, σε κουράζει σαν διάδρομος γυμναστηρίου και μια μέρα συνειδητοποιείς ότι έχεις μάθει απ’ έξω την κασέτα. Οι πιο ψαγμένοι και εκπαιδευμένοι από εμάς, την αντιμετωπίζουμε είτε με το να μην δίνουμε σημασία, είτε να της λέμε να γυρίσει στη μάνα της. Βαρετό το σκηνικό, βαρετή η γκόμενα, βαρετή και η μάνα της. Μήπως να πάρουμε σκύλο;

Η ελληνική πολιτική

Πιο βαρετή από την μπιρίμπα, πιο άχρηστη από την σκωληκοειδίτιδα πιο αψυχολόγητη από τη συμπεριφορά μιας πάπιας. Τα είδαμε στις εκλογές με την εποχή, τα βλέπουμε κάθε μέρα και με τον κοσμάκη που δηλώνει πιο αηδιασμένος από ποτέ. Δεν θα πω ‘‘τσίρκο’’ που λένε κάποιοι, αλλά ότι το θέμα σταμάτησε να έχει ‘‘ενδιαφέρον’’ είναι γνωστό πλέον εδώ και πολλά χρόνια.

Η φράση «κουκλίτσα μου»

Το ακούσαμε παντού και από όλους. Από συνεργάτες, από φίλους, από χαζογκόμενες, από πιτσιρίκια, από φιλάθλους αντίπαλης ομάδας. Όχι, δεν είναι αστείο πλέον. Βασικά δεν ήταν ποτέ. Και βαρεθήκαμε να σε βλέπουμε να το γράφεις σε κάθε σου post στα socialmedia. Κατάλαβες κουκλίτσα μου;

Η αναμονή στις τουαλέτες των clubs

Φαντάσου τον εαυτό σου να περιμένει σε μια ατελείωτη ουρά για να κάνεις την ανάγκη σου, τη στιγμή που ο τόπος είναι κατειλημμένος από τελειωμένες πιτσιρίκες που βγάζουν τα ματάκια τους και από τυπάδες που βγάζουν όσα έχουν πιει. Τις περισσότερες φορές αηδιάζεις και μόνο στην ιδέα να περιμένεις.

Οι συχνές απεργίες

Την πρώτη φορά αναρωτιόμασταν  τι συνέβη. Τη δεύτερη υποθέσαμε πως τα πράγματα είναι σοβαρά. Την τρίτη ρίξαμε τόσες κατάρες που φτερνίζονται ακόμα και τα πεθαμένα των απεργών. Πλέον η απεργία σε αυτή τη χώρα, είναι ακριβώς το ίδιο συνήθειο με τον  καφέ και δεν μας προκαλεί απολύτως καμία έκπληξη. Τα πάντα σηκώνουν χειρόφρενο, οι Δ.Υ. βγάζουν τη λίμα για τα νύχια, και οι αξούριστες επαναστάτριες, οδηγούν τα πλήθη με την ντουντούκα στο χέρι. Στη χώρα που η τρέλα συναντά την βλακεία, όλα είναι πιθανά και ακόμη αναρωτιόμαστε γιατί δεν τους έχουμε περάσει όλους αυτούς από λεπίδι. Στα φοιτητικά τα λημέρια οι σχολές κλείνουν, οι καθηγητές απεργούν και οι παρατάξεις σκέφτονται ποιον τραγίκουλα θα υποστηρίξουν. Μιλάμε για τη μόνη χώρα, που έχει site(apergies.gr), ώστε να ενημερωνόμαστε για το τι θα μας ξημερώσει. Πάλι καλά που ήρθε το καλοκαίρι και ηρεμήσαμε λίγο.

Οι καθυστερήσεις πληρωμών

Ναι ρε συν-Έλληνα, και θες να σου πω γιατί; Όταν πρωτοξεκίνησε αυτό το κακό τα παίρναμε στο κρανίο.  Μετά απειλούσαμε θεούς και δαίμονες. Τελικά φτάναμε στο σημείο ή να πλακωνόμαστε στα δικαστήρια ή να αποχωρούμε από την εργασία μας, κλείνοντας στενά ραντεβού με την επιθεώρηση εργασίας.  Πλέον έχουμε κουραστεί να παίρνουμε τηλέφωνα στα λογιστήρια ώστε να μάθουμε πότε θα μπουν τα λεφτά μας. Το κάνουμε τόσες πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα, που έχει καταντήσει μια από τις μεγαλύτερες βαρεμάρες της ζωής μας. Οι απαντήσεις είναι ως επί το πλείστον αρνητικές, τα μούτρα μας είναι μέχρι το πάτωμα και ψάχνουμε το κουράγιο να κάνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα την επόμενη μέρα.

Πηγή:kamarinia.gr