Υπάρχει φιλία με τους πρώην; Η απάντηση αποστομωτική – Να δούμε ποιος διαφωνεί!
«Είσαι φίλη με τον πρώην σου;». Μια ερώτηση που ακούγεται αθώα, σχεδόν απλή, αλλά κουβαλάει μέσα της ολόκληρη ιστορία. Και συνήθως ακολουθεί η διευκρίνιση: «Θέλετε δηλαδή να πείτε ότι υπάρχει φιλία μεταξύ πρώην;».
Ήταν μία σχέση. Με κοινές στιγμές, με επαφές, με σώμα και συναίσθημα, με προσδοκίες, με τσακωμούς, με όνειρα που είτε πραγματοποιήθηκαν είτε έμειναν στη μέση. Μια σχέση δεν είναι απλώς δύο άνθρωποι που έκαναν παρέα. Είναι δύο άνθρωποι που ενώθηκαν σε ένα πολύ συγκεκριμένο πεδίο: το ερωτικό. Και όταν αυτό το πεδίο κλείνει, όταν κάτι τελειώνει, δεν είναι πάντα ξεκάθαρο σε ποιο ράφι μπαίνει ο άλλος.
Η φιλία είναι κάτι διαφορετικό
Η φιλία είναι κάτι διαφορετικό. Έχει άλλους όρους, άλλες βάσεις. Δεν κουβαλάει – τουλάχιστον θεωρητικά – ερωτική ένταση, ζήλια, απωθημένα. Δεν έχει το «εμείς» που κάποτε σχεδίαζε μέλλον. Γι’ αυτό και η μετάβαση από το «ήμασταν μαζί» στο «είμαστε φίλοι» δεν είναι απλή αλλαγή ταμπέλας. Είναι μετατόπιση συναισθήματος. Και αυτό δεν γίνεται με μια απόφαση που παίρνεται σε μια συζήτηση λήξης.
VIRAL
Τελείωσε. Αυτή είναι η λέξη-κλειδί. Αν τελείωσε πραγματικά, αν έγινε η εσωτερική δουλειά, αν ειπώθηκαν όσα έπρεπε να ειπωθούν και αν θρηνήθηκε αυτό που χάθηκε, τότε ίσως – ίσως – να μπορεί να σταθεί μια νέα μορφή σχέσης. Μια φιλία που δεν θα πατάει πάνω στα απομεινάρια της παλιάς, αλλά θα έχει χτιστεί από την αρχή, σε άλλο έδαφος.
Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Πάντα υπάρχουν. Υπάρχουν άνθρωποι που χώρισαν με σεβασμό, χωρίς προδοσίες, χωρίς βαριά τραύματα. Που κατάλαβαν ότι δεν ταιριάζουν ως σύντροφοι, αλλά εκτιμούν ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η φιλία μπορεί να είναι ειλικρινής. Όχι ως μεταμφίεση, αλλά ως συνειδητή επιλογή.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Εκείνη που δεν λέγεται εύκολα. Μια ελπίδα που δεν έσβησε. Ένα απωθημένο που δεν λύθηκε. Ένα «και μήπως τώρα γίνει;» που τρυπώνει ύπουλα στις συναντήσεις για καφέ. Και το λέμε φιλία; Ας το πούμε. Αν μας βολεύει, ας το ονομάσουμε έτσι. Οι λέξεις καμιά φορά λειτουργούν σαν κουβέρτα· σκεπάζουν ό,τι δεν θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα.
Το θέμα όμως δεν είναι τι λέμε στους άλλους. Το θέμα είναι τι λέμε στον εαυτό μας. Αν μέσα μας περιμένουμε ένα μήνυμα παραπάνω, ένα βλέμμα διαφορετικό, μια συγκυρία που θα ξανανοίξει την πόρτα, τότε δεν μιλάμε για καθαρή φιλία. Μιλάμε για αναμονή. Για μια σχέση που δεν έχει κλείσει πραγματικά, απλώς έχει αλλάξει μορφή για να είναι πιο ανεκτή.
Και ίσως δεν είναι κακό αυτό. Οι άνθρωποι δεν λειτουργούμε με διακόπτες. Δεν πατάμε «off» και όλα σβήνουν. Χρειαζόμαστε χρόνο. Χρειαζόμαστε απόσταση. Χρειαζόμαστε ειλικρίνεια. Το πρόβλημα ξεκινά όταν κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Όταν βαφτίζουμε τη λαχτάρα «άνεση» και την προσμονή «χαλαρή επικοινωνία».
Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε κάτι μεταξύ μας: ότι στον εαυτό μας δε θα λέμε ψέματα. Ότι θα τολμήσουμε να παραδεχτούμε τι νιώθουμε, ακόμη κι αν αυτό μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Ότι θα ξέρουμε – έστω και σιωπηλά – αν αυτό που ζούμε είναι όντως φιλία ή μια μεταβατική κατάσταση.
Και ίσως, όταν αντέξουμε, να πούμε την αλήθεια. Όχι απαραίτητα στον άλλον. Πρώτα σε εμάς. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να επιλέξουμε συνειδητά: ή προχωράμε πραγματικά μπροστά ή μένουμε σε μια γκρίζα ζώνη που μοιάζει ασφαλής αλλά μας κρατάει στάσιμους.
Η φιλία μεταξύ πρώην μπορεί να υπάρξει. Αλλά δεν είναι ο κανόνας. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς, ωριμότητας και καθαρών συναισθημάτων. Και αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ας μη φοβηθούμε να πούμε ότι απλώς δεν είμαστε ακόμα εκεί.
Το σημαντικό δεν είναι η ταμπέλα. Είναι η αλήθεια. Και αυτή, όσο δύσκολη κι αν είναι, μας ελευθερώνει περισσότερο από οποιαδήποτε βολική λέξη.
0 ΣΧΟΛΙΑ