«Τον αυτοκτόνησαν»: Η σοκαριστική αλήθεια για τα τουρκικά πλοία, το χαμένο χαμόγελο του Μανώλη Τσικνάκη και η τελική δικαίωση που τρέμουν οι ένοχοι για την δολοφονία του φαντάρου στη Ρω

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν υποθέσεις στα αστυνομικά χρονικά που δεν κλείνουν ποτέ πραγματικά, παρά τα χρόνια που περνούν και τα επίσημα πορίσματα που επιχειρούν να βάλουν μια τελεία. Μια τέτοια σκοτεινή και αβυσσαλέα ιστορία είναι εκείνη του 22χρονου στρατιώτη Μανώλη Τσικνάκη, ο οποίος έχασε τη ζωή του κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες ξημερώματα Τετάρτης, στις 27 Ιουνίου 2018, πάνω στην ακριτική βραχονησίδα της Ρω. Ενώ ο κρατικός μηχανισμός και οι ένοπλες δυνάμεις έσπευσαν να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για αυτοκτονία, η κραυγή αγωνίας της οικογένειας, οι μαρτυρίες συνφάνταρων και τα αποκαλυπτικά ευρήματα τεχνικών συμβούλων σκιαγραφούν την εικόνα μιας συγκλονιστικής συγκάλυψης πίσω από την οποία κρύβεται δολοφονία ή ένα τραγικό ατύχημα που βαφτίστηκε «χειροβοφίδα» αυτοχειρίας.

Από τον κάμπο της Μεσαράς στη σκοπιά του θανάτου

Ο Μανώλης Τσικνάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλιά, ένα γραφικό χωριό έξω από τις Μοίρες του νομού Ηρακλείου στην Κρήτη, σε μια δεμένη και αγαπημένη οικογένεια. Γιος του γνωστού βιολιτζή και μουσικού Γιάννη Τσικνάκη, ο Μανώλης είχε κληρονομήσει το καλλιτεχνικό ταλέντο, παίζοντας λαούτο και κιθάρα, ενώ συχνά συνόδευε τον πατέρα του σε τοπικά γλέντια και μουσικές παρέες. Όλοι όσοι τον γνώριζαν τον περιέγραφαν ως την ψυχίδα της παρέας, ένα παλικάρι γεμάτο ζωντάνια, εξυπνάδα και μόνιμο χαμόγελο.

Όταν ήρθε η ώρα να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, ο Μανώλης δεν επιδίωξε να πάρει κάποια «βολική» μετάθεση κοντά στο σπίτι του. Αντίθετα, ζήτησε ο ίδιος να βρεθεί στην πρώτη γραμμή, στα σύνορα, παίρνοντας μετάθεση για τη διοίκηση άμυνας νήσου Μεγίστης στο Καστελόριζο και από εκεί στο απομονωμένο φυλάκιο της βραχονησίδας Ρω. Εκεί, ανάμεσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα πέτρας και θάλασσας, οι 25 στρατιώτες ζούσαν απομονωμένοι, μετρώντας τις μέρες για την απόλυσή τους. Ωστόσο, λίγο πριν ο Μανώλης πάρει τη μετάθεση που περίμενε για να επιστρέψει στην Κρήτη, η μοίρα του επεφύλασσε ένα τραγικό παιχνίδι.

Το χρονικό της μοιραίας νύχτας και τα «παράλογα» στοιχεία

Σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα, στις 27 Ιουνίου 2018, γύρω στις 8:40 το πρωί, ο νεαρός στρατιώτης βρέθηκε νεκρός στη σκοπιά του (στο παρατηρητήριο «Μάτι»), φέροντας τραύμα από το υπηρεσιακό του τυφέκιο G3A3. Η πρώτη ανακοίνωση έκανε λόγο για αυτοκτονία. Ωστόσο, οι μαρτυρίες των στρατιωτών που ανέβηκαν στο σημείο για να μεταφέρουν τη σορό με το φορείο αποκαλύπτουν μια σειρά από ανατριχιαστικές ανακολουθίες:

• Η κατάσταση του σώματος: Ο Βασίλης και οι άλλοι συνφάνταροι που έφτασαν στο σημείο διαπίστωσαν ότι το σώμα του Μανώλη δεν ήταν ζεστό, όπως θα άρμοζε σε έναν άνθρωπο που μόλις είχε αυτοπυροβοληθεί. Ήταν εντελώς παγωμένο, με γκρίζα μάτια, ενώ πάνω του είχαν ήδη αρχίσει να κινούνται μυρμήγκια, δείχνοντας εικόνα θανάτου τουλάχιστον τριών με τεσσάρων ωρών.
• Η «μπουγάδα» πριν από τη Δικαιοσύνη: Πριν καν προλάβει να ανέβει στο σημείο γιατρός ή αρμόδια κλιμάκια για αυτοψία, δόθηκε η εντολή να πλυθεί το χώμα στο σημείο όπου έπεσε ο στρατιώτης, εξαφανίζοντας κρίσιμα ίχνη.
• Η απουσία θορύβου: Σε ένα μικροσκοπικό νησί όπου η ησυχία είναι τόσο απόλυτη που τη νύχτα ακούγονται τα ποντίκια να περπατούν στο χώμα, κανένας από τους 25 ανθρώπους δεν άκουσε τον παραμικρό πυροβολισμό στις 8:30 το πρωί.

Η μαρτυρία-σοκ για την πραγματική ώρα του πυροβολισμού

Το στοιχείο που τιναζει στον αέρα το επίσημο σενάριο αφορά τον χρόνο του μοιραίου συμβάντος. Στρατιώτης που είχε παραδώσει τη σκοπιά στον Μανώλη εκείνο το ξημέρωμα κατέθεσε αρχικά ότι πετάχτηκε από έναν δυνατό πυροβολισμό όχι το πρωί, αλλά στις 6:37. Την ίδια ώρα, κοιτάζοντας προς τη θάλασσα και τα τουρκικά παράλια, διαπίστωσε ότι πλοία της τουρκικής ακτοφυλακής είχαν βγει σε επιφυλακή επειδή είχαν ακούσει και εκείνα τον πυροβολισμό στη νυχτερινή ησυχία.

Αυτό σημαίνει ότι ανάμεσα στις 6:37 (ώρα του πυροβολισμού) και στις 8:30 (ώρα που σήμανε επίσημος συναγερμός) μεσολάβησαν δύο ολόκληρες ώρες απόλυτης σιωπής και μυστηριώδους κινητικότητας πάνω στο νησί. Παρά τις αρχικές πιέσεις και τις μεταγενέστερες αλλαγές στις καταθέσεις ορισμένων μαρτύρων λόγω φόβου, το χρονικό αυτό χάσμα παραμένει η μεγαλύτερη απόδειξη ότι κάτι αποσιωπήθηκε.

Η αποκάλυψη των τεχνικών συμβούλων: Δεν ήταν G3, ήταν πιστόλι

Η οικογένεια του Μανώλη, αρνούμενη από την πρώτη στιγμή την εκδοχή της αυτοχειρίας, ανέθεσε την υπόθεση σε ειδικούς πραγματογνώμονες. Η ιατροδικαστής Ελπίδα Πανουδάκη και ο ειδικός οπλουργός Γιάννης Τσιάμπας εξέτασαν τα στοιχεία και κατέληξαν σε συμπεράσματα που σοκάρουν:

• Το είδος του όπλου: Το τυφέκιο G3A3 είναι ένα βαρύ, πανίσχυρο στρατιωτικό όπλο που, αν πυροβοληθεί από μηδενική απόσταση στο κεφάλι, προκαλεί ολική καταστροφή και διάλυση του κρανίου. Στην περίπτωση του Μανώλη, το τραύμα ήταν καθαρό, παραπέμποντας σαφώς σε πλήγμα από βραχύκανο όπλο, δηλαδή πιστόλι (π.χ. 45άρι).
• Η ανατομία και η φυσική: Ο Μανώλης ήταν αριστερόχειρας, γεγονός που καθιστά πρακτικά αδύνατο να σηκώσει ένα βαρύ μακρύκανο όπλο 5,5 κιλών και να πυροβολήσει τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού του με τον τρόπο που περιέγραφε το πόρισμα.
• Τα στοιχεία της σκηνής: Από τα γυαλιά μυωπίας του έλειπε ο ένας φακός, ενώ τα προσωπικά του αντικείμενα ήταν σκορπισμένα, υποδεικνύοντας πιθανή πάλη.

Η δικαστική εξέλιξη και ο διαρκής αγώνας της οικογένειας

Χάρη στην επιμονή της οικογένειας, των νομικών τους εκπροσώπων (όπως της δικηγόρου Αλεξάνδρας Σπανάκη) και στις αποκαλύψεις της ερευνητικής δημοσιογραφίας (μέσω εκπομπών όπως το Φως στο Τούνελ), η υπόθεση πήρε νέα τροπή. Ο στρατιωτικός εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά παντός υπευθύνου, αμφισβητώντας επίσημα το σενάριο της αυτοκτονίας.

Παρά τις εσωτερικές Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις (ΕΔΕ) που επιμένουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στις νέες αποδείξεις, τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα: Ποιος διέθετε παράνομο πιστόλι πάνω στη βραχονησίδα; Μήπως ο Μανώλης είδε κάτι που δεν έπρεπε να δει σε μια ευαίσθητη παραμεθόριο ζώνη; Ή μήπως επρόκειτο για ένα θανάσιμο ατύχημα από κακή χρήση όπλου που καλύφθηκε πανικόβλητα από τη διοίκηση για να αποφευχθούν οι ευθύνες;

Οκτώ και πλέον χρόνια μετά το μοιραίο ξημέρωμα, στη Γαλιά του Ηρακλείου, η μάνα, ο πατέρας και η αδερφή του Μανώλη συνεχίζουν να ζουν με την ανοιχτή πληγή. Το λαούτο του παλικαριού παραμένει βουβό, και τα σπασμένα του γυαλιά θυμίζουν διαρκώς ότι η αλήθεια είναι θαμμένη κάτω από τις πέτρες της Ρω, περιμένοντας τη δικαίωση που αργεί αλλά δεν πρέπει να λησμονηθεί.