Σεχίδης, Στεφανόπουλος: 4 φρικιαστικά εγκλήματα που μας έκαναν να κοιμηθούμε με το φωτάκι ανοιχτό

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσουμε κάποια τηλεοπτική σειρά για να τρομάξουμε με φανταστικούς εγκληματίες και serial killers που κυνηγάνε και βασανίζουν μέχρι θανάτου τα θύματά τους. Η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη από περιστατικά άγριων δολοφονιών που έχουν διαπραχθεί για λόγους ζήλιας αλλά και για να τροφοδοτήσει κάποιος το αίσθημα της εκδίκησης. Ξεχνάει κανείς τη διαβόητη «φαρμακούλα» που δηλητηρίασε για να εκδικηθεί για τις κόρες της, τον Παναγιώτη Φραντζή, τον Μανούλη Δουρή και την υπόθεση του Άκη Πάνου; Τα εγκλήματα πάθους είναι επίσης αναρίθμητα.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις που θα προβάλλουν την απύθμενη αγριότητα της ανθρώπινης φύσης και έχουν μείνει στην ιστορία. Το Athensmagazine.gr συγκεντρώνει λίγες μόνο από αυτές τις περιπτώσεις που θα στοιχείωσουν τα όνειρά σας.

«Να πεθάνουν όλες οι π…νες»

Φθινόπωρο του 1995: Εθνική οδός Αθηνών – Λαμίας. Το πτώμα μιας 29χρονης σεξεργάτριας εντοπίζεται από αστυνομικούς διαμελισμένο. Ο δολοφόνος της, αφού τη στραγγάλισε, της αφαίρεσε τα σπλάχνα, της έκοψε τις θηλές και τεμάχισε τα άκρα της. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ανήμερα των Χριστουγέννων, μια άλλη σεξεργάτρια εντοπίζεται νεκρή σε ένα δρόμο του Βοτανικού. Στοιχεία κοινά με το φόνο της πρώτης δείχνουν στην αστυνομία ότι το έγκλημα έγινε από τον ίδιο δράστη. Οι ερευνητές μιλούν ξεκάθαρα πια για έναν serial killer που έχει βάλει στόχο τις γυναίκες που εκδίδονται. Πολλές από αυτές κάνουν επίσημες καταγγελίες στα αστυνομικά τμήματα του κέντρου για έναν άντρα που κυκλοφορεί με λευκό βανάκι και έχει επιχειρήσει αρκετές φορές να τους επιτεθεί.

Όλες οι έρευνες δείχνουν τον ίδιο άντρα. Είναι ο Αντώνης Δαγκλής, μόλις 22 ετών, οδηγός νταλίκας. Ζει με τη μητέρα του σε ένα φτωχικό ισόγειο και κυκλοφορεί πράγματι με ένα λευκό βαν. Η αστυνομία τον συλλαμβάνει λίγες μέρες μετά, τη στιγμή που πλησιάζει μια ιερόδουλη σε πιάτσα της Λεωφόρου Ποσειδώνος. Στο βαν του βρίσκουν ένα στρώμα από αφρολέξ και ένα κουτί με εργαλεία. Δεν προβάλλει καμία αντίσταση. Ακολουθεί τους αστυνομικούς και στον ανακριτή παραδέχεται τα πάντα και επιπλέον ομολογεί μία δολοφονία που είχε κάνει στα 18 του –τέσσερα χρόνια πριν από τη σύλληψή του– και δεν την είχε αντιληφθεί κανείς.

Ο νεαρός τότε Δαγκλής είχε στραγγαλίσει μια σεξεργάτρια στην περιοχή του Καρέα, κατά τη διάρκεια του σεξ. Αμέσως μετά, τεμάχισε το πτώμα της και πέταξε τα κομμάτια σε διάφορους κάδους σκουπιδιών της Αττικής. «Πολλές φορές στο πρόσωπο της γυναίκας που στραγγάλιζα έβλεπα τη μάνα μου. Την ώρα που σκότωνα τις ιερόδουλες νόμιζα ότι σκότωνα εκείνη», είπε αργότερα στο δικαστήριο.

Ο Δαγκλής, όπως εξομολογήθηκε, είχε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς ο πατέρας του κακοποιούσε τον ίδιο και τη μητέρα του. Στα 12 του πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του άρχισε να εργάζεται σε διαβόητα μπαρ της γειτονιάς. Έτσι εκείνος ανέπτυξε ένα βαθύ μίσος για τις γυναίκες, και ειδικά τις ιερόδουλες. Η δίκη του ήταν επεισοδιακή. Την πρώτη μέρα ο ίδιος αυτοτραματίστηκε στο πόδι και χρειάστηκε ράμματα, ενώ μία από τις επόμενες μέρες η μητέρα του έπαθε εγκεφαλικό μέσα στην αίθουσα. Ο ίδιος καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια – η μεγαλύτερη ποινή που είχε δοθεί ποτέ σε κατηγορούμενο μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής. Κρεμάστηκε μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τεμάχιζε τα πτώματα ενώ άκουγε Τσαϊκόφσκι

Το 1996 ο Θεόφιλος Σεχίδης είναι φοιτητής της Νομικής στην Κομοτηνή. Έχει μεγαλώσει στη Θάσο, σε μια μέση οικογένεια. Ζει στη Βόρεια Ελλάδα για τις σπουδές του, αλλά επισκέπτεται συχνά το νησί του. Ένα αγόρι σαν όλα τα άλλα, θα έλεγε κανείς. Φαινομενικά. Στις 20 Μαΐου η οικογένειά του εξαφανίζεται, και συγκεκριμένα χάνονται τα ίχνη των γονιών του, της 26χρονης αδερφής του, της γιαγιάς του και του θείου του. Ο τελευταίος είχε έρθει στην Ελλάδα εκείνες τις μέρες μαζί με τη σύζυγό του από το Βέλγιο όπου ζούσαν για να δουν την υπόλοιπη οικογένεια. Ο Σεχίδης μαζί με τη θεία του αρχίζουν την αναζήτηση. Ο νεαρός φοιτητής πηγαίνει μόνος του στην αστυνομία ζητώντας βοήθεια. Η έρευνα ξεκινά. Η θεία του όμως δεν φαίνεται να έχει πειστεί πως μια ολόκληρη οικογένεια εξαφανίστηκε έτσι απλά. Ξέρει ότι ο ανιψιός της έχει απασχολήσει πολλές φορές την οικογένεια με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του – «ήταν πάντα παράξενο παιδί», θα πει αργότερα. Τον υποπτεύεται αμέσως.

Η φρίκη τώρα αρχίζει. Ο Σεχίδης, μετά από δύο μήνες άκαρπων αναζητήσεων, τα ομολογεί όλα. Σκότωσε και τεμάχισε τον πατέρα, τη μητέρα, την αδερφή, τη γιαγιά και το θείο του. Διαβολικά ψύχραιμος και αδίστακτος, δίνει κάθε λεπτομέρεια στις Αρχές, μέχρι και το ανατριχιαστικό στοιχείο ότι την ώρα που τεμάχιζε τα πτώματα άκουγε Τσαϊκόφσκι. Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι φόνοι ήταν αποτέλεσμα αυτοάμυνας: Η οικογένειά του ήθελε να τον δολοφονήσει, θα πει. Η τραγωδία ξεκίνησε όταν το πρωί της 19ης Μαΐου του 1996 ο θείος του τού ζήτησε να κάνουν μια βόλτα για να συζητήσουν για το μέλλον του και τις παράξενες συμπεριφορές και εκρήξεις που είχε. Η συζήτηση ξέφυγε γρήγορα και ο νεαρός φοιτητής έσπρωξε το θείο του από ύψος 10 μέτρων.

«Με απείλησε με μαχαίρι», είπε αργότερα στους αστυνομικούς. Όταν τον πλησίασε και είδε πως δεν είχε πεθάνει του έκοψε το λαιμό με ένα μαχαίρι. Ψύχραιμος τον έκρυψε κάτω από μερικούς θάμνους και επέστρεψε σπίτι του. Στη διαδρομή αγόρασε μια καραμπίνα. Λίγες ώρες μετά, πυροβόλησε τον πατέρα του καθώς έμπαινε στο σπίτι. «Με απείλησε με μαχαίρι», υποστήριξε και πάλι στην αστυνομία. Μετά από μισή ώρα επέστρεψαν στο σπίτι η μητέρα, η αδερφή και η γιαγιά του. «Με ρώτησαν πού είναι ο πατέρας μου και με απείλησαν με μαχαίρι.»

Ο Σεχίδης θεωρεί πάντα ότι αυτός είναι το θύμα: «Από τα κεφάλια του πατέρα, της αδερφής και της γιαγιάς μου έβγαλα τα μυαλά και τα έβαλα στην κατάψυξη, μέσα σε πιάτο, με σκοπό να τα μελετήσω και να τα φάω για να τους τιμωρήσω και να ικανοποιήσω την περιέργειά μου. Ό,τι έκανα το έκανα βρισκόμενος σε άμυνα γι’ αυτό δεν μετανιώνω.» Μέχρι το 2019 ζούσε στο ψυχιατρικό τμήμα των φυλακών Κορυδαλλού. Βρέθηκε νεκρός στο κελί του σε ηλικία 47 ετών. Σκέτη φρίκη.

«Δράκος της Βουλιαγμένης»

Το καλοκαίρι του 1953 ο «Δράκος της Βουλιαγμένης» κάνει την εμφάνισή του στις εφημερίδες. Ένα βράδυ, ένας εκρηκτικός μηχανισμός εκτοξεύεται σε ένα ζευγάρι που χαλαρώνει σε ένα παγκάκι. Τραυματίζονται ελαφρά. Έξι μέρες μετά, ένα άλλο ζευγάρι πυροβολείται στο ίδιο περίπου σημείο. Ο άντρας πεθαίνει ακαριαία. Η γυναίκα τραυματίζεται. Λίγα λεπτά μετά εμφανίζεται ένας άντρας στο σημείο προσπαθώντας να τη βοηθήσει. Την καθησυχάζει ότι ο σύντροφός της ζει. Στη συνέχεια της αρπάζει την τσάντα, κλέβει το ρολόι που φορούσε ο νεκρός σύντροφός της και εξαφανίζεται. Ήταν ο παραλίγο δολοφόνος της.

Την επόμενη μέρα η αστυνομία εντοπίζει την τσάντα και ένα περίστροφο πεταμένα στην ίδια περιοχή. Παρότι το όπλο έχει δακτυλικά αποτυπώματα, ο ένοχος δεν εντοπίζεται. Και τώρα αρχίζει η ασυνήθιστη τροπή της ιστορίας: Δημοσιογράφος της εποχής ξεκινάει το ρεπορτάζ του για την υπόθεση με τη βοήθεια της Ελένης Κικίδου, του πιο διάσημου μέντιουμ της Αθήνας, μιας πνευματίστριας που εμπιστευόταν ακόμη και η Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών. Σουρεαλισμός! Η Κικίδου από παιδί είχε την ικανότητα της ενόρασης. Όταν έφτασε στο σημείο του εγκλήματος και περπάτησε στα βήματα του δολοφόνου, οραματίστηκε το έγκλημα και το περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στις Αρχές. Σύμφωνα με το μέντιουμ, ο δράστης μετά τη δολοφονία έφυγε προς τον Λαιμό. Από εκεί πήρε βάρκα και πέρασε απέναντι, γνωρίζοντας καλά από θάλασσα.

Η Κικίδου «είδε» ότι του έλειπαν αρκετά δόντια ενώ τα υπόλοιπα ήταν χαλασμένα και ότι το όπλο του ήταν κλεμμένο, «είδε» φαντάρους χωρίς όμως ο δράστης να ανήκει σε αυτούς, περιέγραψε έναν ψηλό άντρα που είχε περάσει δύσκολη παιδική ηλικία. Μίλησε για το ανάστημα και τη φυσιογνωμία του, ανέφερε ακόμη και το αρχικό του επιθέτου του. Ήταν ο άγνωστος Σ.

Η αστυνομία λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι το όπλο είχε κλαπεί από το 25ο Σύνταγμα Πεζικού, στην Αγία Παρασκευή. Δύο άντρες που σύχναζαν στο σημείο όπου έγιναν όλα κατέθεσαν ότι είδαν αρκετές φορές μόνο του στο Καβούρι έναν άγνωστο άντρα, πρόσφατα απολυμένο από το στρατό. Ένας ψηλός, λεπτός άντρας, με κύριο χαρακτηριστικό ότι του έλειπαν αρκετά δόντια, ενώ τα υπόλοιπα ήταν χαλασμένα. Από φωτογραφίες υπόπτων, οι δύο περαστικοί τον αναγνώρισαν.

Το παρανοϊκό της υπόθεσης συνεχίζεται: Το επώνυμό του ξεκινάει από Σ. Είναι ο Μιχάλης Στεφανόπουλος, ο οποίος είχε απολυθεί από το στρατό πριν από λίγους μήνες και είχε έλλειψη αρκετών δοντιών εξαιτίας μιας επέμβασης που έκανε, που μάλιστα του άφησε μια ουλή στο λαιμό. Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια, όπως είπε αργότερα, καθώς οι γονείς του τον παράτησαν μετά το διαζύγιό τους, αφού πρώτα είχε βιώσει συνεχείς τσακωμούς και βία στο σπίτι. Είχε μόνο μία βάρκα και ήξερε καλά από θάλασσα. Τελικά, τα αποτυπώματά του ταιριάζουν ακριβώς με αυτά που βρέθηκαν στο όπλο. Τα παραδέχεται όλα. Η Ελένη Κικίδου έπεσε μέσα και στην παραμικρή λεπτομέρεια και έγινε η star της εποχής στις εφημερίδες. Ο Στεφανόπουλος δικαιολογεί τον εαυτό του στο δικαστήριο λέγοντας ότι δεν άντεχε να βλέπει ζευγάρια και αυτός να είναι μόνος. Εκτελέστηκε στην Αίγινα λίγες εβδομάδες μετά.

«Αν ήταν δυνατόν να τον αναστήσω με πέντε φιλιά ποτισμένα από το αίμα της μετανιωμένης μου καρδιάς θα το είχα ήδη κάνει»

Σενάριο ταινίας θυμίζει ο θάνατος του αρχιμανδρίτη Άνθιμου Ελευθεριάδη. Ο ιερωμένος έπεσε νεκρός στα σκαλιά του σπιτιού του από τις σφαίρες της ερωμένης του Κάτιας Γιαννοπούλου.

Η Γιαννοπούλου γνώρισε τον Ελευθεριάδη όταν πήγε να εξομολογηθεί, αν και δεν είχε ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με την εκκλησία και τα θεία. Μετά την γνωριμία της με τον Αρχιμανδρίτη, όμως, άρχισε να παρακολουθεί ευλαβικά όλες τις λειτουργίες και τα μυστήρια.

Οι δυο τους ξεκίνησαν να έχουν σχέση παρόλο που εκείνη ήταν παντρεμένη και μητέρα ενός αγοριού και εκείνος ιερωμένος. Ο Ελευθεριάδης της είχε αποσπάσει και περίπου 27 εκ δραχμές κατά τη διάρκεια της σχέσης τους για να κάνει τα θελήματα της Παναγίας όπως της έλεγε.

Όταν εκείνος απολύθηκε και μετατέθηκε στην Αγγλία ήρθε η αρχή του τέλους, καθώς άρχισε να την αποφεύγει, ενώ εκείνη ταξίδευε μέχρι και αυθημερόν στο Λονδίνο για να τον βλέπει.

Η συνεχής αδιαφορία του Ελευθεριάδη είχε γεμίσει οργή την Γιαννακοπούλου που δεν μπορούσε να δεχτεί ότι η σχέση τους είχε τελειώσει. Όταν εκείνος γύρισε για κάποιες μέρες στην Ελλάδα, του έστησε καρτέρι έξω από το σπίτι του και αφού αρνήθηκε να της μιλήσει τον πυροβόλησε μέχρι που της τελείωσαν όλες οι σφαίρες.

Την συνέλαβαν τρεις μέρες αργότερα σε μοναστήρι της Αττικής.

Κατά την διάρκεια της δίκης της δήλωνε πως, «Αν ήταν δυνατόν να τον αναστήσω με πέντε φιλιά ποτισμένα από το αίμα της μετανιωμένης μου καρδιάς θα το είχα ήδη κάνει. Ο μεγαλύτερος τιμωρός, ο πιο αυστηρός εισαγγελέας είναι ο εαυτός μου. Αναρωτιέμαι μόνο ποια τιμωρία σκληρότερη μπορεί να μου επιβάλει η δικαιοσύνη από αυτήν που επέβαλα εγώ στον εαυτό μου σκοτώνοντας με τα ίδια μου τα χέρια τον επίγειο θεό μου».

Η δικαιοσύνη την καταδίκασε σε 20 χρόνια κάθειρξη. Αφέθηκε ελεύθερη το 2013.