Σαν σήμερα, 31 Οκτωβρίου 1975: Η γέννηση ενός μουσικού μύθου – Όταν οι Queen «τόλμησαν» τη Bohemian Rhapsody

Σαν σήμερα, στις 31 Οκτωβρίου του 1975, μια ημερομηνία συνδεδεμένη συνήθως με μυστήριο και παράξενα πνεύματα, οι Queen κυκλοφόρησαν ένα single που έμελλε να επαναπροσδιορίσει τα όρια της ροκ μουσικής και της ίδιας της pop κουλτούρας. Το «Bohemian Rhapsody» δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι. Ήταν ένα εξάλεπτο, πολυεπίπεδο αριστούργημα, μια «ψευδο-όπερα», που οι παραγωγοί αρχικά πίστεψαν πως «δεν θα παιζόταν ποτέ στο ραδιόφωνο» λόγω της πρωτοφανούς διάρκειάς του. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, η δημιουργία των Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor και John Deacon παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και επιτυχημένα μουσικά κομμάτια όλων των εποχών.

Η ιδιοφυΐα του Φρέντι Μέρκιουρι και η τεχνική καινοτομία

Η ιδέα για τη «Bohemian Rhapsody» γεννήθηκε εξ ολοκλήρου στο μυαλό του Φρέντι Μέρκιουρι . Ο τραγουδιστής και ηγέτης των Queen σημείωνε μανιωδώς νότες πάνω σε χαρτάκια και, σύμφωνα με μαρτυρίες, η υπόλοιπη μπάντα «πατούσε» πάνω στις σημειώσεις του προσπαθώντας να ακολουθήσει το μουσικό του σκεπτικό. Ο Μέρκιουρι έπαιξε ο ίδιος τα μέρη του πιάνου, χρησιμοποιώντας μάλιστα το ίδιο πιάνο που είχε χρησιμοποιήσει ο Πολ Μακάρτνεϊ στην ηχογράφηση του «Hey Jude» των Beatles.

Το τραγούδι, που εντάχθηκε στο άλμπουμ «A Night at the Opera» (21 Νοεμβρίου 1975), ήταν μια τεχνική πρόκληση για την εποχή του. Η ηχογράφηση διήρκεσε πάνω από 70 ώρες, με τους τραγουδιστές να τραγουδούν έως και 10 ώρες την ημέρα. Η παραγωγή του ήταν εξαιρετικά περίπλοκη, καθώς σε ορισμένες ενότητες υπήρχαν πάνω από 180 overdubs (επιστρώσεις) φωνών και οργάνων. Το τραγούδι συνδυάζει απροκάλυπτα στοιχεία μπαλάντας, όπερας και hard rock, με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε τολμήσει πριν.

Από την αμφισβήτηση στην κορυφή των charts

Η κυκλοφορία του single συνοδεύτηκε από σοβαρές αντιρρήσεις. Οι δισκογραφικές εταιρείες και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί δίσταζαν να το παίξουν, θεωρώντας ότι η διάρκεια των σχεδόν έξι λεπτών ήταν υπερβολικά μεγάλη για τα δεδομένα της pop μουσικής και του ραδιοφωνικού χρόνου.

VIRAL

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Ωστόσο, η μπάντα δεν έμεινε άπραγη. Μέσω του φίλου του Μέρκιουρι, του DJ του Capital Radio Κένι Έβερετ, το κομμάτι «διέρρευσε» στο κοινό. Ο Έβερετ, ενθουσιασμένος, το έπαιξε 14 φορές μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, δημιουργώντας έναν τεράστιο θόρυβο. Το κοινό το αγκάλιασε αμέσως. Το «Bohemian Rhapsody» εκτοξεύθηκε στην κορυφή του UK Singles Chart, όπου παρέμεινε για εννέα συνεχόμενες εβδομάδες, σημειώνοντας ρεκόρ για την εποχή.

Το πρώτο «concept video» και η αθανασία

Η επιτυχία του τραγουδιού δεν οφείλεται μόνο στη μουσική του πρωτοπορία, αλλά και στην πρωτοποριακή οπτικοποίησή του. Οι Queen αποφάσισαν να γυρίσουν ένα μουσικό βίντεο (που τότε ονομαζόταν προωθητικό φιλμ) απλά επειδή δεν ήθελαν να εμφανιστούν ζωντανά στην εκπομπή Top Of The Pops.

Αυτό το βίντεο, το οποίο κόστισε μόλις £4.500, είναι ευρέως αναγνωρισμένο ως αυτό που γέννησε την πρακτική των music videos όπως τα ξέρουμε σήμερα. Η δραματική του εικόνα έγινε τόσο εμβληματική όσο και το ίδιο το τραγούδι. Το «Bohemian Rhapsody» έγινε το πρώτο video clip που ξεπέρασε το ορόσημο του 1 δισεκατομμυρίου προβολών στο YouTube πριν το 1990.

Το τραγούδι απέδειξε τη διαχρονική του αξία ξανά το 1991, όταν επανήλθε στην κορυφή των βρετανικών charts μετά τον τραγικό θάνατο του Φρέντι Μέρκιουρι. Επιπλέον, το 2018 ανακηρύχθηκε επισήμως το δημοφιλέστερο τραγούδι του 20ού αιώνα στις πλατφόρμες streaming, ξεπερνώντας ακόμα και το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana. Η ομώνυμη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 2018 επέκτεινε τον μύθο του, συστήνοντας το αριστούργημα σε μια νέα γενιά.

Το «Bohemian Rhapsody» παραμένει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα τραγούδια, με κριτικούς να εικάζουν ότι οι στίχοι του περιγράφουν έναν δολοφόνο στοιχειωμένο από δαίμονες ή ακόμα και την απελευθέρωση της σεξουαλικής ταυτότητας του Μέρκιουρι. Ωστόσο, η πραγματική του δύναμη βρίσκεται στην υπέρβαση των ορίων, στην καλλιτεχνική τόλμη και στο γεγονός ότι, μισό αιώνα μετά την κυκλοφορία του, στις 31 Οκτωβρίου 1975, εξακολουθεί να ακούγεται σαν να γράφτηκε χθες.