Σαν σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου 1396: Η μάχη που σφράγισε τις τύχες των Βαλκανίων – Η συντριβή των Σταυροφόρων στη Νικόπολη

Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1396, τα στρατεύματα του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζήτ Α’ συνέτριψαν τις δυνάμεις μιας μεγάλης σταυροφορίας, σφραγίζοντας την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια για τους επόμενους αιώνες. Η μοιραία Μάχη της Νικόπολης δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το αποκορύφωμα μιας επεκτατικής πορείας που ξεκίνησε δεκαετίες νωρίτερα και άλλαξε τον γεωπολιτικό χάρτη της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Η επέλαση των Οθωμανών στα Βαλκάνια

Η οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων άρχισε το 1354, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Καλλίπολη, εκμεταλλευόμενοι την καταστροφή των τειχών της από έναν ισχυρό σεισμό. Μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες, η ορμή τους ήταν ασταμάτητη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1360, η Αδριανούπολη πέρασε στα χέρια τους και ορίστηκε ως νέα πρωτεύουσα του εμιράτου. Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση με τους Βαλκάνιους ηγεμόνες ήρθε το 1371, στη μάχη του Έβρου, όπου ο σερβικός στρατός γνώρισε τη συντριβή. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Βουκάσιν, ο γιος του, Μάρκο Κράλγεβιτς, αναγκάστηκε να αποδεχθεί την υποτέλεια στους Οθωμανούς, καταβάλλοντας φόρο και πολεμώντας στο πλευρό τους.

Η οριστική κατάλυση του μεσαιωνικού σερβικού κράτους ήρθε στις 28 Ιουνίου 1389, στη θρυλική μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Εκεί, ο στρατός του Λάζαρ Χρεμπελγιάνοβιτς ηττήθηκε κατά κράτος, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για την περαιτέρω οθωμανική επέκταση.

VIRAL

Καθεστώς μαφίας σε χωριό στην Μεσσηνία: «Μας αφήναν χωρίς νερό, έβαζαν φωτιές…» – Συγκλονίζουν οι κάτοικοι [βίντεο]

Τρόμος στην Κυψέλη: Ο χρόνος και ο μηχανισμός θανάτου της γυναίκας – Μεταφέρθηκε η βαλίτσα με την σορό στο σημείο; [βίντεο]

Συναγερμός στην Ημαθία: Ανησυχία για την εξαφάνιση της 15χρονης Ραφαέλλας – Εκδόθηκε missing alert

Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, Μουράτ Α’, ο Βαγιαζήτ Α’, γνωστός ως «Κεραυνός» (Γιλντιρίμ), ανέβηκε στον θρόνο. Αφού σταθεροποίησε την κυριαρχία του στη Μικρά Ασία, επέστρεψε στα Βαλκάνια. Υπέταξε τη Βουλγαρική Ηγεμονία του Τυρνόβου το 1393 και διέσχισε τον Δούναβη το 1394, απειλώντας ευθέως τη Βλαχία και προκαλώντας έντονη ανησυχία σε όλους τους χριστιανικούς ηγεμόνες.

Η τελευταία Σταυροφορία και η φονική μάχη της Νικόπολης

Οι αλλεπάλληλες επιτυχίες του Βαγιαζήτ ανάγκασαν τον βασιλιά της Ουγγαρίας, Σιγισμούνδο, να αναλάβει δράση. Κάλεσε τους χριστιανούς βασιλείς και ευγενείς της Δύσης να οργανώσουν μια νέα σταυροφορία. Πολλοί ανταποκρίθηκαν και το καλοκαίρι του 1396, μια πολυεθνική στρατιά περίπου 15.000 ανδρών, με επικεφαλής τον ίδιο τον Σιγισμούνδο, βάδισε εναντίον των Οθωμανών.

Η τελική και μοιραία αναμέτρηση δόθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1396 στη Νικόπολη του Κάτω Δούναβη. Η μάχη, όμως, έμελλε να κριθεί από την αλαζονεία και την ανυπακοή των Γάλλων ιππέων. Αγνοώντας τις εντολές του Σιγισμούνδου για μια προσεκτική τακτική, εξαπέλυσαν μετωπική επίθεση, διασπώντας μεν την πρώτη γραμμή άμυνας των Οθωμανών, αλλά βρέθηκαν γρήγορα αντιμέτωποι με τις επίλεκτες μονάδες του οθωμανικού στρατού. Η επίθεσή τους κατέληξε σε ολοκληρωτική καταστροφή, αφήνοντας ακάλυπτο το κυρίως σώμα του σταυροφορικού στρατού.

Το οδυνηρό τέλος 

Η συντριβή ήταν ολοκληρωτική. Ο Βαγιαζήτ δεν έδειξε κανένα έλεος στους χριστιανούς αιχμαλώτους. Η είδηση της ήττας προκάλεσε σοκ και απογοήτευση σε όλη τη χριστιανική Δύση, η οποία πλέον είχε πειστεί για την τεράστια ισχύ των Οθωμανών και την επεκτατική τους διάθεση.

Ως αποτέλεσμα της νίκης, οι Οθωμανοί κατέλυσαν και τη δεύτερη Βουλγαρική Ηγεμονία του Βιδινίου, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Βουλγαρίας. Η μάχη της Νικόπολης δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική ήττα. Ήταν ένα ιστορικό ορόσημο που έβαλε οριστικό τέλος στις ελπίδες για μια συντονισμένη ευρωπαϊκή αντίσταση, στερεώνοντας την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια για τους επόμενους αιώνες.