Σαν σήμερα 2 Οκτωβρίου 2016: Το 90% δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση με επιβάρυνση στο Πολιτικό Βαρόμετρο

Το βασικό εύρημα της έρευνας ήταν η αίσθηση ότι η χώρα κινούνταν προς τη λάθος κατεύθυνση. Το 85% των ερωτηθέντων δήλωνε ότι τα πράγματα στην Ελλάδα πήγαιναν προς τη λάθος κατεύθυνση, ενώ μόλις ένα μικρότερο τμήμα εξέφραζε διαφορετική άποψη. Η εικόνα αυτή αποτύπωνε ένα κλίμα γενικευμένης απαισιοδοξίας, σε μια περίοδο κατά την οποία η χώρα εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό την πίεση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών αντιπαραθέσεων της εποχής.

Σαν σήμερα το 2016: Το 90% δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση και το 80% από την αντιπολίτευση

Δυσαρέσκεια και προς τις δύο πλευρές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε το γεγονός ότι η δυσαρέσκεια δεν περιοριζόταν στην κυβέρνηση. Το 90% δήλωνε δυσαρεστημένο από τη λειτουργία της κυβέρνησης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για την αντιπολίτευση έφτανε το 80%. Το στοιχείο αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία, καθώς έδειχνε ότι η αρνητική αξιολόγηση δεν μετατρεπόταν αυτόματα σε ενίσχυση της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης. Όπως σχολίαζε τότε η «Αυγή», η κοινωνία εμφανιζόταν απογοητευμένη από την κυβέρνηση, αλλά παράλληλα δεν έβλεπε μια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Ενδεικτικό ήταν και ένα ακόμη εύρημα: στο ερώτημα ποια από τις δύο μεγάλες πολιτικές επιλογές θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καλύτερα τα προβλήματα της χώρας, το 45% απαντούσε «καμία από τις δύο».

Μητσοτάκης έναντι Τσίπρα

Στο ερώτημα για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκέντρωνε 42%, έναντι 23% του Αλέξη Τσίπρα, ενώ 32% απαντούσε κανένας από τους δύο. Η διαφορά αυτή είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον εκείνη την περίοδο. Σύμφωνα με την ανάλυση της «Αυγής», ο Μητσοτάκης διατηρούσε το προβάδισμά του από τον Ιανουάριο του 2016, χωρίς όμως αυτό να διευρύνεται σημαντικά κατά το συγκεκριμένο διάστημα.

Σαν σήμερα: Η Ελλάδα του 2016 μέσα από μια δημοσκόπηση – Οργή, δυσαρέσκεια και πολιτική αβεβαιότητα

Παρά τη μεγάλη δυσαρέσκεια, η κοινωνία δεν εμφανιζόταν ξεκάθαρα προσανατολισμένη προς τις κάλπες. Το 51% θεωρούσε ότι μάλλον χρειαζόταν πρόωρη προσφυγή σε εκλογές, ενώ το 46% διαφωνούσε. Η οριακή αυτή διαφορά αποτύπωνε ένα πολιτικό σκηνικό χωρίς καθαρή κοινωνική συναίνεση ως προς την ανάγκη άμεσης εκλογικής αναμέτρησης.

VIRAL

Εικόνες με τον Τάσο Δούση: Πρεμιέρα αυτήν την Κυριακή στις 17:30 στο OPEN – Ποιος είναι ο πρώτος προορισμός «μαργαριτάρι»;

Ο γιατρός του Κολωνακίου με τα μεταξωτά εσώρουχα: «Δεν είναι φυσιολογικό αυτό που έκανε…» – Τι λένε όσοι τον ήξεραν

Βίντεο με πλασμαφαίρεση στο Ντουμπάι: Οι παραλείψεις της 56χρονης με τον Μαζωνάκη και γιατί οι γιατροί λένε όχι σε αυτή την διαδικασία

Το προσφυγικό στο επίκεντρο

Σημαντικό μέρος της έρευνας αφορούσε και το προσφυγικό, το οποίο αποτελούσε ένα από τα κεντρικά ζητήματα της δημόσιας συζήτησης το 2016. Το 73% των ερωτηθέντων εκτιμούσε ότι μάλλον οι πρόσφυγες δεν μπορούσαν να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, ενώ μόλις 20% είχε αντίθετη άποψη. Την ίδια στιγμή, στο ερώτημα εάν οι πρόσφυγες αποτελούσαν απειλή για την ασφάλεια της Ελλάδας, οι απαντήσεις ήταν περισσότερο μοιρασμένες: 48% απαντούσε θετικά και 45% αρνητικά. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά ευρήματα είναι αξιοσημείωτη. Η πλειονότητα αντιμετώπιζε με δυσπιστία την προοπτική κοινωνικής ενσωμάτωσης των προσφύγων, όμως η κοινή γνώμη ήταν σχεδόν διχασμένη ως προς το εάν αποτελούσαν άμεση απειλή για την ασφάλεια της χώρας.

Μια κοινωνία σε αναζήτηση διεξόδου

Η συνολική εικόνα της έρευνας του Οκτωβρίου του 2016 ήταν εκείνη μιας κοινωνίας με έντονη δυσαρέσκεια, αλλά χωρίς αντίστοιχα καθαρή κατεύθυνση ως προς την πολιτική λύση. Η υψηλή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση συνυπήρχε με εξίσου υψηλή δυσπιστία απέναντι στην αντιπολίτευση, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών δεν θεωρούσε καταλληλότερη λύση ούτε τη μία ούτε την άλλη πλευρά.

Τα στοιχεία εκείνης της εποχής αποτελούν ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο του πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα το φθινόπωρο του 2016: μια κοινωνία που εξακολουθούσε να βιώνει τις συνέπειες της κρίσης, ανησυχούσε για το προσφυγικό και εξέφραζε έντονη δυσαρέσκεια για το πολιτικό σύστημα, χωρίς όμως να διαμορφώνει μια ενιαία και ξεκάθαρη απαίτηση για την επόμενη ημέρα.