Πως είναι σήμερα το κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας: Μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS και σήμερα είναι υποψήφια Διδάκτωρ
Μέσα στην εκθαμβωτική ατμόσφαιρα του Ολυμπιακού Σταδίου, μια μικρή παρουσία με κάτασπρο φόρεμα και βλέμμα γεμάτο αθωότητα στάθηκε μπροστά στη Φλόγα. Εκείνο το 10χρονο κορίτσι, με μια ανάσα, «έσβησε» τη Φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, κλείνοντας με τον πιο συμβολικό τρόπο μια από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η εικόνα της μικρής Φωτεινής Παπαλεωνιδοπούλου, που μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, αφήνοντας το στίγμα της στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά, η Φωτεινή δεν είναι πλέον το μικρό κορίτσι της τελετής λήξης. Είναι μια νέα γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα και αξιοσημείωτες επιτυχίες, που έχει χαράξει τη δική της πορεία στον δρόμο της επιστήμης. Αναπολώντας εκείνη τη βραδιά, περιγράφει με συγκίνηση τον τρόμο που ένιωσε μόνη στη μέση του γηπέδου, καθώς δεν είχε προετοιμαστεί για την έκταση της παγκόσμιας προβολής. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Παπαϊωάννου, αναζητώντας έναν άνθρωπο που να ενσαρκώνει την ελληνική ομορφιά, την είχε επιλέξει από μια φωτογραφία, δημιουργώντας μια μοναδική αντίθεση: το κορίτσι που ονομαζόταν «Φωτεινή», ήταν εκείνο που έπρεπε να σβήσει τη Φλόγα.
Το όραμα της Φωτεινής από τα παιδικά της χρόνια ήταν η επιστήμη. Με αφοσίωση και συνέπεια, εξελίχθηκε σε μια εξαίρετη φοιτήτρια και μετέπειτα ερευνήτρια. Η ακαδημαϊκή της πορεία ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο Πατρών και επεκτάθηκε διεθνώς, με σημαντικούς σταθμούς στο Imperial College του Λονδίνου και το Cold Spring Harbor Laboratory της Νέας Υόρκης. Η κατάκτηση μιας θέσης στο πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Watson, όπου επιλέχθηκε ανάμεσα σε εκατοντάδες υποψηφίους, ήταν ένα καθοριστικό ορόσημο που άνοιξε νέους ορίζοντες.
VIRAL
Πλέον, η Φωτεινή ζει στο Λονδίνο, εργαζόμενη ως υποψήφια διδάκτορας στο εργαστήριό της στο Francis Crick Institute. Το αντικείμενο της έρευνάς της, η Μοριακή Βιολογία, εστιάζει στους μηχανισμούς ανάπτυξης ενός οργανισμού. Όπως εξηγεί η ίδια, μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο διαφοροποιούνται τα βλαστοκύτταρα και ενεργοποιούνται τα γονίδια κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη, προσφέρει πολύτιμη γνώση για την κατανόηση της φυσιολογίας. Αυτή η γνώση είναι καθοριστική, καθώς βοηθά να κατανοήσουμε τι συμβαίνει όταν ο μηχανισμός απορρυθμίζεται, ανοίγοντας δρόμους για την αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών όπως ο καρκίνος.
Η Φωτεινή μίλησε στο TheBest Magazine και στην Γιώτα Κοντογεωργοπούλου για την ζωή στο Λονδίνο όπου κατοικεί:
«Ήθελα την Ιατρική, η Βιολογία με … συνάντησε»
«Θα μπορούσαμε πούμε ότι η Βιολογία ήταν κάτι που ασυναίσθητα είχα επιλέξει από παιδί. Μου άρεσε πάρα πολύ η φύση από όταν ήμουν μικρή. Μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω και να εξερευνώ τον κόσμο και να προσπαθώ να δίνω απαντήσεις σε πράγματα που γίνονται γύρω μας. Η έρευνα και οι θετικές επιστήμες αυτό κάνουν. Προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο. Οπότε ναι μεν μετά όταν ήταν να δώσω εξετάσεις εκτιμούσα πάρα πολύ το επάγγελμα του γιατρού που είναι ένα κλασικό παράδειγμα προσανατολισμού για τα παιδιά που είναι αριστούχοι στο σχολείο, αλλά στην πορεία ανακάλυψα ότι το ίδιο ενδιαφέρον έχει και η βασική έρευνα και ότι κάτι μέσα μου με πάει στη Βιολογία. Αν έπαιρνα περισσότερα μόρια πιθανότατα τώρα να ήμουνα στην Ιατρική.
Βέβαια εμένα η Βιολογία ήταν το μάθημα που μου άρεσε, εξαιτίας αυτής κατέληγα στην Ιατρική. Θεωρώ ότι πολλές φορές δεν έχουμε το σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό από μικρή ηλικία και ξεχνάμε περισσότερο επαγγέλματα που μπορεί να ταιριάζουνε και στο χαρακτήρα μας και μπορεί να έχουνε και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Ακόμη και ενώ ήμουν στην Βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας και πάλι φλέρταρα με την ιδέα μήπως δώσω κατατακτήριες εξετάσεις για να μπω στην Ιατρική. Δεν το έκανα, γιατί τελικά κατέληξα μετά από πολλή σκέψη ότι το ερευνητικό αντικείμενο είναι αυτό που εμένα με ενθουσιάζει. Συνέχισα λοιπόν με τη Βιολογία και στράφηκα στο ερευνητικό κομμάτι προσπαθώντας να πάρω στη συνέχεια και διάφορες υποτροφίες για να φύγω στο εξωτερικό σε ερευνητικά κέντρα ώστε να είμαι σίγουρη πριν κάνω το επόμενο βήμα του διδακτορικού που είναι μια απαιτητική διαδικασία, 4 χρόνια διάβασμα έρευνα, προσήλωση κλπ.».
«Ήταν μαγική εμπειρία η υποτροφία για το Watson»
«Ήταν για μένα κάτι μαγικό η υποτροφία Watson. Ήμουν στο προπτυχιακό, δεν είχα πάρει ακόμη το πτυχίο μου και έφευγα για δύο μήνες στη Νέα Υόρκη! Ούτε τα αγγλικά μου δεν είχα καλά καλά εξασκήσει. Ήξερα ότι τα άτομα που θα ήταν εκεί θα ήταν από top Πανεπιστήμια της Αμερικής. Αυτό με φόβιζε πάρα πολύ αλλά τελικά από όλη αυτή τη διαδικασία κατάλαβα ότι ποτέ δεν θα βρεθούμε να είμαστε ή να λέμε ότι είμαστε έτοιμοι για να κάνουμε κάτι. Έμαθα από αυτή την εμπειρία ότι καθώς μπαίνεις στο χορό αρχίζεις να χορεύεις. Πιστεύω ότι ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα μέχρι σήμερα.
Την κυνήγησα αυτή την υποτροφία μπορώ να πω αλλά ήμουν και τυχερή. Μου έλειπε καθώς σπούδαζα κάποια ενημέρωση για το τι πρέπει να κάνουμε πώς πρέπει να κυνηγήσουμε αυτά τα πράγματα. Έτυχε να βρίσκομαι στο γραφείο του κ. Ματσούκα και να δουλεύω part time τα απογεύματα μετά τη σχολή. Ήταν η εποχή που ο ίδιος κανόνιζε το συνέδριο του James Watson (σ.σ. κορυφαίος Αμερικανός μοριακός βιολόγος, γενετιστής και ζωολόγος γνωστός για την ανακάλυψη της δομής του DNA, βραβευμένος με Νόμπελ Ιατρικής), ο οποίος θα ερχότανε να μιλήσει στην Ελλάδα και έτυχε να ψάξω το μέρος από το οποίο προέρχεται και να δω ότι υπάρχουν προγράμματα για προπτυχιακούς. Έτσι έκανα την αίτηση και μετά με δέχθηκαν. Δεν το πίστευα όταν μου είπαν ότι είχα γίνει δεκτή. Πέταξα από τη χαρά μου. Γενικά δεν είναι εύκολη διαδικασία να παίρνεις υποτροφίες. Υπάρχουν πολλές αποτυχίες στη διαδικασία αλλά υπάρχουν και πάρα πολλές υποτροφίες και ευκαιρίες και πρέπει συνεχώς να δοκιμάζουμε την τύχη μας με αυτές, γιατί η διαδικασία της έρευνας συνεχίζεσαι για πολλά χρόνια και έχουμε ανάγκη τις υποτροφίες. Έχει σημασία και το πόσο το κυνηγάς και πόσο δείχνεις ότι αυτό που ψάχνεις το έχεις μελετήσει και σε ενδιαφέρει και δεν έχεις κάνει τυχαία αίτηση».
«Όχι, δεν ήμουν αριστούχος»
«Στο Πανεπιστήμιο δεν ήμουν αριστούχος. Άν το αριστούχος σημαίνει πτυχίο πάνω από 9,5 όχι, δεν ήμουν. Με 8 τελείωσα το Πανεπιστήμιο. Αλλά στα μαθήματα που με ενδιέφεραν, που ήταν η μοριακή βιολογία, η αναπτυξιακή βιολογία και η βιοχημεία, εκεί ναι ήταν τα εννιάρια και τα δεκάρια. Είναι ένα πολύ γενικό πτυχίο αυτό της Βιολογίας στην Ελλάδα. Τέσσερα χρόνια με πάρα πολλά διαφορετικά αντικείμενα. Δεν έδινα μεγάλη σημασία σε αυτά που ήταν εκτός του αντικειμένου μου».
«Δεν θα γυρίσω στην Ελλάδα»
«Έχω αυτό το χρόνο κι άλλον έναν να τελειώσω το διδακτορικό μου, δηλαδή δύο γεμάτα χρόνια. Μετά δεν νομίζω ότι θα γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Νομίζω ότι θα μείνω στο εξωτερικό. Ωραία είναι στο εξωτερικό (γελάει). Τώρα ειδικά το Λονδίνο, δύσκολο είναι να βγει δεύτερο, ακόμη κι αν το συγκρίνουμε με άλλες μεγάλες πόλεις ή με την δική μας την Αθήνα, την αγαπημένη. Εκτός και αν ο συγκρίνουμε με τη διασκέδαση και τον ωραίο ήλιο, που σαν την Ελλάδα δεν έχει. Αλλά όσον αφορά ερευνητικά τις ευκαιρίες εξέλιξης και δημιουργίας, εντάξει είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του κόσμου το Λονδίνο, έχει τόσα πολλά πράγματα, τόσο πολύ κόσμο».
Διαβάστε επίσης
Παρά τις απαιτήσεις της ακαδημαϊκής της καθημερινότητας και τη ζωή σε μια μητρόπολη όπως το Λονδίνο, η Φωτεινή διατηρεί μια ισορροπημένη στάση ζωής. Δεν διστάζει να μοιραστεί τις καθημερινές της στιγμές, απολαμβάνοντας τη συγκατοίκηση και την εμπειρία του εξωτερικού. Παράλληλα, παραμένει ενεργό μέλος της ομάδας πρεσβευτών του Ιδρύματος Vodafone, στηρίζοντας έμπρακτα τα Παιδικά Χωριά SOS, τον τόπο που τη μεγάλωσε. Η διαδρομή της αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για το πώς η θέληση, η μόρφωση και η αγάπη για τη γνώση μπορούν να μετατρέψουν ένα κορίτσι που έγινε σύμβολο μιας στιγμής, σε μια γυναίκα που προσφέρει στο μέλλον της ανθρωπότητας.
0 ΣΧΟΛΙΑ