Η τελευταία συνέντευξη του Χρόνη Εξαρχάκου λίγο πριν χάσει την μάχη από τον καρκίνο στο συκώτι

Ο Χρόνης Εξαρχάκος, ο άνθρωπος που χάρισε απλόχερα το γέλιο μέσα από τη μεγάλη οθόνη, έφυγε από τη ζωή πρόωρα στις 27 Σεπτεμβρίου 1984, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο στο συκώτι. Γεννημένος τον Ιανουάριο του 1932, υπήρξε ένας από τους πλέον χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του, διαθέτοντας ένα σπάνιο αυτοσχεδιαστικό ταλέντο που τον κατέστησε μοναδικό στο είδος του.
Η τελευταία εξομολόγηση
Λίγους μήνες πριν το οριστικό αντίο, ο Χρόνης Εξαρχάκος βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής «Σήμερα». Μιλώντας στον Ανδρέα Δεληγιάννη, σε μια συνέντευξη που έμελλε να είναι η τελευταία του, ο ηθοποιός άνοιξε την καρδιά του και προχώρησε σε αποκαλύψεις για τη ζωή και την πορεία του, αφήνοντας μια συγκινητική παρακαταθήκη στους θαυμαστές του.
«Κοιτάξτε να δείτε, όταν κάποιος είναι άρρωστος σημαίνει, ότι έχει κάποια σοβαρή ασθένεια. Και δεν είναι κάτι πρόχειρο. Το γεγονός είναι, ότι κάνουμε μία πάρα πολύ σκληρή δουλειά και το ξέρετε πάρα πολύ καλά αυτό. Και εγώ δούλευα επί τρεις σεζόν χωρίς να σταματήσω ούτε μέρα. Και είχα πάθει τελευταία και ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, κι αυτό με ενόχλησε αρκετά.
Με παρακάλεσαν, βέβαια, και οι συνάδελφοι γιατί είναι σκληρή δουλειά το θέατρο, να πάω στο θέατρο. Όπως καταλαβαίνεται δεν μπορεί να κλείσει το θέατρο, επειδή αρρώστησε ένας πρωταγωνιστής, ένας ηθοποιός, ένας μουσικός. Και πήγα βέβαια με μισή διάθεση, με πόνους κι έκανα παράσταση. Τώρα αυτό όλο βέβαια είναι εις βάρος μου, διότι το κοινό δεν μπορεί να ξέρει σε ποια κατάσταση βρίσκομαι εγώ, αν πρέπει να κάνω παράσταση ή όχι».
Διαβάστε επίσης
Και συνέχισε ο Χρόνης Εξαρχάκος:
«Είχα ενοχλήσεις με το συκώτι μου από πολύ παλιά. Τώρα με όλη αυτήν την ταλαιπωρία και το χειμώνα που εργάστηκα τόσο πολύ δυνατά, με ξαναενόχλησε, έκανα μια προσπάθεια και ξαναπήγα στο θέατρο μήπως μπορέσω και βοηθήσω τη δουλειά και εργαστώ. Αλλά μετά με πόνεσε πάλι το συκώτι, πήγα στο γιατρό και πρέπει να μείνω κανα μήνα εκτός».
Η καριέρα και η προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με τον θίασο Ρηγόπουλου-Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά.
Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο “Ακροπόλ” στο έργο “Το παραμύθι πάει σύννεφο” (1982).
Δεν παντρεύτηκε ποτέ του. Μοναδική γυναίκα στη ζωή του ήταν η μητέρα του, Άννα, μία γυναίκα με πολλά προβλήματα υγείας, η οποία του έτρεφε μεγάλη αδυναμία και για αυτό δεν έκανε γάμο.
Ασθένησε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, χωρίς όμως επιτυχία. Πέθανε μόνος σε νοσοκομείο στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 από καρκίνο και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, απεβίωσε και η μητέρα του από κατάθλιψη (1985).






0 ΣΧΟΛΙΑ