Γκίκας Βούλγαρης: Ο «πειρατής» που έγινε ο πρώτος Έλληνας της Αυστραλίας – Από την καταδίκη στον Πανάγιο Τάφο, στην εξορία του Σίδνεϊ

Η 9η Απριλίου του 1829 αποτελεί μια ημερομηνία-σταθμό για την ελληνική ομογένεια, καθώς σηματοδοτεί την επίσημη απαρχή της παρουσίας του ελληνισμού στην μακρινή ήπειρο της Ωκεανίας. Δεν ήταν όμως κάποιοι εύποροι έμποροι ή εξερευνητές που πάτησαν πρώτοι το πόδι τους στην Αυστραλία, αλλά επτά Έλληνες ναυτικοί, καταδικασμένοι για πειρατεία από το βρετανικό ναυαρχείο. Ανάμεσά τους, η ηγετική φυσιογνωμία του Γκίκα Βούλγαρη, του ανθρώπου που οι Αυστραλοί θα γνώριζαν ως «Τζίνγκερ» (Jigger).

Η ενέδρα στην Κρήτη και η κατηγορία για πειρατεία

Η ιστορία του Βούλγαρη και των συντρόφων του ξεκινά το 1827, στην καρδιά της Ελληνικής Επανάστασης. Η Μεσόγειος ήταν τότε ένα πεδίο συγκρούσεων, και τα ελληνικά πλοία συχνά «παρενοχλούσαν» ουδέτερα σκάφη που υποπτεύονταν ότι μετέφεραν εφόδια στους Οθωμανούς.
Στις 29 Ιουλίου 1827, το ελληνικό πλοίο «Ηρακλής», με πλήρωμα εννέα άνδρες (επτά εκ των οποίων ήταν οι μετέπειτα εξόριστοι), επιτέθηκε στο βρετανικό δίκροτο «Alceste» στα ανοιχτά της Κρήτης. Οι Βρετανοί, που τότε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, δεν είδαν την κίνηση αυτή ως πολεμική πράξη ενός επαναστατημένου έθνους, αλλά ως καθαρή πειρατεία. Το πλήρωμα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Μάλτα, όπου λειτουργούσε το Βρετανικό Ναυαρχείο.

Από την αγχόνη στα δεσμά της εξορίας

Η δίκη στη Μάλτα ήταν σύντομη και αμείλικτη. Ο Γκίκας Βούλγαρης και οι υπόλοιποι Έλληνες ναυτικοί καταδικάστηκαν αρχικά σε θάνατο δια αγχόνης. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση και ο Ιωάννης Καποδίστριας κίνησαν γη και ουρανό για να σώσουν τους ναυτικούς, υποστηρίζοντας ότι ενεργούσαν υπό τις διαταγές του επαναστατικού αγώνα.
Μετά από διπλωματικές πιέσεις, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη και εξορία στην τότε βρετανική αποικία καταδίκων, τη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας. Οι επτά Έλληνες –Γκίκας Βούλγαρης, Αντώνης Μανώλης, Δαμιανός Νίνης, Νικόλαος Παπανδρέας, Κωνσταντίνος Στρομπέλης, Γεώργιος Βασιλάκης και Γεώργιος Λαρίτσος– επιβιβάστηκαν στο πλοίο «Norfolk».

Ο Γκίκας Βούλγαρης και οι υπόλοιποι Έλληνες ναυτικοί καταδικάστηκαν αρχικά σε θάνατο δια αγχόνης

Η άφιξη στο Σίδνεϊ και το προσωνύμιο «Τζίνγκερ»

Μετά από ένα εξαντλητικό ταξίδι μηνών, το «Norfolk» έφτασε στο λιμάνι του Σίδνεϊ στις 9 Απριλίου 1829. Ο Γκίκας Βούλγαρης, ένας άνδρας με επιβλητικό παράστημα και έντονο χαρακτήρα, τράβηξε αμέσως την προσοχή των τοπικών αρχών. Λόγω της δυσκολίας των Βρετανών να προφέρουν το όνομα «Γκίκας», του κόλλησαν το προσωνύμιο «Jigger» (που αργότερα παραφθάρθηκε σε Ginger).
Οι επτά Έλληνες ήταν οι πρώτοι καταγεγραμμένοι Ορθόδοξοι χριστιανοί που έφτασαν στην Αυστραλία. Αρχικά, εργάστηκαν ως κατάδικοι σε δημόσια έργα και σε κτήματα αποίκων. Η εμπειρία τους στη ναυτοσύνη και η σκληραγωγημένη φύση τους τους βοήθησαν να επιβιώσουν στο αφιλόξενο τότε περιβάλλον της αυστραλιανής ενδοχώρας.

VIRAL

Γιώργος Καλλιακμάνης: Αποκάλυψε αυτό που όλοι φοβόντουσαν για το γυναικείο πτώμα σε βαλίτσα!

Έθαψε την οικογένειά του κάτω από τη βεράντα και έγινε καπνός: Το άλυτο θρίλερ που παγώνει το αίμα

Τραγωδία στον Πειραιά: Μετά τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής – Ποιο ήταν το μοναδικό «παράθυρο σωτηρίας» των δύο νέων που έχασαν τη ζωή τους στο γκαράζ

Η αμνηστία και η επιλογή της παραμονής

Το 1836, μετά από νέες παρεμβάσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς το Λονδίνο, δόθηκε αμνηστία στους επτά ναυτικούς. Πέντε από αυτούς επέστρεψαν στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα. Δύο όμως, ο Αντώνης Μανώλης και ο Γκίκας Βούλγαρης, αποφάσισαν να παραμείνουν στην Αυστραλία, αποτελώντας τους πρώτους μόνιμους Έλληνες μετανάστες. Ο Βούλγαρης παντρεύτηκε μια νεαρή Ιρλανδή, την Mary Lyons, και εγκαταστάθηκε στην περιοχή Monaro, κοντά στα Snowy Mountains. Εκεί ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Παρά το γεγονός ότι ζούσε χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα του, διατήρησε την ελληνική του ταυτότητα και τις παραδόσεις του, ενώ απέκτησε δέκα παιδιά, δημιουργώντας την πρώτη ελληνο-αυστραλιανή οικογένεια.

Ο τάφος του αποτελεί σήμερα τόπο προσκυνήματος για την ελληνική ομογένεια της Αυστραλίας, η οποία αριθμεί πλέον εκατοντάδες χιλιάδες μέλη

Η κληρονομιά του Γκίκα Βούλγαρη

Ο Γκίκας Βούλγαρης πέθανε το 1874 και θάφτηκε στο κοιμητήριο Nimmitabel. Ο τάφος του αποτελεί σήμερα τόπο προσκυνήματος για την ελληνική ομογένεια της Αυστραλίας, η οποία αριθμεί πλέον εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Η ιστορία του Βούλγαρη είναι μια ιστορία επιβίωσης και προσαρμοστικότητας. Από πειρατής των ελληνικών θαλασσών, έγινε ένας από τους πρωτοπόρους εποίκους μιας νέας ηπείρου. Η 9η Απριλίου 1829 δεν θυμίζει πια μια καταδίκη, αλλά τη στιγμή που ο ελληνισμός «φύτεψε» τον πρώτο του σπόρο στην Αυστραλία, ξεκινώντας μια από τις πιο επιτυχημένες ιστορίες μετανάστευσης στον κόσμο.