14 Απριλίου 1821: Η μάχη στο Λεβίδι που άνοιξε τον δρόμο για την κατάκτηση της Τριπολιτσάς

Η μάχη του Λεβιδίου, που δόθηκε στις 14 Απριλίου 1821, αποτέλεσε ορόσημο για την τόνωση του ηθικού των επαναστατημένων Ελλήνων. Το Λεβίδι, ένα χωριό χτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Μαινάλου, 25 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης, έγινε το σκηνικό μιας αποφασιστικής αναμέτρησης που έδειξε ότι οι Τούρκοι δεν ήταν αήττητοι.

Στις αρχές Απριλίου 1821, το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη, το οποίο στόχευε στην κατάληψη της Τριπολιτσάς, του διοικητικού κέντρου του Οθωμανικού Μωριά, είχε αρχίσει να παίρνει μορφή. Γύρω από την πόλη άρχισαν να δημιουργούνται ελληνικά στρατόπεδα για να αποκόψουν την Τριπολιτσά από την υπόλοιπη Πελοπόννησο, διευκολύνοντας την τελική άλωσή της. Ωστόσο, η θέα του τουρκικού στρατού προκαλούσε πανικό στους άπειρους Έλληνες μαχητές, που συχνά εγκατέλειπαν τα στρατόπεδα χωρίς να ρίξουν ούτε μία τουφεκιά. Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς είχαν αφήσει βαθιά τα σημάδια τους, καθιστώντας πολλούς Έλληνες υποτακτικούς μπροστά στον αυταρχισμό του κατακτητή.

Το στρατόπεδο στο Λεβίδι, όμως, αποτέλεσε εξαίρεση. Όταν ακούστηκε ότι 3.000 Τούρκοι πεζοί και ιππείς κατευθύνονταν προς το χωριό από την Τριπολιτσά το βράδυ της 13ης Απριλίου, κανείς δεν εγκατέλειψε τη θέση του. Υπό την ηγεσία των Καλαβρυτινών και των τοπικών οπλαρχηγών Παναγιώτη Αρβάλη και Γεώργιου Μπηλίδα, το στρατόπεδο είχε ενισχυθεί λίγες μέρες νωρίτερα από τους Σωτήριο Χαραλάμπη, Σωτήριο Θεοχαρόπουλο, Νικόλαο Σολιώτη και Αναγνώστη Στριφτόμπολα.

VIRAL

Η «κατάρα» που διέλυσε την οικογένεια Σεργιανόπουλου: Πέθαναν όλοι του οι συγγενείς μετά την δολοφονία του – Μάνα και αδελφή του την ίδια μέρα!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Μπροστά στον επερχόμενο τουρκικό στρατό, οι Έλληνες αποφάσισαν να ζητήσουν ενισχύσεις από τα στρατόπεδα της Αλωνίσταινας και του Κακουρίου και να οχυρώσουν τις εισόδους του Λεβιδίου για να εμποδίσουν τους Τούρκους να εισέλθουν στο χωριό. Ο Χαραλάμπης ταμπουρώθηκε σε μια ράχη κοντά στο Λεβίδι, ενώ ο Στριφτόμπολας ανέλαβε θέση πιο χαμηλά.

Το πρωί της 14ης Απριλίου, όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι το τουρκικό ιππικό πλησίαζε, αρκετοί άνδρες πανικοβλήθηκαν και εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, καταφεύγοντας στο βουνό. Ο Στριφτόμπολας, όμως, με 70 αποφασισμένους άνδρες, επέλεξε να δώσει τη μάχη μέσα στο χωριό. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν με σφοδρότητα, αλλά συνάντησαν ηρωική αντίσταση. Σφοδρές μάχες σημειώθηκαν γύρω από το σπίτι όπου είχε οχυρωθεί ο Στριφτόμπολας. Εκεί, εκτός από πολλούς Τούρκους, έπεσε και ο ίδιος μαχόμενος γενναία.

Εν τω μεταξύ, κατέφτασαν ενισχύσεις από τα γειτονικά στρατόπεδα υπό τη διοίκηση των Δημήτριου Πλαπούτα, Ηλία Τσαλαφατίνου, Νικόλαου Πετμεζά, Σταύρου Δημητρακόπουλου και Ασημάκη Σκαλτσά. Οι Έλληνες, με ανανεωμένη δύναμη, αντεπιτέθηκαν, αναγκάζοντας τους Τούρκους να τραπούν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους πολλούς νεκρούς.

Η νίκη στο Λεβίδι ήταν η σημαντικότερη ως τότε επιτυχία της Επανάστασης, αποδεικνύοντας στους ραγιάδες ότι οι Τούρκοι δεν ήταν ανίκητοι. Η μάχη αυτή, γεμάτη από θάρρος και αυτοθυσία, άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην ιστορία του Αγώνα.