Ρένια Λουιζίδου: Πώς ο Μπέζος την βοήθησε στα πρώτα της βήματα στο θέατρο

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η πορεία της Ρένιας Λουιζίδου στο ελληνικό καλλιτεχνικό στερέωμα αποτελεί μια περίπτωση συνέπειας, ταλέντου και εξέλιξης. Από το ξεκίνημά της ως μια νέα, υποσχόμενη ηθοποιός έως την καθιέρωσή της ως μία από τις πιο αγαπημένες πρωταγωνίστριες της γενιάς της, η Λουιζίδου κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια διαφορετική γκάμα ρόλων. Ωστόσο, η στιγμή που σφράγισε την καριέρα της και την έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι ήταν η συμμετοχή της στη θρυλική σειρά «Οι Απαράδεκτοι»,που σχεδόν 35 χρόνια μετά την έναρξη προβολής της παραμένει ακόμη σταθμός για την ελληνική τηλεόραση.

Τα πρώτα βήματα, η παρέα των «Απαράδεκτων» και η βοήθεια του Γιάννη Μπέζου

Η πορεία της Ρένιας Λουιζίδου δεν ξεκίνησε από την τηλεόραση, αλλά από το θεατρικό σανίδι. Η ίδια έχει περιγράψει συχνά στις συνεντεύξεις την αρχή της καριέρας της και πως ένιωθε στα πρώτα της βήματα, όταν βρέθηκε να μοιράζεται τη σκηνή με ονόματα που ήδη μεσουρανούσαν. Η κομβική στιγμή ήρθε στην επιθεώρηση «Ελλάς στο Φιλέ» (1990-1991) στο θέατρο Παρκ. Εκεί, μια παρέα νέων τότε ηθοποιών —ο Γιάννης Μπέζος, ο Βλάσσης Μπονάτσος, η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος— έχτιζαν μια χημεία που σύντομα θα άλλαζε την ιστορία της ελληνικής κωμωδίας.

Σε αυτή την παράσταση, ο Γιάννης Μπέζος, αν και ο ίδιος βρισκόταν ακόμη στη φάση της ανόδου, λειτούργησε ως ένας άτυπος μέντορας για τη Ρένια.Ο ίδιος ήταν ήδη δεκά χρόνια στον χώρο και με τρομερή αυτοπεποίθηση όπως τον περιγράφει η Ρένια Λουιζίδου τονίζοντας πόσο τη βοήθησε ο Μπέζος ως συνάδελφος, δίνοντάς της χώρο και ασφάλεια πάνω στη σκηνή. Αυτή η συναδελφική αλληλεγγύη ήταν που επέτρεψε στη νεαρή τότε ηθοποιό να ξεδιπλώσει το κωμικό της ταλέντο, το οποίο δεν πέρασε απαρατήρητο από τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.

Το φαινόμενο «Απαράδεκτοι»

Οι «Απαράδεκτοι» δεν είναι απλώς μια σειρά· είναι η αρχή της μοντέρνας ελληνικής τηλεοπτικής κωμωδίας. Προβλήθηκαν στο Mega το 1991, σε μια εποχή που η ιδιωτική τηλεόραση αναζητούσε ακόμα την ταυτότητά της, και κατάφεραν να ανατρέψουν κάθε στερεότυπο, εισάγοντας ένα χιούμορ αστικό, σουρεαλιστικό και βαθιά αυτοσαρκαστικό.

Το σενάριο της Δήμητρας Παπαδοπούλου υπήρξε πρωτοποριακό. Κατέγραψε την καθημερινότητα τεσσάρων φίλων σε μια πολυκατοικία του Λυκαβηττού, οι οποίοι, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αποτελούσαν μια ιδιότυπη οικογένεια. Ο Σπύρος (ο κομμουνιστής που ζει με το «ένδοξο» παρελθόν), η Δήμητρα (η καταπιεσμένη αλλά εκρηκτική σύζυγος), ο Γιάννης (ο εκκεντρικός, νάρκισσος και «δηθενάς» καλλιτέχνης) και ο Βλάσσης (ο αιώνιος έφηβος, γυναικάς και λάτρης της ζωής) έγιναν οι καθρέφτες της ελληνικής κοινωνίας των 90s.

Η δύναμη της σειράς βασίστηκε στην απίστευτη χημεία της τετράδας. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ο Γιάννης Μπέζος, ο Βλάσσης Μπονάτσος και η Δήμητρα Παπαδοπούλου, πλαισιωμένοι από το «αστροπελέκι» (Ρένια Λουιζίδου) και τον διαχειριστή (Βασίλης Χαλακατεβάκης), δημιούργησαν χαρακτήρες τόσο ζωντανούς που οι ατάκες τους ακούγονται μέχρι σήμερα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «Τι έγινε παιδιά;» του Βλάσση ή τις νευρώσεις του Σπύρου;

Οι «Απαράδεκτοι» τόλμησαν να αγγίξουν θέματα ταμπού για την εποχή, όπως η ομοφυλοφιλία και η πολιτική απογοήτευση, με έναν τρόπο ανάλαφρο αλλά ποτέ ρηχό. Η σειρά σταμάτησε στο απόγειό της, αφήνοντας πίσω την δική της ιστορία. Ακόμα και τρεις δεκαετίες μετά, παραμένει μια όμορφη τηλεοπτική σελίδα της κωμωδίας, θυμίζοντάς μας μια εποχή αθωότητας, δημιουργικής τρέλας και αληθινής φιλίας.