«Φωτιά» οι αποκαλύψεις του Γιώργου Νταλάρα: «Με παίρνανε επτά χρονών παιδάκι…»

Με εξομολογητική διάθεση ο Γιώργος Νταλάρας είχε παραχωρήσει πριν μερικά χρόνια συνέντευξη στη Lifo, κάνοντας αποκαλύψεις «φωτιά» για την εποχή που ήταν παιδάκι. Την ίδια ώρα τραγικές ώρες βιώνει ο τραγουδιστής, καθώς η αδελφή του έπεσε θύμα βιασμού.

Είστε γιος του Λουκά Νταράλα, είναι πασίγνωστο αυτό. Πότε άρχισε να σας απασχολεί το τραγούδι ως σκοπός πια;

Νωρίς. Με παίρνανε επτά χρονών παιδάκι, με βάζανε στις χορωδίες και μου λέγανε «τραγούδα», έτσι, χωρίς να σκεφτώ τι μπορεί να γίνει. Όταν μαγνητοφώνησα τη φωνή μου και την άκουσα, έπαθα σοκ, δεν μου άρεσα καθόλου. Συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους που ακούν το εσωτερικό ηχείο τους, από μέσα τους, χωρίς να καταλαβαίνουν πώς τους ακούν οι άλλοι απ’ έξω.

Πότε πρωτοηχογραφήθηκε η φωνή σας;

VIRAL

Απίστευτη υπόθεση: Ιερέας ακύρωσε τον γάμο του γιου του λόγω… Ιωάννας Τούνη – Η αναφορά που προκάλεσε την έκρηξη

Σάλος με τη νέα εμφάνιση της Τζούλιας Αλεξανδράτου: «Βροχή» τα σχόλια – «Φλερτάρει με τον θάνατο!»

Όταν ο Λορέντζο αποχωρούσε από το «Bar» – Το ρετρό βίντεο που προκαλεί θλίψη και συγκίνηση μετά τον θάνατό του!

Στα 17 μου, όταν βγήκε το πρώτο δισκάκι. Μιλάμε για τα μέσα του 1967 με ένα τραγούδι του Βασίλη Αρχιτεκτονίδη, ενός καλού συνθέτη που αγαπούσε την Ελλάδα και την ιστορία της. Κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά το πραξικόπημα και έτσι όπως βγήκε, ξαναμπήκε μέσα! Λεγόταν «Προσμονή» και οι στίχοι του Καλαποθαράκου έλεγαν: «Πότε θα ’ρθει μια χαραυγή η γη να τραγουδήσει, να αγκαλιάζονται οι λαοί σ’ Ανατολή και Δύση».

Τον έχετε σήμερα αυτόν το δίσκο;

Τον έχω, ναι. Προσπαθώ να κρατάω αρχείο, αλλά πολλούς απ’ αυτούς τους δίσκους μού τους φέρνουν φίλοι, συλλέκτες. Θυμάμαι σαν τώρα το δισκάκι με την «|Προσμονή». Είχε μια ετικέτα σε χρώμα τερακότα από την εταιρεία «Αυλός» που ήταν του Περγαντή, ο οποίος έκανε και κινηματογραφικές παραγωγές της εποχής.

Ισχύει αυτό που λένε πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν πατέρα δυνάστη συχνά γίνονται οι καλύτεροι οικογενειάρχες;

Δεν ήταν δυνάστης στη συμπεριφορά του ο πατέρας μου, δεν έκανε τίποτα, ήταν σχεδόν αδιάφορος. Φαντάζομαι ότι μας αγαπούσε πολύ, αλλά λόγω μιας υπέρμετρης αφέλειας ή ενός μπονβιβερισμού, δεν μπόρεσε να μας το δείξει. Σκεφτείτε ότι ο Χρήστος, ο αδερφός μου, έφυγε και πήγε σε ορφανοτροφείο στην Ελβετία κι εγώ έχασα αδελφό, έχασα και πατέρα. Τελικά, με την ωριμότητα των χρόνων, θα έλεγα ότι ο πατέρας μου μού έκανε καλό, γιατί διαφορετικά μπορεί να είχα ακολουθήσει τη μοίρα των ανθρώπων της νοοτροπίας αυτής.