Pasithea: Η ταράτσα που αποκαθιστά μια αδικία – Γαστρονομικό ταξίδι με θέα τον Παρθενώνα και τον άγνωστο «εαυτό» της Αθήνας

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Αθήνα έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να σε εκπλήσσει με τις γωνιές της. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στις παρυφές του κέντρου και ανακαλύπτεις ένα σημείο που σε κάνει να βλέπεις την πόλη με άλλα μάτια. Μια τέτοια αποκάλυψη ήταν για μένα η ταράτσα του «Pasithea», του εστιατορίου που βρίσκεται στο φρέσκο ακόμη ξενοδοχείο «The Atheneum». Εδώ, η θέα δεν περιορίζεται μόνο στον Παρθενώνα και τον Λυκαβηττό, αλλά στρέφει το βλέμμα σε ένα παραγκωνισμένο τοπόσημο: τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Έτσι όπως τους καδράρουν οι μεγάλες περιμετρικές τζαμαρίες, είναι σαν να αποκαθιστούν μια αδικία, κάνοντάς τους να φαντάζουν αιώνιοι, αγέρωχοι και πιο επιβλητικοί απ’ όσο τους έχουμε στο μυαλό μας.

Ένας μινιμαλιστικός χώρος με ανάλαφρη ατμόσφαιρα

Η πρώτη μου εντύπωση από τον χώρο ήταν ο μινιμαλισμός του. Με μαύρα έπιπλα στολισμένα μονάχα με πολύχρωμα λουλούδια και λευκά σερβίτσια σε υπόλευκα σουπλά, ο χώρος είναι σχεδιασμένος για να ευνοεί το «χάζι» προς τη θέα και τον ποταμό από αυτοκίνητα που την περιβάλει. Παρόλο που η αίθουσα θα ωφελούταν από πιο ατμοσφαιρικό φωτισμό και ένα πιο ζεστό άγγιγμα στη διακόσμηση, η ομάδα του σέρβις φροντίζει να αναπληρώσει την όποια έλλειψη με τη θερμή και περιποιητική της διάθεση. Έργα από την ύστερη φάση του SAKE (κατά κόσμον Ιωάννης Καραμπέτσος) δίνουν μια design τσαχπινιά στο διάκοσμο, εκφράζοντας μια ανατρεπτική διάθεση απέναντι στο αρχαιοελληνικό κάλλος.

Μια «tourist chic» ματιά στην ελληνική κουζίνα

Αυτήν την ανατρεπτική διάθεση προσπαθεί να αναπαράξει και στο πιάτο η κουζίνα του «Pasithea». Ο νεαρός σεφ Ευάγγελος Νίκας προσφέρει εδώ μια «tourist chic» ματιά στη γεύση της Ελλάδας, με την ελληνική πρώτη ύλη για βάση του και μια παιχνιδιάρικη προσέγγιση στην παράδοση. Κάποια classics της ελληνικής συνταγογραφίας άλλοτε πρωταγωνιστούν κι άλλοτε κοσμούν ως δευτεραγωνιστές τα πιάτα του, δείχνοντας μια όρεξη για πειραματισμό, που έχει κατ’ αρχάς το ενδιαφέρον της, χωρίς βέβαια αυτό να εγγυάται πάντα την ευστοχία της.

Το καλωσόρισμα του σεφ, πάντως, ένα κράκερ ελαιολάδου με υφές ντομάτας και μυρωδικά, ήταν ένα ελπιδοφόρο πρώτο βήμα, με αρώματα καλοκαιριού να γεμίζουν το στόμα. Ακολούθησε το καρπάτσιο από λαβράκι με ελιές, μια ωραιότατη πρώτη γνωριμία με τα όσα έχει στο μυαλό του ο σεφ: αφράτο και με πλούσιο δάγκωμα, το ψάρι έπαιρνε γεμάτο χαρακτήρα από το λάδι κρίταμου που το «έντυνε», ενώ οι ελιές πρόσθεταν σπιρτάδα στη μπουκιά με την υφάλμυρη νοστιμάδα τους.

Δυστυχώς, λιγότερο εντυπωσιακό ήταν το μοσχαρίσιο ταρτάρ, αφού το κρέας δεν είχε ούτε το δάγκωμα, ούτε τη νοστιμιά για να δώσει μπουκιά με χαρακτήρα. Το χταπόδι με τη ριγανάδα είχε χάσει τη μαστιχωτή του χάρη στο (παρα)βράσιμο, ενώ η κέτσαπ μαύρου σκόρδου που το συνόδευε, απειλούσε με τη γλυκερή της γεύση να πνίξει τη θαλασσινή νοστιμιά του πρωταγωνιστή.

Οι γευστικές απορίες συνεχίστηκαν και στα κυρίως πιάτα. Το ριζότο «σπανακόπιτα», αν και η ιδέα του τίτλου ήταν ενδιαφέρουσα, ήταν επιφυλακτικό στις εντάσεις. Παρόμοια δυσκολία συγκέντρωσης στον τελικό στόχο είχαν και τα υπόλοιπα κυρίως που δοκιμάσαμε. Το φιλέτο λαβράκι είχε βαρύ το λάδι του, ενώ δυο φλοίδες κρεμμυδιού και δυο ροδέλες πιπεριάς πάνω σε κρέμα πατάτας σαφώς και δεν αρκούν για να βαφτίσουν ως «κλέφτικο» το αρνάκι του «Pasithea».

Με τη σάλα γεμάτη από ξένους επισκέπτες, δεν μπορούσαμε να μην αναρωτηθούμε αν όντως έτρωγε κανείς απ’ αυτούς την ελληνική κουζίνα που υποσχόταν το μενού. Πού ήταν τα καλοκαιρινά αρώματα του κλέφτικου; Η ανάλαφρη χάρη του μεσογειακού ψαριού; Που ήταν, δηλαδή, τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν τα πιάτα του «Pasithea» διαφορετικά από ένα καλό φιλέτο ή ένα ωραίο αρνάκι σερβιρισμένα στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σίδνεϋ, ή οποιοδήποτε άλλη πρωτεύουσα του πλανήτη.

Τα επιδόρπια, πάντως, μας έκαναν να αναθαρρήσουμε. Η κρέμα σοκολάτας έφερε αρώματα Ελλάδας, χάρη στην κρέμα καφέ με κάρδαμο που τη στόλιζε, κι ύστερα η εξαιρετική πορτοκαλόπιτα, που σερβίρεται εδώ ως «μπαμπάς» με triple sec και κρέμα πορτοκαλιού με μοσχοκάρυδο. Ωραία ιδέα και ωραία εκτέλεση, αυτό το λιχούδικο κι ανάλαφρο γλυκό, που αναστατώνει τόσο-όσο τον ουρανίσκο, είναι ένα επιδόρπιο φρέσκο και πρωτότυπο, που αξίζει την επίσκεψη στο «Pasithea» ακόμη κι από μόνο του.

Είναι μάλλον εμφανές πως η αγαπησιάρικη αύρα που επικρατεί εδώ και η πρόθεση της ομάδας να καθιερώσει το μαγαζί ως στέκι σταθερών θαμώνων, αντί για προορισμό των foodie-nomads της πόλης, θα φέρει μόνο βελτιώσεις στο μέλλον του. Η «Pasithea» έχει μια εκπληκτική θέα και μια ομάδα που προσπαθεί. Είθε να βρει τον δρόμο της προς τις γευστικές εντάσεις που της αξίζουν.

Τηλέφωνο: 21 2107 1808

Διεύθυνση: Λεωφόρος Βουλιαγμένης 4, Αθήνα 117 43