City Walk Κολωνάκι
Παρακολουθώ τα διάφορα διθυραμβικά δημοσιεύματα με τις νέες αφίξεις στο χώρο της διασκέδασης και σ’ όλα πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει το Κολωνάκι. Aπό gourmet εστιατόρια, vineries, γιαπωνέζικα κι επώνυμες boutiques μέχρι και prive clubs και μπουζουξίδικα -που ήρθαν εκ Λονδίνου- το έχουν επιλέξει σαν βάση τους. Ειδικά, τώρα μάλιστα που ο αέρας της Μυκόνου… παρέσυρε εδώ πολλά από τα γνωστά μαγαζιά του κοσμοπολίτικου νησιού, με δυνατά ονόματα της επιχειρηματικής σκηνής να επιλέγουν την περιοχή για να φτιάξουν τους «κολοσσούς» τους, το γεγονός δημιουργεί ερωτηματικά. Οk, η σύγχρονη «Μέκκα» του αθηναϊκού glamour θεωρείται μία ακριβή και «καλή» γειτονιά που συνιστά τα τελευταία χρόνια δημοφιλές στέκι διασκέδασης, ειδικά το χειμώνα. Tι συμβαίνει, όμως, ειδικά στο Κολωνάκι και το έχει καθιερώσει ως talk of the town; Δεν είναι μάλλον σημείο των καιρών μας. Ξεκινάει από παλιά, απλώς τώρα, θεωρώ, ότι βρίσκεται στα peak του!
Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Αν και μένω στην Κηφισιά, ανέκαθεν θυμάμαι τον εαυτό μου -από τότε τουλάχιστον που άρχισα τις νυχτερινές μου περιπλανήσεις- να επιλέγω τη συγκεκριμένη περιοχή για την έξοδό μου. Τότε, ήταν στα «πάνω» του ο πεζόδρομος Δελφών, με το εν Δελφοίς να κάνει θραύση, παίρνοντας τη σκυτάλη λίγο αργότερα το Μοmmy’s, ενώ παράλληλα δεν έλειπαν αγαπημένα στέκια -όπως το Σκουφάκι κι ο Ιπποπόταμος- που μάζευαν πιο κουλτουριάρηδες. Μετά ήρθε η μόδα με τα 3 Γουρουνάκια, το Tribeka και τα υπόλοιπα bars στη Σκουφά, που πλησίαζαν όλο και πιο κοντά στην Πλατεία Κολωνακίου, η όποια τότε ήταν στέκι κυρίως των τριαντάρηδων plus.
Όταν ήμουν φοιτήτρια ήταν πολύ της μόδας ο πεζόδρομος της Χάρητος. Δίπλα στην all time classic Ratka, το μικρό στενάκι είχε πέραση ιδιαίτερα στη νεολαία. Ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες τα μπαράκια του έσφυζαν από κόσμο που καθόταν όρθιος ή σε κάποιο από τα πεζούλια με ένα ποτό στο χέρι. Ήταν η εποχή που ανέβαινε η περιοχή του Ψυρρή. Κι αυτό θύμιζε λίγο αντίστοιχη φάση αλλά ήταν σαφώς πιο… high!
Στο Κολωνάκι τότε, clubs εκτός από το Rock ‘n roll δεν υπήρχαν. Εδώ ήταν που άνοιξε το Central, το πρώτο lounge εστιατόριο στην Αθήνα, αλλά και το Dragoste, το πρώτο semi… prive club το οποίο άλλαξε τα δεδομένα στο nightlife της πρωτεύουσας.
VIRAL
Μετά ήρθαν τα απογευματινά parties του Σαββάτου και έγιναν αμέσως μόδα! Δεν σας κρύβω πώς ήταν η καλύτερή μου. Πηγαίναμε στις 6 ή 7 το απόγευμα -πολλές φορές μετά από shopping και μεσημεριανό φαγητό στο Κολωνάκι- και πίναμε, διασκεδάζαμε, χορεύαμε, χωρίς να χρειαστεί να ξενυχτίσουμε και να είμαστε την επόμενη μέρα κουρέλια… Αυτό βέβαια σε ένα μεγάλο βαθμό συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Πολλά μαγαζιά έχουν πλέον καθιερώσει αυτά τα «απογευματινά sessions», όπως τα λέγαμε μεταξύ μας, τα οποία εξακολουθούν να είναι χαρακτηριστικά δημοφιλή. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί ένα άλλο φαινόμενο που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος: η λεγόμενη μπαρότσαρκα. Πλέον δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος δεν λέει πλέον «θα πάμε το βράδυ στο τάδε μαγαζί», αλλά «πάμε Κολωνάκι».
Και το Κολωνάκι είναι σίγουρα το ιδανικό μέρος για κάτι τέτοιο… εξαιτίας της πληθώρας επιλογών που προσφέρει και τις οποίες δύσκολα συναντάς σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Έτσι, λοιπόν, οι μόνιμοι θαμώνες του κατευθύνονται για αρχή στο Μai Tai για ένα ποτό στο όρθιο δίπλα στους γιάπηδες και τους δικηγόρους των γειτονικών γραφείων, λίγο αργότερα κινούνται προς το ΤΕΝ (για να έχει «γεμίσει» εντωμεταξύ), όπου στριμώχνονται σαν τις σαρδέλες χωρίς λόγο και αιτία, ενώ πιο αργά θα τους δεις μέσα στο Rock ‘n Roll ή στο ολόφρεσκο Doors -άλλο αν τα δύο μέρη απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό- να διασκεδάζουν και να φλερτάρουν στους ρυθμούς του dj.
Και με όλη αυτή τη νυχτερινή περαντζάδα, να πως οι δρόμοι του Κολωνακίου παραμένουν ζωντανοί μέχρι αργά, τα parkings (παρόλο που η πρώτη ώρα παραμονής σε αυτά ξεκινάει από τα €13) είναι υπερπλήρη και τα μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα…
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν πραγματικά ο κόσμος διασκεδάζει όταν βγαίνει ή αν τελικά το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να περάσει ένα βράδυ σε κάποιο «in» μαγαζί. Γιατί τέτοια στο Κολωνάκι υπάρχουν πολλά και οι αυστηρές πόρτες παίζουν καλά το ρόλο τους, περνώντας τον κόσμο από ένα εξονυχιστικό… «style control» που απαγορεύει σε οποιοδήποτε «αταίριαστο» στοιχείο να εισβάλλει μέσα στους «ναούς» της διασκέδασης της ελίτ. Ειδάλλως πρέπει να τα πηγαίνεις καλά με τον εκάστοτε πορτιέρη για να πάρεις το μαγικό εισιτήριο! Μην γελιόμαστε, ότι είναι σνομπ το Κολωνάκι, είναι! Έχει τον κόσμο που το επιλέγει, όπως κι αυτό επιλέγει τον δικό του κόσμο. Τώρα θα με ρωτήσετε, εγώ γιατί πάω. Θεωρώ ότι είναι μία περιοχή που συνδυάζει τα πάντα. Ενημερωμένο shopping, δυνατά και μοντέρνα cafes, ενδιαφέρουσες προτάσεις για φαγητό, έντονη διασκέδαση και όλα αυτά στο πιο νευραλγικό σημείο της πρωτεύουσας· το κέντρο!
Να, λοιπόν, ένας λόγος να αφήσεις τη βολή σου και να φύγεις από εκεί που είσαι για έρθεις μέχρι εδώ. Να το κάνεις, σε εξορκίζω μία καθημερινή, γιατί αλλιώς θα σιχτιρίζεις που με άκουσες και ταλαιπωρήθηκες σαββατόβραδο ψάχνοντας μία ώρα να παρκάρει. Είναι πολύ πιθανό αγανακτισμένος στο τέλος να εγκαταλείψεις κάθε προσπάθεια δίνοντάς το αυτοκίνητό σου στον παρκαδόρο του εκάστοτε μαγαζιού (μην το σκεφτείς να κάνεις τον «Κινέζο» και να προσπαθήσεις να αποφύγεις την προβλεπόμενη ταρίφα που είναι για τη φετινή σεζόν €10). Και στη συνέχεια; Θα περιμένεις στην ουρά για να σε «επιλέξει» ο πορτιέρης, κι όταν πια καταλήξεις στο bar για να πιεις αυτό το ποτό που τόσο ήθελες, θα νιώσεις τη βαριά ανάσα και τον καπνό του άλλου να φτάνει απειλητικά στα ρουθούνια σου. Αυτό είναι αγαπητέ μου, το κόστος της κοινωνικής «αναβάθμισης» που θα νιώσεις, όταν καταφέρεις μετά από τόσο κόπο και περάσεις την κάθε «Σκύλλα και Χάρυβδη» και επιτέλους να καθίσεις δίπλα στον δείνα ηθοποιό ή στον τάδε δημοσιογράφο ή να φας στο διπλανό τραπέζι με το x μοντέλο και τον ψ κοσμικό. Σε αυτή τη ζωή όλα έχουν το κόστος τους. Η επιλογή είναι καθαρά θέμα δικό σου!
0 ΣΧΟΛΙΑ