Σαν σήμερα 22 Ιουνίου 1941: Η αυγή της «Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα» – Η ημέρα που ο Χίτλερ άνοιξε τις πύλες της κολάσεως στο Ανατολικό Μέτωπο!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν ημερομηνίες που αλλάζουν την πορεία της ανθρωπότητας, σφραγίζοντας τη μοίρα εκατομμυρίων ψυχών με αίμα και στάχτη. Μια τέτοια ημέρα, σαν σήμερα, ξημέρωσε στις 22 Ιουνίου 1941. Ήταν η στιγμή που ο Αδόλφος Χίτλερ, παραβιάζοντας με απόλυτο κυνισμό το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο Μη Επίθεσης (Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ), εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη, φονικότερη και πιο φιλόδοξη στρατιωτική εισβολή στην ιστορία του πλανήτη: την «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» (Unternehmen Barbarossa).

Με τη ναζιστική Γερμανία να σέρνει στον χορό του πολέμου τους συμμάχους της από τον Άξονα, την Ιταλία και τη Ρουμανία, η επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης σηματοδότησε την έναρξη του Ανατολικού Μετώπου. Ήταν η αρχή ενός ολοκληρωτικού πολέμου εξόντωσης, που έμελλε να κρίνει την τελική έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να κοστίσει τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Το ιδεολογικό υπόβαθρο και το «Σύμφωνο με τον Διάβολο»

Για τον Αδόλφο Χίτλερ, η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική επιχείρηση, αλλά ο απόλυτος πυλώνας της ναζιστικής ιδεολογίας. Στο μυαλό του Γερμανού δικτάτορα, η Ανατολή αντιπροσώπευε τον ζωτικό χώρο («Lebensraum») που χρειαζόταν η «Άρια Φυλή» για να αναπτυχθεί. Ο στόχος ήταν σαφής και απάνθρωπος: η πλήρης εκμηδένιση του «εβραϊκού μπολσεβικισμού», η γενοκτονία ή η υποδούλωση των σλαβικών πληθυσμών και η λεηλασία των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των σιτοβολώνων της Ουκρανίας και των πετρελαίων του Καυκάσου.

Παρά το γεγονός ότι τον Αύγουστο του 1939 οι δύο υπερδυνάμεις είχαν υπογράψει το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, μοιράζοντας την Ανατολική Ευρώπη, και οι δύο πλευρές γνώριζαν ότι επρόκειτο για μια προσωρινή ανακωχή. Ο Ιωσήφ Στάλιν πίστευε ότι κέρδιζε πολύτιμο χρόνο για να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό. Ο Χίτλερ, από την άλλη, έχοντας εξασφαλίσει τη γρήγορη πτώση της Γαλλίας και την κυριαρχία στην ηπειρωτική Ευρώπη, θεώρησε ότι το καλοκαίρι του 1941 ήταν η ιδανική στιγμή για να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα, πριν προλάβουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν ενεργά στον πόλεμο.

Η γιγαντιαία στρατιωτική μηχανή και οι σύμμαχοι του Άξονα

Στις 3:15 το πρωί της 22ας Ιουνίου, χωρίς καμία προειδοποίηση ή επίσημη κήρυξη πολέμου (η οποία επιδόθηκε εκ των υστέρων), η γερμανική πυροβολικό άρχισε να σφυροκοπά τις σοβιετικές γραμμές κατά μήκος ενός τεράστιου μετώπου 3.000 χιλιομέτρων, από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.

Η κλίμακα της επίθεσης ήταν συγκλονιστική. Περισσότεροι από 3 εκατομμύρια Γερμανοί στρατιώτες, υποστηριζόμενοι από 150 μεραρχίες, 3.000 άρματα μάχης (Panzer), 7.000 πυροβόλα και 2.500 αεροσκάφη της Luftwaffe, διέσχισαν τα σύνορα.

Στο πλευρό της Βέρμαχτ στάθηκαν αμέσως οι σύμμαχοί της:

• Η Ρουμανία: Υπό την ηγεσία του δικτάτορα Ιόν Αντονέσκου, η Ρουμανία κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες στο νότιο μέτωπο, με κύριο στόχο να ανακτήσει τη Βεσσαραβία και τη Βόρεια Μπουκοβίνα, τις οποίες είχε προσαρτήσει η ΕΣΣΔ το 1940.
• Η Ιταλία: Ο Μπενίτο Μουσολίνι, επιθυμώντας να δηλώσει παρών στη «μοιρασιά» της Ανατολής, έστειλε το Ιταλικό Εκστρατευτικό Σώμα στη Ρωσία (CSIR), το οποίο αργότερα αναβαθμίστηκε σε ολόκληρη Στρατιά.
• Άλλοι σύμμαχοι: Σύντομα στην εισβολή προσχώρησαν η Φινλανδία (στον «Πόλεμο Συνέχειας»), η Ουγγαρία, η Σλοβακία, καθώς και εθελοντές από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η περίφημη ισπανική «Γαλάζια Μεραρχία».

Το σοκ του Στάλιν και η τακτική του Blitzkrieg

Η σοβιετική ηγεσία πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο. Παρά τις επανειλημμένες και σαφείς προειδοποιήσεις από κορυφαίους κατασκόπους (όπως ο θρυλικός Ρίχαρντ Ζόργκε) αλλά και από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, ο Στάλιν αρνιόταν πεισματικά να πιστέψει ότι ο Χίτλερ θα άνοιγε δεύτερο μέτωπο, θεωρώντας τις πληροφορίες ως «προβοκάτσια» των Δυτικών. Τις πρώτες ώρες της εισβολής, ο Κόκκινος Στρατός βρέθηκε σε κατάσταση απόλυτου χάους. Η γερμανική αεροπορία κατέστρεψε περισσότερα από 1.200 σοβιετικά αεροσκάφη πριν καν προλάβουν να απογειωθούν.

Οι γερμανικές Στρατιές (Βορράς, Κέντρο, Νότος) εφάρμοσαν με απόλυτη επιτυχία την τακτική του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg). Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι μηχανοκίνητες μεραρχίες των Ναζί περικύκλωσαν και αιχμαλώτισαν εκατοντάδες χιλιάδες Σοβιετικούς στρατιώτες σε γιγαντιαίους θύλακες (όπως στο Μινσκ και το Σμολένσκ). Η πτώση της Μόσχας και του Λένινγκραντ φαινόταν θέμα χρόνου.

Η αρχή του τέλους για το Γ’ Ράιχ

Παρά τους αρχικούς θριάμβους, η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» έφερε μέσα της τους σπόρους της γερμανικής καταστροφής. Οι Ναζί υποτίμησαν θανάσιμα τις εφεδρείες του Κόκκινου Στρατού, την έκταση της σοβιετικής επικράτειας και την αποφασιστικότητα του ρωσικού λαού να υπερασπιστεί την πατρίδα του στον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο».

Καθώς το καλοκαίρι έδινε τη θέση του στις λάσπες του φθινοπώρου (Ρασπούτιτσα) και στη συνέχεια στον πολικό ρωσικό χειμώνα, οι γραμμές ανεφοδιασμού των Γερμανών κατέρρεαν. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, χωρίς χειμερινό εξοπλισμό, καθηλώθηκαν έξω από τις πύλες της Μόσχας τον Δεκέμβριο του 1941, όπου δέχτηκαν την πρώτη τους μεγάλη στρατηγική ήττα.

Η 22α Ιουνίου 1941 παραμένει στην παγκόσμια ιστορία ως η ημέρα που ξεκίνησε η μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή του 20ού αιώνα. Ήταν η ημέρα που ο Χίτλερ, τυφλωμένος από την αλαζονεία και το φυλετικό μίσος, υπέγραψε ουσιαστικά την καταδίκη του Τρίτου Ράιχ, μετατρέποντας τις αχανείς στέπες της Ρωσίας σε ένα απέραντο νεκροταφείο για τη στρατιωτική του μηχανή.