Δημήτρης Σαράντης: Τον είπαν αυτόχειρα – Η εκταφή όμως τα άλλαξε όλα!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν υποθέσεις που η δικαιοσύνη κλείνει βιαστικά, αλλά οι νεκροί –όταν βρουν τρόπο– φωνάζουν για να ακουστεί η αλήθεια τους. Η ιστορία του 31χρονου Δημήτρη Σαράντη, του χαμογελαστού σεφ από τη Λάρισα που βρέθηκε νεκρός σε ένα πάρκινγκ στην Αυστρία το 2016, είναι η απόδειξη ότι τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα. Μια υπόθεση που παρουσιάστηκε αρχικά ως μια απλή πράξη απελπισίας, μετατράπηκε –μετά από μήνες δικαστικού αγώνα και μια συγκλονιστική εκταφή– σε ένα από τα πιο σκοτεινά και καλοστημένα εγκλήματα των τελευταίων ετών.

Το «ιδανικό» σκηνικό: Μια ζωή που κατέρρευσε σε μια μέρα

Ο Δημήτρης ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωή, η «ψυχή της παρέας», όπως τον περιγράφουν όλοι. Αναζητώντας μια διέξοδο από την οικονομική κρίση της Ελλάδας, μετανάστευσε το 2014 στην Αυστρία μαζί με τη σύζυγό του, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον. Εγκαταστάθηκαν στο Μέντλινγκ, ένα προάστιο της Βιέννης που έμοιαζε με σκηνικό ταινίας: ήσυχο, πράσινο, ασφαλές.

Εκεί, ο Δημήτρης εργάστηκε σκληρά ως σεφ σε ελληνικό εστιατόριο, δουλεύοντας ατελείωτες ώρες πλάι στη σύζυγό του, που ήταν βοηθός στην κουζίνα. Η ζωή τους φαινόταν να μπαίνει σε μια σειρά, ειδικά με τον ερχομό του πρώτου τους παιδιού. Όμως, η «χρυσή» πραγματικότητα του εξωτερικού είχε και το σκοτεινό της πρόσωπο: εργασιακή εκμετάλλευση, εξαντλητικά ωράρια, διαμονή σε δωμάτια πάνω από το εστιατόριο και μια αφόρητη ψυχολογική πίεση που άρχισε να λυγίζει τον νεαρό πατέρα.

Η μοιραία Κυριακή και το «σενάριο» της αυτοκτονίας

Όλα συνέβησαν το πρωί της Κυριακής 3 Απριλίου 2016. Ο Δημήτρης έφυγε από το σπίτι λέγοντας πως πάει για δουλειά. Λίγο αργότερα, η σύζυγός του έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό της. Δεν ήταν μια λίστα για ψώνια, αλλά ένα μήνυμα γεμάτο απόγνωση, που υποδήλωνε τάσεις αυτοκαταστροφής. Καθώς κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και στο παρελθόν –σε στιγμές έντονων καυγάδων του ζευγαριού– η γυναίκα του δεν ανησύχησε αμέσως. Όμως, όταν το κινητό του Δημήτρη έκλεισε και οι ώρες άρχισαν να περνούν, ο πανικός κυρίευσε τους πάντες.

Δύο 24ωρα μετά, η σορός του βρέθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του σε ένα ανοιχτό, αφύλακτο πάρκινγκ ενός αθλητικού κέντρου. Ένα χοντρό σχοινί ήταν περασμένο στο λαιμό του, δεμένο στη χειρολαβή της πόρτας. Η αυστριακή αστυνομία, χωρίς να κάνει νεκροτομή, χωρίς να εξετάσει αποτυπώματα, χωρίς να ελέγξει τις κάμερες ασφαλείας, υπέγραψε το χαρτί: «Αυτοκτονία». Η υπόθεση έκλεισε βιαστικά, σαν ένα «απλό πακέτο» που έπρεπε να επιστραφεί στην Ελλάδα.

Η κραυγή της μάνας που άνοιξε τον τάφο

Η οικογένεια στη Λάρισα δεν πίστεψε ποτέ το βολικό παραμύθι. Η μητέρα του Δημήτρη ούρλιαζε πως το παιδί της δεν θα άφηνε ποτέ το μωρό του. «Το παιδί μου το κατασπαράξανε», φώναζε, και η ιστορία την δικαίωσε με τον πιο σκληρό τρόπο. Με τη βοήθεια του ιατροδικαστή Ματθαίου Τσούγκα και μετά από επτά μήνες γραφειοκρατικού γολγοθά, ο εισαγγελέας έδωσε την εντολή για εκταφή.

Όταν το χώμα άνοιξε, ο νεκρός «μίλησε». Τα ευρήματα της νεκροτομής διέλυσαν κάθε υποψία για αυτοκτονία:

• Προθανάτια χτυπήματα: Στο κεφάλι του βρέθηκαν βίαια χτυπήματα που δέχθηκε όσο ήταν ακόμη ζωντανός.
• Θανατηφόρα ένεση: Η θηλιά στο λαιμό τοποθετήθηκε μετά θάνατον, για να «σκηνοθετηθεί» ο θάνατος. Ο πραγματικός λόγος θανάτου ήταν μια θανατηφόρα ένεση με ισχυρή αντικαταθλιπτική ουσία που βρέθηκε στο ήπαρ του.
• Το αριστερόχειρο «λάθος»: Ο κόμπος στο σχοινί είχε δεθεί από αριστερόχειρα, ενώ ο Δημήτρης ήταν δεξιόχειρας, κάτι που αποδεικνύει την παρουσία τρίτου προσώπου στο όχημα.

Ένα «άρρωστο» σχέδιο συγκάλυψης

Η προσπάθεια συγκάλυψης ήταν πρωτοφανής. Οι «φίλοι» του Δημήτρη στην Αυστρία έπεσαν σε αντιφάσεις, λέγοντας ψέματα για το πώς βρήκαν το σώμα, ενώ προσπάθησαν να αποτρέψουν τον αδερφό του από το να πάει στη Βιένη για να ερευνήσει την υπόθεση. Όταν ο αδερφός του κατάφερε να μπει στο σπίτι του Δημήτρη, βρήκε ένα άδειο, κρύο διαμέρισμα χωρίς ούτε μία φωτογραφία του, σαν κάποιος να ήθελε να διαγράψει κάθε ίχνος της ύπαρξής του.

Επιπλέον, αποκαλύφθηκε ότι ο Δημήτρης είχε καταγράψει στο κινητό του τους έντονους καυγάδες με τον εργοδότη του. Σε αυτές τις ηχογραφήσεις, ακούγεται ο εργοδότης να του ρίχνει την πιο μαύρη κατάρα: «Να μη χαρείς το παιδί σου».

Δικαιοσύνη που αργεί

Σήμερα, χρόνια μετά, η υπόθεση παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Η οικογένεια έχει κατονομάσει τους υπεύθυνους, όμως η δικαστική διαδικασία κινείται με βασανιστικά αργούς ρυθμούς, καθώς πρόκειται για έγκλημα που συνέβη σε άλλη χώρα. Η ίδια η χήρα του Δημήτρη έχει πάρει ξεκάθαρες αποστάσεις, δηλώνοντας πως δεν στηρίζει την οικογένεια του συζύγου της στις προσπάθειές τους για τη διαλεύκανση.

Ο Δημήτρης Σαράντης είναι μια τραγική φιγούρα που θυσιάστηκε στον βωμό της αδιαφορίας ενός συστήματος που προτίμησε να «κλείσει» τον φάκελο παρά να ψάξει τον δολοφόνο. Οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, πιστεύοντας πως η ιστορία τους «πέρασε». Όμως, όσο ο τάφος του Δημήτρη θα θυμίζει τα ευρήματα της νεκροτομής, η αλήθεια θα παραμένει εκεί, φωνάζοντας πως ένα «καλοστημένο» έγκλημα δεν μπορεί να κρατηθεί κρυφό από το φως της έρευνας.