Η «συνταγή» της μακροζωίας έχει 4 πόδια: Γιατί όσοι έχουν σκύλο για κατοικίδιο ζουν περισσότερα χρόνια;
Από τη μοναξιά της πανδημίας στις κλινικές μελέτες δεκαετιών: Γιατί οι ειδικοί θεωρούν πλέον τη συντροφιά ενός σκύλου ως έναν από τους ισχυρότερους παράγοντες προστασίας της δημόσιας υγείας.
Για τον Δρ. Ντρουβ Κάζι, το πάθος για τους σκύλους δεν ήταν κάτι καινούργιο. Ως παιδί, ονειρευόταν πάντα την παρουσία ενός τετράποδου φίλου, όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια. Η αφοσίωσή του στην ιατρική επιστήμη τον οδήγησε να γίνει ένας διακεκριμένος καρδιολόγος και οικονομολόγος υγείας. Παραδόξως, αν και ο ίδιος είχε αφιερώσει μέρος της ακαδημαϊκής του καριέρας στη μελέτη των οφελών που προσφέρουν τα κατοικίδια στον άνθρωπο, χρειάστηκε να πατήσει τα 40 για να βάλει τελικά έναν σκύλο στη δική του καθημερινότητα.
Το 2019, ο Κάζι ανέλαβε μια από τις πιο απαιτητικές θέσεις στο αμερικανικό σύστημα υγείας: τη διεύθυνση της Μονάδας Εντατικής Καρδιολογικής Φροντίδας στο Ιατρικό Κέντρο Beth Israel Deaconess στη Βοστώνη. Λίγο μετά τη μετακόμισή του, ο κόσμος σταμάτησε να γυρίζει λόγω της πανδημίας COVID-19. Για έναν άνθρωπο που ζούσε μόνος και περνούσε τις μέρες του μέσα στις δραματικές συνθήκες της ΜΕΘ, ο πρώτος χρόνος ήταν, όπως ο ίδιος ομολογεί, «απίστευτα μοναχικός».
Η λύτρωση ήρθε το 2021 με το όνομα «Ρούμι». Ένα κουτάβι ράτσας Βίσλα (Viszla), γεμάτο αστείρευτη ενέργεια και στοργή, εισέβαλε στη ζωή του για να την αλλάξει ριζικά. Ο Ρούμι δεν ήταν απλώς ένα κατοικίδιο· έγινε ο καταλύτης που έβγαλε τον Κάζι έξω από το σπίτι, τον ανάγκασε να γνωρίσει τους γείτονές του και επανέφερε το παιχνίδι και τη «θετική ενέργεια» σε μια καθημερινότητα που είχε επισκιαστεί από την πίεση του νοσοκομείου. «Ήταν καθοριστικός για τη διατήρηση της ψυχικής μου υγείας», δηλώνει σήμερα, επιβεβαιώνοντας στην πράξη όσα μελετούσε στα χαρτιά.
VIRAL
Τι λένε οι αριθμοί: Η επιστήμη πίσω από το κούνημα της ουράς
Η ιστορία του Δρ. Κάζι δεν είναι απλώς μια συγκινητική μαρτυρία. Υποστηρίζεται από έναν τεράστιο όγκο επιστημονικών δεδομένων που εκτείνονται σε βάθος δεκαετιών. Οι έρευνες είναι πλέον ξεκάθαρες: όσοι μοιράζονται τη ζωή τους με κατοικίδια, και ειδικά με σκύλους, τείνουν να απολαμβάνουν καλύτερη υγεία από τον γενικό πληθυσμό.
Σύμφωνα με μελέτες, η κατοχή σκύλου συνδέεται άμεσα με:
- Χαμηλότερη αρτηριακή πίεση.
- Μειωμένο κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων.
- Υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης μετά από σοβαρά περιστατικά όπως καρδιακές προσβολές ή εγκεφαλικά επεισόδια.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, προέρχεται από μια εκτενή ανασκόπηση μελετών που δημοσιεύθηκε το 2019. Τα δεδομένα έδειξαν ότι οι ιδιοκτήτες σκύλων έχουν 24% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία σε ορίζοντα δεκαετίας. Η επίδραση στην καρδιά είναι τόσο σημαντική, που η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (AHA) εξέδωσε επίσημη επιστημονική δήλωση, επισημαίνοντας ότι η συμβίωση με έναν σκύλο μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας στρατηγικής για τη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου.
Αιτιώδης σχέση ή απλή σύμπτωση;
«Η συσχέτιση είναι πολύ πειστική», σημειώνει ο Δρ. Κάζι. Ωστόσο, οι επιστήμονες θέτουν ένα καίριο ερώτημα: Φταίει ο σκύλος για την υγεία του ιδιοκτήτη ή οι ήδη υγιείς και δραστήριοι άνθρωποι είναι αυτοί που επιλέγουν να πάρουν σκύλο;
Μια από τις κύριες εξηγήσεις είναι η σωματική δραστηριότητα. Ο Άντριαν Μπάουμαν, ομότιμος καθηγητής Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι ο σκύλος λειτουργεί ως το τέλειο «κίνητρο» για άσκηση. Μια μετα-ανάλυση που διεξήγαγε το 2012 έδειξε ότι οι κάτοχοι σκύλων που βγαίνουν συστηματικά βόλτα με τον τετράποδο φίλο τους, καλύπτουν εύκολα τα 150 λεπτά μέτριας άσκησης την εβδομάδα που συνιστούν οι διεθνείς οδηγίες.
Ωστόσο, υπάρχει μια παγίδα: το να «έχεις» σκύλο δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το να τον «βγάζεις βόλτα». Τα στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 60% των ιδιοκτητών ανταποκρίνεται σε αυτό το καθήκον. Όπως τονίζει ο Μπάουμαν, αν κάποιος είναι δραστήριος χωρίς σκύλο, έχει τα ίδια οφέλη με κάποιον δραστήριο ιδιοκτήτη. Ο σκύλος, λοιπόν, είναι το «μέσο» που διευκολύνει την κίνηση για όσους διαφορετικά θα έμεναν στον καναπέ.
Το «καθρέφτισμα» του τρόπου ζωής
Η συμβίωση με έναν σκύλο λειτουργεί και ως ένας ιδιότυπος βιολογικός καθρέφτης. Η Τόβε Φαλ, καθηγήτρια Μοριακής Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, έχει διεξαγάγει έρευνες που αποκαλύπτουν κάτι συναρπαστικό: οι σκύλοι και οι ιδιοκτήτες τους μοιράζονται συχνά την ίδια μοίρα όσον αφορά την υγεία τους.
Σε μελέτη της Φαλ διαπιστώθηκε ότι αν ένας σκύλος διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 2, ο ιδιοκτήτης του έχει επίσης αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσει την ίδια πάθηση. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω κάποιας μετάδοσης, αλλά επειδή μοιράζονται το ίδιο περιβάλλον και τις ίδιες συνήθειες. «Αν δεν ακολουθείτε υγιεινό τρόπο ζωής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα τον ακολουθεί ούτε ο σκύλος σας», προειδοποιεί η καθηγήτρια.
Η επιλογή μιας δραστήριας φυλής, όπως το λαμπραντόρ ή το κόικερχοντζ που έχει η ίδια, μπορεί να βοηθήσει, αλλά η τελική ευθύνη για τη διατήρηση ενός υγιεινού προτύπου ζωής παραμένει στον άνθρωπο.
Διαβάστε επίσης
Το «φάρμακο» κατά της κοινωνικής απομόνωσης
Πέρα από τους δείκτες της χοληστερίνης και της πίεσης, οι σκύλοι προσφέρουν κάτι που η ιατρική επιστήμη δυσκολεύεται να ποσοτικοποιήσει αλλά αναγνωρίζει ως κρίσιμο: την καταπολέμηση της μοναξιάς.
Για τους ανθρώπους που ζουν μόνοι ή είναι ανύπαντροι, ένας σκύλος δεν είναι απλώς «παρέα». Είναι ένας λόγος για κοινωνικοποίηση. Η βόλτα στο πάρκο μετατρέπεται σε ευκαιρία για συζήτηση, η παρουσία του ζώου στο σπίτι μειώνει τα επίπεδα της κορτιζόλης (της ορμόνης του στρες) και η ανάγκη για φροντίδα δίνει ένα αίσθημα σκοπού στην καθημερινότητα.
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Μπάουμαν, τα οφέλη των σκύλων στην ψυχική ευεξία λειτουργούν ως ανάχωμα στις καταστροφικές επιπτώσεις της κοινωνικής απομόνωσης, η οποία έχει συνδεθεί σε πολλές μελέτες με πρόωρο θάνατο και κατάθλιψη.
Είναι τελικά ο σκύλος το «μαγικό χάπι» για την υγεία; Οι ειδικοί είναι προσεκτικοί. Η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία τονίζει ότι η απόκτηση ενός ζώου δεν πρέπει να γίνεται αποκλειστικά για ιατρικούς λόγους. Ένας σκύλος απαιτεί χρόνο, πόρους και συναισθηματική δέσμευση.
Ωστόσο, για όσους είναι έτοιμοι να αναλάβουν αυτή την ευθύνη, η ανταπόδοση είναι ανεκτίμητη. Είτε πρόκειται για έναν δραστήριο Ρούμι που σε αναγκάζει να τρέξεις κάτω από τη βροχή, είτε για έναν ήσυχο Τζεντ (όπως το καβαπού του καθηγητή Μπάουμαν) που σε περιμένει στην πόρτα, η παρουσία τους κάνει την καρδιά μας να χτυπά πιο δυνατά, πιο ρυθμικά και, σίγουρα, για περισσότερα χρόνια.
0 ΣΧΟΛΙΑ