Τάσος Δούσης για την δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη: «Κοράκια πάνω από το πτώμα – Ένα κοινό-βαμπίρ που ηδονίζεται με το αίμα»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη στη Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς άλλη μια μαύρη σελίδα στο αστυνομικό ρεπορτάζ της χώρας, είναι η θρυαλλίδα που αναδεικνύει την απόλυτη παρακμή ενός συστήματος ενημέρωσης που φαίνεται να έχει χάσει κάθε ψήγμα ανθρωπιάς. Ο γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης, Τάσος Δούσης, με μια οργισμένη και βαθιά αυτοκριτική παρέμβαση στα κοινωνικά δίκτυα, βάζει το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων», καταγγέλλοντας τη μετατροπή της είδησης σε ένα μακάβριο σόου που προσβάλλει τη μνήμη του νεκρού και διαλύει την ψυχολογία των γονιών του.

Χωρίς να επιδιώκει να υποδυθεί τον αστυνομικό ή τον δικαστή, ο Τάσος Δούσης εστιάζει στην «ξεφτίλα της δημοσιογραφίας», η οποία, όπως σημειώνει, έχει πλέον διαποτίσει ακόμα και την κρατική τηλεόραση. Η κριτική του δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων, αλλά μια κραυγή αγωνίας για το πού βαδίζει η κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης όταν η «επιτυχία» μετριέται με τα καρέ ενός θανάτου που προβάλλεται σε επανάληψη.

Η κραυγή της μητέρας: «Το παιδί μου πεθαίνει ξανά κάθε φορά που δείχνετε το βίντεο»

Το πιο συγκλονιστικό σημείο της παρέμβασης του Τάσου Δούση είναι η αναφορά στην έκκληση της μητέρας του αδικοχαμένου Κλεομένη. Η γυναίκα αυτή, που βιώνει την απόλυτη απώλεια, αναγκάζεται να παρακαλά τα αυτονόητα: να σταματήσει η προβολή του βίντεο που δείχνει το παιδί της να χάνει τις αισθήσεις του. «Κάθε φορά που προβάλλονται αυτές οι εικόνες, το παιδί μου πεθαίνει ξανά, κι εγώ δεν είμαι εκεί να το βοηθήσω», αναφέρει η ίδια, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης.

Ο Τάσος Δούσης υπογραμμίζει το δίκαιο αυτής της γυναίκας, τονίζοντας ότι είναι αδιανόητο να αναγκάζεται ένας γονιός να βλέπει τον χαμό του σπλάχνου του χίλιες φορές την ημέρα. Η κριτική του γίνεται ακόμα πιο αιχμηρή όταν επισημαίνει ότι, ενώ θα μπορούσε κανείς να περιμένει τέτοιες πρακτικές από τη «δημοσιογραφία των κορακιών» ορισμένων ιδιωτικών καναλιών, είναι απαράδεκτο το συγκεκριμένο βίντεο να βγαίνει και να αναπαράγεται από την ΕΡΤ.

Ένα κοινό-βαμπίρ σε μια κοινωνία εθισμένη στη φρίκη

Ο εκδότης προχωρά σε μια γενναία διαπίστωση που αφορά όλους μας: η ευθύνη για αυτή την κατάντια δεν βαραίνει μόνο τα ΜΜΕ, αλλά και το ίδιο το κοινό. Χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, περιγράφοντας τους θεατές ως «κοινό-βαμπίρ» που ρουφάει το αίμα μέσα από τις οθόνες, διψασμένο για ό,τι χειρότερο μπορεί να προβάλει κάποιος. Η ηδονή μπροστά στο μαχαίρωμα, στο ξύλο και στη δολοφονία σε ζωντανή μετάδοση είναι, κατά τον ίδιο, το σήμα κατατεθέν μιας κοινωνίας που χρειάζεται επειγόντως αποτοξίνωση.

«Οφείλω να το ομολογήσω, βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε όλο αυτό. Πιάνω ακόμη κι εμένα να είμαι εθισμένος σε αυτή τη μορφή πληροφορίας και ενημέρωσης», εξομολογείται ο Τάσος Δούσης, κάνοντας την παρέμβασή του ακόμα πιο ουσιαστική.

Η διαπίστωση ότι η είδηση πλέον δεν είναι η ουσία του γεγονότος ή η έρευνα για τα αίτια της οπαδικής βίας, αλλά η οπτικοποίηση του εγκλήματος, αποτελεί τον πυρήνα του προβληματισμού του. Το βίντεο των δύο καρέ έχει γίνει το «Άγιο Δισκοπότηρο» του αστυνομικού ρεπορτάζ, παραγκωνίζοντας κάθε ίχνος ανθρωπιάς και σεβασμού.

Η έκκληση για ανθρωπιά: «Μην ξαναδείξετε το βίντεο ποτέ»

Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Τάσος Δούσης απευθύνει μια σαφή και κατηγορηματική παράκληση προς όλα τα κανάλια και τα sites –συμπεριλαμβανομένων και των δικών του– να μην ξαναπροβάλουν ποτέ το βίντεο του θανάτου του Κλεομένη. Η ανάγκη για εικόνα και οπτικοποίηση του εγκλήματος είναι κατανοητή στον σύγχρονο κόσμο της ενημέρωσης, αλλά η υπερβολή της προβολής του 30 φορές μέσα σε ένα δελτίο ειδήσεων είναι αυτό που ξεπερνά κάθε όριο.

Το μήνυμα είναι σαφές: ας μπούμε για μια στιγμή στη θέση αυτών των γονιών. Ας φανταστούμε ότι το παιδί στην οθόνη είναι το δικό μας. Η ανθρωπιά πρέπει να υπερισχύσει των κλικς και της τηλεθέασης. Ο Τάσος Δούσης μας καλεί να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε κοράκια, αλλά άνθρωποι που μπορούν ακόμα να αισθανθούν τον πόνο του διπλανού τους, προσφέροντας το ελάχιστο: τον σεβασμό στη σιωπή του θανάτου.

Αναλυτικά η άποψη του Τάσου Δούση

«Κοράκια» πάνω από το πτώμα του 20 χρόνου Κλεομένη. ΕΛΕΟΣ

Δεν θα μπώ να γράψω για την υπόθεση της δολοφονίας του 20 χρόνου από τη Θεσσαλονίκη Κλεομένη.

Δεν κάνω αστυνομικό ρεπορτάζ ,ούτε δικαστικό και άρα ξέρω ,όσα ξέρετε για αυτήν την ιστορία. Θέλω όμως ειλικρινά να γράψω για αυτήν την ξεφτίλα της δημοσιογραφίας ,η οποία πλέον ακουμπάει και την κρατική τηλεόραση.

Θα δώσω πρώτα απ’ όλα τον λόγο στην μητέρα του αδικοχαμένου Κλεομένη.

«Η τυφλή οπαδική βία δεν στέρησε απλώς μια ζωή, μου στέρησε τον κόσμο μου όλο, το σπλάχνο μου, την ίδια μου την ύπαρξη. Αυτές τις στιγμές της απέραντης θλίψης μου πρέπει να απευθύνω έκκληση προς όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ενημερωτικά μέσα, ζητώντας τα αυτονόητα. Παρακαλώ όπως σταματήσει άμεσα η αναπαραγωγή του βίντεο που δείχνει το παιδί μου τη στιγμή που χάνει τις αισθήσεις του. Κάθε φορά που προβάλλονται αυτές οι εικόνες, το παιδί μου πεθαίνει ξανά, κι εγώ δεν είμαι εκεί να το βοηθήσω»

Να πω ότι η γυναίκα έχει απόλυτο δίκιο. Να έχεις χάσει το παιδί σου και να αναγκάζεσαι να βλέπεις την στιγμή του χαμό του 1000 φορές την ημέρα κάπου έλεος.

Να το περιμένω αυτό από τα ιδιωτικά κανάλια και από κάποιες εκπομπές που μας έχουν συνηθίσει στην δημοσιογραφία τον κορακιών της ξεφτίλας και της υπερβολής.

Να κάνει όμως το ίδιο λάθος και η κρατική τηλεόραση; Το συγκεκριμένο βίντεο βγήκε από την ΕΡΤ.

Εντωμεταξύ έχω αρχίσει να καταλαβαίνω πως στα ΜΜΕ Πλέον επιτυχία δεν θεωρείται η δημοσιογραφική είδηση ,η πληροφορία, η έρευνα. Επιτυχία στο αστυνομικό ρεπορτάζ θεωρείται να βρεις βίντεο έστω και δύο καρέ από τη στιγμή της ληστείας, της δολοφονίας και πάει λέγοντας.

Να πω όμως ότι η ευθύνη για αυτή την κατάντια της δημοσιογραφίας δεν έχει να κάνει μόνο με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έχει να κάνει και με εμάς τους ίδιους. Έχουμε καταντήσει ένα κοινό που ηδονίζεται με το μαχαίρωμα ,το ξύλο ,την δολοφονία μπροστά στα μάτια μας.

Έχουμε καταντήσει ένα κοινό βαμπίρ που ρουφάμε το αίμα μέσα από τις οθόνες του κινητού ή της τηλεόρασης σαν να είμαστε διψασμένοι για ότι χειρότερο μπορεί να μας προβάλλει κάποιος.

Οφείλω να το ομολογήσω βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε όλο αυτό. Πιάνω ακόμη κι εμένα να είμαι εθισμένος σε αυτή τη μορφή πληροφορίας και ενημέρωσης.

Νομίζω ότι χρειάζομαι και χρειαζόμαστε ,αποτοξίνωση από αυτή τη μορφή ενημέρωσης. Γιατί το λέω αυτό διότι νιώθουμε ικανοποίηση ότι είδηση είναι ο θάνατος του Κλεομένη μπροστά μας 100 φορές. Και είδηση δεν είναι να μάθουμε πως αυτό το παιδί χάθηκε τόσο άδικα και τόσο ξαφνικά.

Παρακαλώ επίσης τα κανάλια και τα site ακόμη και τα δικά μου να μην ξαναπροβάλλουν ποτέ μα ποτέ το βίντεο του Κλεομένη που μαχαιρωμένος πέφτει νεκρός.

Ας δείξουμε όλοι μας ελάχιστο σεβασμό σε αυτούς τους γονείς του παιδιού.

Ας δείξουμε όλοι οι δημοσιογράφοι πως δεν είμαστε κοράκια αλλά έχουμε και λίγο ανθρωπιά μέσα μας.

Δεν είμαι κανένας ηλίθιος εκτός εποχής. Είμαι μέσα στην ενημέρωση και καταλαβαίνω την ανάγκη της οπτικοποίησης του εγκλήματος. Καταλαβαίνω την ανάγκη της εικόνας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την προβολή τέτοιων βίντεο που διαρρέουν ε φυσικά από την αστυνομία.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αυτή η υπερβολή. Δεν μπορεί μέσα σε ένα δελτίο ειδήσεων να προβάλλουμε αυτό το βίντεο 30 φορές.  Κάπου ας μπούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων που έχουν χάσει το παιδί τους. Και δεν μιλάω μόνο για τον Κλεομένη. Ας φανταστούμε όλοι ότι μπορεί να ήμασταν εμείς στη θέση των γονιών του Κλεομένη που έχασε τη ζωή του. Πως θα αισθανόμασταν να ζούμε το θάνατο του παιδιού μας κάθε μέρα 1000 φορές;