«Αν δεν γεννηθείς αστέρι»: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι που ερμήνευσε η Κατερίνα Κούκα

Η Κατερίνα Κούκα αποτελεί μία ξεχωριστή παρουσία στο ελληνικό λαϊκό και έντεχνο τραγούδι, με πορεία που χαρακτηρίζεται από ποιότητα και σημαντικές συνεργασίες. Γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 22 Δεκεμβρίου το 1960 στην Ηράκλεια Σερρών, ενώ οι ρίζες της οικογένειάς της βρίσκονται στο Βαμβακόφυτο Σερρών, τόπο που η ίδια αναφέρει συχνά με ιδιαίτερη αγάπη.
Η είσοδος στη μουσική και η σπουδαία καριέρα
Η ενασχόλησή της με το τραγούδι ξεκίνησε σχετικά ώριμα, όταν ήταν 27 ετών. Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα έγιναν στην μπουάτ «Εμπατή», έναν χώρο που φιλοξενούσε νέες φωνές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Εκεί την πρόσεξε ο Γιώργος Μαρίνος, ο οποίος διέκρινε αμέσως τη φωνή και την ερμηνευτική της ταυτότητα και της πρότεινε συνεργασία στη μουσική σκηνή «Μέδουσα», ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την ευρύτερη αναγνώρισή της.
Η γνωριμία της με το «μεγάλο» κοινό ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το 1992 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος με τίτλο «Να ’χα δυο καρδιές να σ’ αγαπώ», ένα έργο που συνδύαζε τραγούδια δύο σπουδαίων δημιουργών: του Γιάννη Σπανού και του Χρήστου Νικολόπουλου. Ο δίσκος αυτός ανέδειξε τη ζεστή και εκφραστική φωνή της και την καθιέρωσε ως ερμηνεύτρια με ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Κατερίνα Κούκα συνεργάστηκε με μερικά από τα πιο εμβληματικά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται εμφανίσεις και κοινά σχήματα με καλλιτέχνες όπως η Μαρινέλλα, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Μελίνα Κανά, η Λένα Αλκαίου, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Πασχάλης Τερζής.
Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Αν δεν γεννηθείς αστέρι»
Το τραγούδι «Αν δεν γεννηθείς αστέρι», σε μουσική Μάριου Τόκα και στίχους Φίλιππου Γράψα, κυκλοφόρησε το 1995 και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Δεν Σκοτώνουν Την Αγάπη Με Την Πρώτη Αφορμή». Ο Φίλιππος Γράψας, σε συνέντευξή του στον Κωνσταντίνο Παυλικιάνη, είχε πει:
Μ’ αυτό το τραγούδι έφαγα την πρώτη μου κρυάδα. Μια κακιά κριτική. Μία δημοσιογράφος, που έγραφε στο Δίφωνο, έβαλε σ’ ένα κείμενό της τίτλο «Ο Γράψας του γράψαντος». Μια ειρωνεία κι ένα θάψιμο κανονικό για τους στίχους μου. Κι αφού μου τα έριχνε χοντρά, κατέληγε «τι θα λέγατε αν χαρακτηρίσουμε τους στίχους του Γράψα νεοσκυλάδικους;». Κανονικό σοκ για μένα. Αλλά χρειάζονται και άλλου ύφους τραγούδια. Η αγαπημένη και αξέχαστη, σπουδαία στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή μ’ ένα αιχμηρό κειμενάκι στα «Νέα» στις 25/05/1996 με υπερασπίστηκε. «Δεν σ’ αρέσει ο Φίλιππος Γράψας κύριε Ενωματάρχα; Δεν πειράζει, αρέσει σε άλλους.
Ο Γράψας του Γράψαντος, όπως τιτλοφορείται ένα μοχθηρό κειμενάκι του αστείου της παρέας που γελάει μόνος του με τις κρυάδες του, αυτός είναι το πρόβλημα; Γιατί; Πρώτον διότι γράφοντας τους στίχους του υπέροχου «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα» έσπασε το φράγμα των επιτυχιών μιας χρήσης, μ’ ένα διαχρονικό σουξέ. Και δεύτερον, αμέσως μετά ο δράστης έγραψε χωρίς την άδεια της αστυνομίας και τα «Λαδάδικα» πανάθεμά τον και πια δεν πιάνεται. Πάει σου ξέφυγε κύριε Ενωματάρχα». Η Μαριανίνα ήταν δύναμη. Δεν φοβόταν, δε λογάριαζε κανέναν. Αυτό που ήθελε να πει, το έλεγε. Κρίμα, έφυγε νωρίς, αφήνοντας όμως σπουδαίο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι. Πραγματικά μ’ αυτή την κριτική είχα στενοχωρηθεί πολύ και θυμάμαι που ο φίλος μου Γιάννης Κακουλίδης μού είχε πει κάτι πολύ σωστό:
– Αυτά θα έχεις από δω και τώρα. Αν δεν μπορείς να τα δεχτείς, πήγαινε σπίτι σου!






0 ΣΧΟΛΙΑ