Σίμο Χέιχε: Ο «Λευκός Θάνατος» που γονάτισε τον Κόκκινο Στρατό – Ποιος ήταν ο ελεύθερος σκοπευτής με 505 εκτελέσεις σε λιγότερες από 100 ημέρες

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σαν σήμερα, στις 17 Δεκεμβρίου 1905, σε μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή κοντά στα ρωσοφινλανδικά σύνορα, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που έμελλε να μετατρέψει το λευκό χιόνι της Φινλανδίας στον πιο αιματηρό εφιάλτη της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Σίμο Χέιχε (Simo Häyhä) δεν ήταν ένας εκπαιδευμένος δολοφόνος από τα σαλόνια των στρατιωτικών ακαδημιών· ήταν ένας απλός αγρότης και κυνηγός που, όταν η πατρίδα του δέχθηκε επίθεση, μεταμορφώθηκε στον πιο φονικό ελεύθερο σκοπευτή της παγκόσμιας ιστορίας.

Από τη Φινλανδική γη στην πρώτη γραμμή

Ο Χέιχε μεγάλωσε δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια και περνώντας τις ελεύθερες ώρες του στα πυκνά δάση. Εκεί, κυνηγώντας θηράματα κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, ανέπτυξε δύο δεξιότητες που θα αποδεικνύονταν μοιραίες για τους εχθρούς του: την απόλυτη υπομονή και τη χειρουργική ακρίβεια στη σκόπευση. Σε ηλικία 20 ετών κατατάχθηκε στην Εθνοφυλακή, όπου οι επιδόσεις του στις βολές άφησαν άναυδους τους εκπαιδευτές του.

Η στιγμή της αλήθειας ήρθε στις 30 Νοεμβρίου 1939, όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στη Φινλανδία, ξεκινώντας τον θρυλικό Χειμερινό Πόλεμο. Ο Χέιχε, φορώντας μια απλή λευκή στολή παραλλαγής, πήρε το όπλο του και βγήκε στο δάσος. Δεν αναζητούσε δόξα, αλλά την προστασία των συνόρων του.

Ο «Λευκός Θάνατος» και το αόρατο τουφέκι

Μέσα σε μόλις 100 ημέρες μαχών, υπό θερμοκρασίες που άγγιζαν τους -40°C, ο Χέιχε πέτυχε το ακατόρθωτο: 505 επιβεβαιωμένους θανάτους εχθρικών στρατιωτών. Οι Σοβιετικοί, ανήμποροι να εντοπίσουν από πού δέχονταν τα πυρά, του έδωσαν το προσωνύμιο «Λευκός Θάνατος» (Belaya Smert).

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της δράσης του ήταν ο εξοπλισμός του. Σε αντίθεση με τους σύγχρονους ελεύθερους σκοπευτές, ο Χέιχε αρνούνταν να χρησιμοποιήσει διόπτρα στο τυπικό τουφέκι του, ένα Mosin-Nagant M28/30. Οι λόγοι ήταν πρακτικοί και ευφυείς:

• Η διόπτρα τον ανάγκαζε να ανασηκώνει το κεφάλι του ψηλότερα, κάνοντάς τον στόχο.
• Το γυαλί του φακού μπορούσε να αντανακλάσει το φως του ήλιου, προδίδοντας τη θέση του.
• Στο ακραίο ψύχος, οι φακοί θόλωναν ή πάγωναν συχνά.

Για να παραμείνει αόρατος, ο Χέιχε έφτανε σε ακραία σημεία: έβαζε χιόνι στο στόμα του για να μην φαίνονται οι υδρατμοί της ανάσας του στον παγωμένο αέρα και πάτωνε το χιόνι μπροστά από την κάννη του για να μην σηκώνεται σκόνη χιονιού κατά την εκπυρσοκρότηση.

Η καταδίωξη και ο σοκαριστικός τραυματισμός

Η δράση του προκάλεσε τέτοιο κλονισμό στο ηθικό του Κόκκινου Στρατού, που η σοβιετική διοίκηση διέταξε ειδικές επιχειρήσεις μόνο και μόνο για την εξόντωσή του. Έστειλαν εναντίον του ολόκληρες ομάδες ελεύθερων σκοπευτών και σφυροκόπησαν περιοχές με το πυροβολικό, ελπίζοντας να τον πετύχουν «στα τυφλά».

Η τύχη του φάνηκε να εξαντλείται στις 6 Μαρτίου 1940. Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, μια εκρηκτική σφαίρα τον χτύπησε στο αριστερό μέρος του σαγονιού. Ο τραυματισμός ήταν αποτρόπαιος· το βλήμα του παραμόρφωσε ολόκληρο το πρόσωπο και οι συνάδελφοί του που τον μάζεψαν από το πεδίο της μάχης πίστεψαν ότι ήταν νεκρός. Όμως, ο Χέιχε αρνήθηκε να πεθάνει. Ανέκτησε τις αισθήσεις του στις 13 Μαρτίου, την ίδια ημέρα που υπογράφηκε η ειρήνη μεταξύ των δύο χωρών.

Η κληρονομιά ενός λιτού ήρωα

Μετά τον πόλεμο, ο Σίμο Χέιχε προήχθη αμέσως από δεκανέας σε ανθυπολοχαγό – μια από τις ταχύτερες προαγωγές στην ιστορία του φινλανδικού στρατού. Παρά την παραμόρφωση στο πρόσωπό του, επέστρεψε στην ήρεμη ζωή του. Έγινε ένας επιτυχημένος εκτροφέας σκύλων και κυνηγός, αποφεύγοντας τα φώτα της δημοσιότητας.

Όταν, χρόνια αργότερα, τον ρωτούσαν αν ένιωθε τύψεις για τόσους θανάτους, εκείνος απαντούσε με την ψυχραιμία του στρατιώτη: «Έκανα αυτό που μου διέταξαν, όσο καλύτερα μπορούσα». Όσο για το μυστικό της τρομερής του ικανότητας; Η απάντησή του ήταν πάντα μία λέξη: «Εξάσκηση».

Ο Σίμο Χέιχε έφυγε από τη ζωή το 2002, σε ηλικία 96 ετών.