Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου 2018: 7 χρόνια από την κρατική κατάρρευση στο Μάτι – Η πληγή παραμένει ανοιχτή
Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου, επτά χρόνια πριν, το Μάτι βίωσε μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η φονική πυρκαγιά, που στοίχισε τη ζωή σε 104 ανθρώπους και άφησε πίσω της ανυπολόγιστη καταστροφή, δεν ήταν απλώς μια φυσική καταστροφή. Ήταν η κραυγαλέα απόδειξη της αποτυχίας του κρατικού μηχανισμού να προστατεύσει ζωές, μια οργανωτική κατάρρευση που ακόμη και σήμερα στοιχειώνει τη μνήμη και ζητά δικαίωση.
Η μοιραία νύχτα που έσβησε ζωές
Την ίδια αυτή ημέρα, επτά χρόνια πριν, οι φλόγες που ξεκίνησαν από την Πεντέλη κατέβηκαν με ανεξέλεγκτη ταχύτητα προς τη Ραφήνα και το Μάτι, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Οι θυελλώδεις άνεμοι, που ξεπερνούσαν τα 120 χλμ/ώρα, σε συνδυασμό με την ανύπαρκτη εκκένωση, τον χωρίς σχέδιο συντονισμό της πολιτικής προστασίας και τον λαβυρινθώδη οικιστικό ιστό, οδήγησαν δεκάδες ανθρώπους σε φρικτό θάνατο. Πολλοί εγκλωβίστηκαν σε σπίτια και οχήματα, ενώ άλλοι έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν. Ανάμεσά τους παιδιά, ηλικιωμένοι, αλλά και τουρίστες.
Τα λάθη που έγιναν εγκλήματα
Το επιτελικό χάος της 23ης Ιουλίου 2018 αποκαλύφθηκε σταδιακά. Οι τότε επικεφαλής της Πυροσβεστικής, ο υπαρχηγός, ο γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας και ο επικεφαλής του ΕΣΚΕ απέτυχαν να οργανώσουν εγκαίρως εκκένωση. Το σύστημα 112 δεν λειτούργησε. Ο συντονισμός μεταξύ Πυροσβεστικής, Αστυνομίας και τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν ανύπαρκτος, και οι οδηγίες προς τους πολίτες καθυστερημένες ή αντιφατικές. Η αρχική διαχείριση της τραγωδίας από την τότε κυβέρνηση προκάλεσε σάλο, καθώς αξιωματούχοι ενημέρωναν για την κατάσταση χωρίς να αποκαλύπτουν ότι ήδη υπήρχαν δεκάδες νεκροί.
VIRAL
Η πικρή διαδρομή της Δικαίωσης
Χρειάστηκαν έξι ολόκληρα χρόνια και μια εφετειακή απόφαση για να ακουστεί το πρώτο «ένοχοι». Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων επέβαλε καθείρξεις χωρίς αναστολή σε τέσσερις βασικούς αξιωματούχους, αναγνωρίζοντας πως η αμέλεια και η ανικανότητα συνέβαλαν καθοριστικά στον θάνατο των ανθρώπων. Η καταδίκη αυτή, παρόλο που αποτελεί μια ανακούφιση για πολλές οικογένειες, δεν μπορεί να καλύψει το κενό της απώλειας. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε ελαφρυντικά, και η κραυγή από την αίθουσα της δίκης, «και οι νεκροί είχαν δικαιώματα», παραμένει η πιο δυνατή φράση μιας κοινωνίας που ζητά όχι απλώς τιμωρία, αλλά ευθύνη.
Διαβάστε επίσης
Το Μάτι σήμερα: Τόπος μνήμης, όχι σιωπής
Σαν σήμερα, επτά χρόνια μετά, το Μάτι δεν είναι μόνο ένας οικισμός που προσπαθεί να ξαναχτιστεί. Είναι ένα σύμβολο συλλογικής μνήμης, ένα τραύμα που ζητά διαρκώς να μην ξεχαστεί. Οι οικογένειες των θυμάτων πραγματοποιούν εκδηλώσεις μνήψης, επιμνημόσυνες δεήσεις και πορείες. Αυτές οι πράξεις δεν είναι απλές τελετουργίες, αλλά μια διαρκής απαίτηση για συνέπεια, προετοιμασία και αποτροπή της επανάληψης παρόμοιων τραγωδιών.
0 ΣΧΟΛΙΑ