Για την αληθινή συγκάλυψη των Τεμπών ακόμη δεν έχει μιλήσει κανείς

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Θα κάνουμε μια μικρή διόρθωση στον τίτλο. Δεν είναι για να ευλογάμε τα γένια μας, αλλά δεν μπορώ και να μην κάνω αναφορά στο βίντεο εκείνο του Τάσου Δούση στο TikTok, όπου έκανε λόγο για την εταιρεία «Φιλοτομαριστές ΑΕ». Κι αυτό, γιατί στην εθνική τραγωδία των Τεμπών έχουμε όντως μια ιστορία συγκάλυψης, αλλά καμία σχέση με όσα αναλύονται τα τελευταία δύο χρόνια, σπαταλώντας χρόνο και φαιά ουσία απέναντι σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, σε βαθμό που πλέον οποιαδήποτε αποκάλυψη δεν έχει κανένα αντίκρισμα.

Πάμε για άλλη μια φορά στα βασικά. Και λέμε άλλη μια φορά, γιατί σε αυτήν εδώ τη διαδικτυακή γωνία τα έχουμε ξαναπεί. Ποιο είναι το βασικό ζήτημα στην τραγωδία των Τεμπών; Ποιο είναι το «έγκλημα»; Το παράνομο φορτίο, ο άγνωστος λαθρέμπορος, το ξυλόλιο, τα έλαια σιλικόνης, το μπάζωμα, όλα αυτά μαζί;

Δε λέμε ότι δεν αξίζουν να έχουν τη δική τους διάσταση στην υπόθεση, αλλά το σημαντικό παραμένει ένα και δεν αλλάζει. Δύο τρένα βρέθηκαν στην ίδια γραμμή για 12 λεπτά από το τραγικό λάθος ενός ακατάλληλου και απαράδεκτου σταθμάρχη, χωρίς κανείς να το έχει αντιληφθεί, προτού σημειωθεί η τεράστια σιδηροδρομική τραγωδία.

Αυτή η τελευταία πρόταση είναι και η ουσία όλης της συγκάλυψης, που γίνεται συστηματικά από το πολιτικό σύστημα και τους ακολούθους του. Και προτού αντιδράσει οποιοσδήποτε, ας τα δούμε και ένα προς ένα τα κομμάτια αυτής της πρότασης.

Το κομμάτι των 12 λεπτών συνύπαρξης των τρένων στην ίδια γραμμή σχετίζεται σε σημαντικό βαθμό με τα χρήματα, που έχουν δοθεί για τη βελτίωση του σιδηροδρόμου. Πάνω από 700 εκατομμύρια ευρώ, συμπεριλαμβανομένης και της σύμβασης 717, έχουν δοθεί κυρίως από ευρωπαϊκά κονδύλια, ωστόσο… κάπου εξαφανίστηκαν, αντί να δοθούν για την ανάπτυξη, τη βελτίωση και την ασφάλεια, κυρίως, του σιδηροδρόμου. Πού πήγαν, λοιπόν, αυτά τα χρήματα με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με όσους συγκυβέρνησαν δίπλα τους, όποτε συνέβη αυτό, εξακολουθούμε να μην το έχουμε μάθει.

Για το κομμάτι του σταθμάρχη, εννοείται ότι δεν φταίει κυρίως εκείνος. Είναι σαφές, ότι η ευθύνη πρέπει να αποδοθεί σε εκείνον, που έκρινε ότι είναι ο κατάλληλος για τη θέση, όπως και τόσοι άλλοι υπάλληλοι του σιδηροδρόμου, με τους οποίους… χάνουμε τα λογικά κάθε φορά που βγαίνουν ηχητικά ντοκουμέντα των συνομιλιών τους, πριν ή μετά την τραγωδία. Για την ακρίβεια, ίσως να μην το σκέφτηκαν καν για αυτούς τους ανθρώπους το αν είναι κατάλληλοι, αλλά το σημαντικό να ήταν η τοποθέτησή τους σε μια θέση, που θα έφερνε ψήφους.

Τα δύο πιο βασικά ερωτήματα των Τεμπών, που βάζουν πραγματικό φως στην υπόθεση, μένουν ακόμη αναπάντητα. Πού πήγαν, λοιπόν, αυτά τα εκατοντάδες εκατομμύρια για το σιδηρόδρομο και ποιοι τα καρπώθηκαν; Γιατί να… εξαερώθηκαν μόνα τους, αποκλείεται. Επίσης, ποιος διόρισε εκείνο το σταθμάρχη και όλους τους ακατάλληλους ανθρώπους, που στελέχωναν τον ελληνικό σιδηρόδρομο;

Υπάρχει και μια τρίτη ερώτηση. Ποιος έδωσε το «πράσινο φως», ώστε το ελληνικό Δημόσιο να συμφωνήσει να πουλήσει κάποτε την ΤΡΑΙΝΟΣΕ έναντι ευτελέστατου ποσού σε εταιρεία ιδιωτικού δικαίου του ιταλικού Δημοσίου; Θα ήταν ακόμη και ανέκδοτο να μιλάμε για συνεργασία ελληνικού και ιταλικού Δημοσίου, αν δε γινόταν κάτι τόσο τραγικό. Και η Hellenic Train, άλλωστε, συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της.

Τα ερωτήματα αυτά χρειάζονται απάντηση, όχι μόνο για να μάθουμε τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της τραγωδίας, αλλά και γιατί με το το να αναδειχθούν, θα μπορούσε πράγματι να μπει τάξη στο μέλλον σε οτιδήποτε που να αφορά το Δημόσιο και δημόσιο χρήμα. Αντί για αυτό, έχουμε την ίδια συζήτηση για το μπάζωμα και τα εύφλεκτα υλικά, με θεωρίες που φυσικά καταπίπτουν, αφού καθένας… έχει τη γνώμη του, αλλά όταν μιλάμε για επίσημα στοιχεία και γνωματεύσεις, δεν πάει ακριβώς έτσι, με συνέπεια να «καταρρεύσει» ακόμη και το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, αφού στοιχεία δεν έχουμε μετά την τραγική διαχείριση των πρώτων ωρών και ημερών, μετά τη σύγκρουση των τρένων ενώ την ίδια ώρα έχουμε τους πολιτικούς προϊσταμένους να συνεχίζουν να πανηγυρίζουν… για το τίποτα. Τους μεν για τη δράση έναντι του προβλήματος, που δεν υπάρχει και είναι απορίας άξιο το πώς θα έχουμε έτοιμο σιδηρόδρομο το 2027, τους δε γιατί χωρίς κανένα σοβαρό αποτέλεσμα αναπαράγουν μια κουβέντα, που δεν έχει νόημα εδώ και καιρό.

Η Ράνια Τζίμα ανέφερε στο κεντρικό δελτίο του Mega, ότι αυτός ο αποπροσανατολισμός της κουβέντας ευνοεί ορισμένους. Τη διορθώνουμε ελαφρώς, συμφωνώντας απόλυτα στην τοποθέτησή της, γιατί ως προς το πολιτικό σύστημα, ευνοεί άπαντες. Κι αυτό, γιατί στα βασικά ερωτήματα, που δε θέτει κανείς, γίνεται λόγος για ευρωπαϊκά κονδύλια και ελληνικό Δημόσιο. Κι ας προσπαθήσει να μας πείσει ο οποιοσδήποτε πολιτικός, βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός τις τελευταίες δύο δεκαετίες, που «φαγώθηκαν» τα χρήματα του σιδηροδρόμου και βρήκαν θέση όλοι οι ακατάλληλοι, ότι δεν έχει καμία ανάμειξη με κάτι από τα δύο, ή ίσως και τα δύο.

Πράγματι, λοιπόν, ζούμε μια πραγματική συγκάλυψη στα Τέμπη, όπως τη ζήσαμε και στο Μάτι, όπου παραδέχθηκαν οι δύο αρχηγοί της Πυροσβεστικής, ότι ο ένας… έκανε καθρεφτάκι στον άλλο με αποτέλεσμα να έχουμε πάνω από 100 νεκρούς. Μας συγχωρείτε για το σαρκαστικό της τελευταίας τοποθέτησης, αλλά δυστυχώς δε βρίσκουμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε αυτή την αδιανόητη χυδαιότητα ανθρώπων, που παίζουν με τις ζωές των πολιτών μιας χώρας με αυτό τον τρόπο, με τους συγγενείς των θυμάτων σε αμφότερες τις τραγωδίες να κουβαλούν έναν ολόκληρο δικό τους σταυρό, βλέποντας τις Αρχές όχι μόνο να μην επιθυμούν να βοηθήσουν πραγματικά, αλλά να παίζουν και όλο αυτό το πραγματικό θεατρικό συγκάλυψης για επικοινωνιακούς σκοπούς μπροστά στα μάτια τους. Και ύστερα, θα συνεχίσουν να… εξαφανίζουν ευρωπαϊκά χρήματα, ή του ελληνικού λαού. Και, φυσικά, θα… διορίζουν τους ίδιους ακατάλληλους, στη βάση του γνωστού πελατειακού κράτους. Και η ιστορία αυτή θα διαιωνίζεται.

Η συγκάλυψη, λοιπόν, είναι πραγματική και αφορά το πολιτικό σύστημα συλλήβδην. Και όσο δεν αναδεικνύουμε αυτή της τη διάσταση, όποια κυβέρνηση κι αν έρθει στο μέλλον, δε θα γλιτώσουμε την επόμενη τραγωδία. Μετά το Μάτι και τα Τέμπη, με όσα συμβαίνουν το μόνο που ρεαλιστικά μπορούμε να κάνουμε, είναι απλά να μαντέψουμε τον επόμενο τόπο μαρτυρίου, που δε θα προσφέρει δικαίωση σε όσους ζήσουν ξανά αυτό τον πόνο. Μπορεί να είμαστε κι εμείς που γράφουμε αυτές τις γραμμές, μπορεί να είναι και κάποιος από όσους τις διαβάζουν αυτή τη στιγμή…